Το κρύο των νησιών

Είναι αλλιώτικο το κρύο των νησιών

Δε φτάνουν τα ρούχα που φοράς για να σε προστατεύσουν

Ούτε καλοριφέρ και ζεστό διαμέρισμα

Φτάνει στο κόκαλο και σε τρυπά

Ο άνεμος εκείνος ο ψυχρός που πίσω σε σπρώχνει

Σκυφτοί περαστικοί στην προκυμαία

Σέρνουν με κόπο το βήμα τους

Μούσκεμα γίνονται με μια ριπή απ’ το κύμα

Σπρώχνουν τη μοναξιά και τη θλίψη τους

Βήμα το βήμα

Πασχίζοντας να φτάσουν

Σε μιαν αβέβαιη υπόσχεση θαλπωρής

 

Είναι αλλιώτικο το κρύο των νησιών

Μοιάζει στης ψυχρής και σκοτεινής γέφυρας τις ανταύγειες

Μοιάζει στους παγωμένους μπουλμέδες που σου τρώνε τη σάρκα

Στις άδειες κιτρινισμένες από τους καπνούς καμπίνες μοιάζει

Με ξεχασμένα ημερολόγια και καρτ ποστάλ στον καθρέφτη

 

Είναι αλλιώτικο το κρύο των νησιών

Τόσο που δεν το πιάνουν οι στεριανοί

Στις πόλεις τους τις φωτεινές παγιδευμένοι

Εμείς

Χτυπάμε τις παλάμες μας να ζεσταθούν

Φτύνουμε το αποτσίγαρο στα νερά του λιμανιού

Πίνουμε ένα κονιάκ μπόμπα στα όρθια

Περιμένοντας

-για τώρα και για πάντα-

Τον απόπλου.

Χιο

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s