Πρακτικός οδηγός θερινών συγκατοικήσεων (και επιβίωσης)

Επειδή οι περιστάσεις και οι δυσκολίες τους είναι δεδομένες, πολύ συχνά οι έχοντες σπίτι σε νησί βρίσκονται μπροστά σε θερινές συγκατοικήσεις πολυάριθμων φίλων και γνωστών. Συνήθως ολιγοήμερες , δεν μας παίρνει και για παραπάνω. Κι επειδή βεβαίως «όλοι οι καλοί χωράνε» αλλά υπάρχουν και πρακτικά ζητήματα… επεξεργαστήκαμε έναν σύντομο πρακτικό οδηγό, απόσταγμα γνώσης κι εμπειρίας στο θέμα. Αβάντι λοιπόν!

  • Ο ύπνος  ΔΕΝ είναι πρόβλημα. Επιστρατεύουμε καναπέδες, ράντζα, στρώματα, ακόμα και θαλάσσης,  επινοούμε χώρους υπνοδωματίων που ούτε τους έχουμε φανταστεί. Όλοι ευχαριστημένοι στην τελική, μια που δεν ήρθαμε διακοπές για να …κοιμόμαστε.
  • Το φαγητό ΔΕΝ είναι πρόβλημα. Φτάνει να υπάρχει ένα βασικό (και επαρκές σε ποσότητα) φαγητό βάσης, συνήθως ταψιού. Γεμιστά, μπριάμ, παστίτσια και μουσακάδες. Από εκεί και μετά ο καθένας και η καθεμιά όπως μπορεί πορεύεται. Με σνακ αγορασμένα ή ότι προτιμάει.
  • Πάντα πολλά φρούτα και ψωμάκι φρέσκο.
  • Κολακέψτε ξεδιάντροπα τον μάγειρα/μαγείρισσα της παρέας. Ακόμα και να το φαγάκι έχει βγει ανάλατο. Θα το θεωρήσει μεγάλη τιμή και … καθαρίσατε για τις υπόλοιπες μέρες.
  • Πρέπει πάντα να υπάρχει επάρκεια μεταφορικών μέσων. Αυτοκίνητα, μηχανάκια, ποδήλατα, όλα διαθέσιμα. Επειδή οι διαθέσεις δεν συμπίπτουν και συχνά η αυτονομία κίνησης είναι το κλειδί της επιτυχημένης, δίχως προβλήματα μετακίνησης.
  • Μην δίνετε παραπάνω σημασία απ’ ότι πρέπει στην ουρά για το ντους μετά τη θάλασσα. Το λάστιχο της αυλής έχει περισσότερη πέραση και μεγαλύτερη πλάκα.
  • Το ψυγείο είναι θέμα. Πρώτον δεν προλαβαίνει να παγώσει με το άνοιξε κλείσε από διάφορα χέρια, δεύτερον τι να πρωτοχωρέσει; Επιστρατεύουμε τα φορητά ψυγειάκια παραλίας, τον καταψύκτη της γειτόνισσας και ό,τι άλλο προκύψει στη φαντασία μας.
  • Προμηθευτείτε πολύμπριζα. Τόσο για τα διάφορα ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια που διαρκώς γυρεύουν φόρτιση, όσο και για τις απίθανες ανάγκες που μπορεί να προκύψουν και ούτε καν τις φανταζόμαστε.
  • Το φαρμακείο απαραίτητο. Με τα βασικά, αλλά με προσοχή να μην έχουν λήξει. Όχι σαν τον ξάδερφο τάδε που είχε στρατιωτικά φάρμακα από τη θητεία του, το 1980.
  • Αν το κοντινότερο μαγαζί για ψώνια (από φαγώσιμα μέχρι τσιγάρα κ.ά) απέχει αρκετά, συνεννοούμαστε να γίνονται συγκεντρωτικά από έναν δυο θαρραλέους εθελοντές, όποιος ξεχνιέται τραβάει μόνος του το ζόρι.
  • Μη σνομπάρετε την ντόπια παραγωγή, ούτε τα πεσκέσια.  Τα κεράσματα από το μποστανάκι του γείτονα έχουν σώσει ζωές και φιλίες.
  • Ωράρια και αυστηροί κανόνες δεν υπάρχουν. Μόνο αλληλοσεβασμός, ανεκτικότητα και όχι πολλές τσιριμόνιες για ασήμαντα στην τελική, πράγματα.

Οι συμβουλές μπορεί να είναι άπειρες, αλλά σημασία δεν έχουν οι συμβουλές. Σημασία έχει η όρεξη να περάσουμε καλά κι όχι να βγάλουμε τα μάτια μας. Έχουμε όλο τον καιρό μπροστά μας να το κάνουμε το χειμώνα. Τώρα ας κάνουμε καμιά βουτιά!…

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Της Αγιάς Μαρίνας

Ήταν σημαδιακή μέρα η 17 του Ιούλη στη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων. Είχαμε και γιορτάζαμε την Αγιά Μαρίνα Εγκρεμού, εκκλησιά της συνοικίας μας. Είχαν προηγηθεί οι Άγιοι Ανάργυροι και θ’ ακολουθούσαν το μικρό εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, και φυσικά η γιορτή για όλη τη Χίο, της Αγιάς Μαρκέλλας, όπου και αργία και εκδρομή, και διανυκτέρευση στρωματσάδα στην παραλία και μπάνιο το πρωί πρωί.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ακούγεται ίσως παράξενη αυτή αναφορά στο εορτολόγιο στην εποχή μας. Κι όμως για μας που μεγαλώσαμε στη δεκαετία του 70, ήταν το επίκεντρο του καλοκαιριού, εκεί που η χαρά κι η ξεγνοιασιά ωρίμαζε χωρίς να πιάσει να ξεφτίζει. Μας μάντρωναν από τα μπάνια, μας φόραγαν τα καλά μας, πηγαίναμε στην εκκλησιά, στον περίβολο. Μας έπαιρναν δώρα από τους πάγκους, ζαχαρωμένα μήλα και παστέλι. Σύντομα τα καλά μας και τα λουστρίνια παπούτσια ή τα πέδιλα, γίνονταν ελεεινά καθώς παίρναμε τις μεγάλες κατηφόρες και σηκώναμε τη σκόνη των ατέλειωτων παιχνιδιών μας. Ακόμα, πρέπει να το πω, Μαρίνες λόγω γειτνίασης με την εκκλησιά είχαμε πολλές στο συνοικισμό μας. Μεταξύ τους κι ένας παιδικός έρωτας, στην ‘ώριμη’ ηλικία των 8 ετών…

Αλλά για την οικογένεια μας η μέρα αυτή ήταν ξεχωριστή για δυο ακόμα λόγους. Ήταν τα γενέθλια του πατέρα, γιορτή που απέκρυβε και τα τελευταία χρόνια είχαμε ανακαλύψει και γιορτάζαμε με τούρτα και μεζέδες. Έκανε ότι δεν του άρεσε («τι είναι αυτές οι βλακείες, γέρος άνθρωπος») αλλά το περίμενε σαν μικρό παιδί. Και ταυτοχρόνως, ήταν η επέτειος του γάμου των γονιών μου. Ανήμερα της Αγιάς Μαρίνας το 1966… Πέρσι αυτή τη σημαδιακή μέρα, ήταν η πρώτη μέρα που μπήκε στο Νοσοκομείο με το καρδιακό πρόβλημα… ανυποψίαστοι κι αισιόδοξοι τότε, δεν ξέραμε ότι είχε μπαρκάρει για το μεγάλο ταξίδι (αυτό το γαμημένο που κανείς δεν ήρθε πίσω να μας πει, όπως έγραψε κι ένας φίλος).

Κι αυτή η μέρα έχει γίνει γλυκόπικρη. Σαν ζαχαρωτό που αφήνει στο στόμα σου στάχτη .-  17.VII.2015

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Για την πολιτική την αριστερά και το χαμόγελο

Έλεγα τις προάλλες σ’ έναν φίλο ότι αυτό που λείπει στην εβδομάδα πριν το Δημοψήφισμα της Κυριακής είναι το χαμόγελο.  Όλοι και όλες με περισσή κατήφεια και αυστηρότητα κρίνουμε, επικρίνουμε, δικάζουμε και καταδικάζουμε. Όχι ότι υποτιμώ τη σοβαρότητα της κατάστασης, ίσα ίσα. Αλλά πάντοτε για μένα και τους φίλους μου, η στιγμή που καλούμαστε ως πολίτες να αποφασίσουμε δεν ήταν μια στιγμή στενάχωρη. Ήταν μια στιγμή χαράς. Ακόμα και παιγνιώδης και καλαμπουρτζίδικη. Έτσι, καλά ή κακά, μάθαμε να λειτουργούμε πολιτικά κι επιτρέψτε μου να νομίζω ότι δεν λαθέψαμε.

Αντίθετα τη βδομάδα που οδεύει προς το τέλος της, όλα σοβάρεψαν. Μια ζοφερή αυστηρότητα πλάκωσε τα πάντα. Πικρές τοποθετήσεις, χαρακτηρισμοί, κακοποιήσεις. Εκβιασμοί τηλεφωνικοί. Πιέσεις αφόρητες. Μισόλογα και απαιτήσεις δεν είναι η ώρα να επεκταθώ.

Σήμερα το μεσημέρι είδα μια διαδικτυακή ανάρτηση ενός παλιού φίλου, που την κρίση του την εκτιμώ αν και δεν τη συμμερίζομαι, που εξομοίωνε την ψήφο μου μεθαύριο (θα ψηφίσω «ΟΧΙ») με την ψήφο των ναζί. Στην αρχή τσαντίστηκα, μετά πικράθηκα. Αλλά στο τέλος, πέρα από το άστοχο της δήλωσης, σκέφτηκα ότι γραφόταν από έναν άνθρωπο τσαντισμένο, θυμωμένο και χωρίς σωστή κρίση. Έχω πέσει στο ίδιο λάθος. Ουδείς αναμάρτητος. Νομίζω ότι και ο ίδιος θα το κατάλαβε. Αν δεν το κατάλαβε λυπάμαι.

Απόψε πήγα σε μια ανοιχτή συγκέντρωση υπέρ του «ΟΧΙ». Ήταν μια όμορφη, μεγάλη και σε κάποιες στιγμές συγκινητική αλλά και δυναμική συγκέντρωση. Εκεί, στα διπλανά τραπεζάκια της πλατείας, βρήκα κι ανθρώπους που θα ψηφίσουν «ΝΑΙ». Κουβεντιάσαμε, τσακωθήκαμε, τη μια στιγμή το χοντρύναμε την επόμενη πειραχτήκαμε. Αλλά με την καθαρότητα της ανταλλαγής των επιχειρημάτων, με την αμεσότητα του να κοιτάς τον άλλον στα μάτια.. Όχι με διαδικτυακές εξυπνάδες και κακότητες, όχι με αναπαραγωγή ψευδών ειδήσεων των καναλιών.

Τολμώ να ισχυριστώ ότι αυτό είναι ένα μήνυμα για την αριστερά. Αυτή την αριστερά που από παιδάκια σχεδόν υπηρετούμε. Για λόγους που μέχρι και σήμερα που δεν είμαστε τόσο παιδάκια, ισχύουν στο ακέραιο…  Να αφήσει τον γυάλινο κόσμο των non paper, των διαρροών, των «κύκλων», της μυστικής διπλωματίας, των κλειστών επιτελείων, των μυστικοσυμβούλων και των παραγόντων, των στημένων πάνελ, των υπερφωτισμένων στούντιο. Δεν είναι αυτό το γήπεδό της, είναι το γήπεδο των αντιπάλων, που αυτές τις μέρες με την ξετσιπωσιά τους δίνουν ρέστα. Να ξαναβρεί την επικοινωνία, την άμεση επαφή με τις φλέβες της κοινωνίας, να πάρει ζωή από τη δυναμική των αντιθέσεων της ίδιας της πραγματικής ζωής. Να ξαναβρεί το βηματισμό της στα καφενεία και στις πλατείες, στα μαγαζιά και στους χώρους δουλειάς.  Τότε δεν θα έχει νικήσει απλά η αριστερά, θα έχει νικήσει η πολιτική. Πολιτική, στην πρωταρχική της έννοια είναι να αποφασίζουν οι άνθρωποι για τη μοίρα τους. Τότε θα έχει νικήσει το χαμόγελο.

Φυσάει ένας δροσερός αέρας. Χαμογελάω.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πήγα στην Τράπεζα και…

Η παρέα πίνει κάτι σεμνά ουζάκια της Παρασκευής, καλά αραγμένη πάνω στο επερχόμενο Σαββατοκύριακο. Ελάχιστος μεζές, κάτι λίγα θαλασσινά που κεντάνε και ωραία τυράκια. Το πρωί έριχνε καρέκλες, τώρα κάνει ζέστη. Κουβέντες πολλές και διαφορετικές.  Ο Αντωνάκης, αναπόσπαστο μέλος της παρέας, μπλαμπλάκιας και «οικονομολόγος» έχει επιδοθεί σε αναλύσεις ατελείωτες κατά το συνήθειο του.  Όλα αυτά τα χρόνια που η λίγο πολύ σταθερή παρέα συναντιέται μεσημέρι Παρασκευής, ο Αντωνάκης , έχει προβλέψει 20 μπανκ ραν μετά γκρέξιτ, 15 χρεοκοπίες, 10 εμφυλίους, καμιά εικοσαριά επιστροφές στη δραχμή κι άλλους τόσους λιμούς. Όλα αυτά με το μεζεδάκι τσιμπημένο στο πηρούνι.  Όταν αρχίζει την ιερεμιάδα (τον τελευταίο καιρό πιο έντονη) έχει την κλισέ φράση, σήμα κατατεθέν: «Πήγα το πρωί στην Τράπεζα και μου είπανε…». Εκεί επικαλείται πηγές εμπιστευτικές, μυστικές πληροφορίες, φωνές εξ ουρανού, κρυφά μηνύματα της CIA.  Ωστόσο πάντα :  «Πήγα το πρωί στην Τράπεζα και μου είπανε…».  Σήμερα από το βάθος της παρέας, ο συνήθως αμίλητος, Μάρκος  του απάντησε με φωνή σπηλαιώδη. «Ρε συ Αντώνη κάθε πρωί πας στην Τράπεζα και σου τα λένε αυτά;»… Θιγμένος ο Αντωνάκης απαντά στο φτερό «Μάλιστα κύριε, έχετε πρόβλημα;»… «Κανένα πρόβλημα ρε συ. Αλλά να τους πεις να σου δίνουνε από βραδίς το κλειδί να πέφτεις να κοιμάσαι, και κάθε πρωί να στα λένε ρε μπαγάσα να τα έχεις και φρέσκα…». Κέρασα τα επόμενα. Και με ομελέτα με μπαστρουμά. Μπανκ Ραν.

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Αποχαιρετισμός

Οι ξαφνικές δυσάρεστες ειδήσεις είναι οι χειρότερες. Μικρές και μεγάλες. Μια μικρή είδηση απόψε στη γειτονιά μας, αποδείχτηκε «μη διαχειρίσιμη». Οι καλοί μας γείτονες, απέναντι στο πατρικό, μια πόρτα είμαστε, ο Γιάννης κι η Άννα μας ανακοίνωσαν ότι τα μαζεύουν κι επιστρέφουν στη Βουλγαρία.  Καμιά 10ετία γειτονάκια. Γεννήθηκε η Ζακλίνα, σπίτι μας μπουσούλησε, και τώρα έχει γίνει μια κουκλάρα δεσποινίς. Πέρσι γεννήθηκε κι ο μικρός Γιάννης -δεν έχει ακόμα όνομα-, μηνών ακόμα μας βλέπει και μας γελάει κάθε πρωί και βράδι.

Ο Γιάννης, καλός μάστορας της οικοδομής, δούλεψε χρόνια πολλά στο νησί. Τώρα έχει δουλειά, αλλά τα αφεντικά δεν πληρώνουνε πια, του χρωστάνε κι εγώ δεν ξέρω πόσα. Η Άννα, χρόνια και χρόνια λάντζα στα ξενυχτάδικα, νύχτα έφευγε ξημέρωμα γύριζε, δεν μπορεί πια και με δεύτερο παιδί να βοηθήσει. Κι επιστρέφουν στην εστία τους με την οικοσκευή σχεδόν φορτωμένη στο φορτηγό. Κρεβάτια, ντουλάπες, οικιακές συσκευές, μπόγοι με ρούχα κι άλλα πράγματα.

Άνθρωποι δεμένοι μαζί σου σε δύσκολες στιγμές.  Το πότισμα στα λουλούδια όταν όλοι έλειπαν. Μια ματιά στο σπίτι. Τα πεσκέσια και τα κεράσματα. Το φως απέναντι τη νύχτα να το βλέπει η μάνα στη μοναξιά της. Τα αγκαλιάσματα όταν έφυγε ο πατέρας. Όλα αυτά που θα μείνουν πίσω κι η ζωή θα συνεχίζεται.

Ο Γιάννης κι η Άννα θα γυρίσουν στη Βουλγαρία λοιπόν. Η Ζακλίνα σκέφτεται τους φίλους και τις φιλενάδες που θα αφήσει πίσω. Έχει κλειστεί σε μια σιωπή που όλους μας καταδικάζει. Το μωρό έχει σοβαρέψει λες και καταλαβαίνει. Οι γυναίκες κλαίνε. Εμείς οι άντρες πάμε λίγο παράμερα. Ο Γιάννης με κερνάει τσιγάρο. Είναι πάνω από χρόνος που δεν καπνίζω. Το ανάβω. Κοιταζόμαστε. «Καλή αντάμωση» μου λέει. «Καλή τύχη» του λέω. Καταλαβαινόμαστε.

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Δαγκοκάβλης Καιρός

XIOS1

Ήρθε στην μικρή μας πολιτεία ο Δαγκοκάβλης καιρός. Συμπαθάτε με αλλά έτσι το λέμε. Κοντά στο μηδέν η θερμοκρασία και μανιασμένος βοριάς. Απόγευμα που σε άλλες περιστάσεις θα έβαζες κάργα τη σόμπα να δουλεύει και αναπαυτικά στον καναπέ, θα ξεφύλλιζες καμιά εφημερίδα, θα έπιανες κανένα βιβλίο, ή θα κουβέντιαζες χαλαρά τις ειδήσεις της μέρας με την καλή σου. Κι όμως, έγινε αλλιώς. Καβάλα  στο (ιστορικό, ένδοξο και μάλλον αρχαίο) μηχανάκι πήγες στην Πλατεία. Τι σε έσπρωχνε για εκεί; Ότι έσπρωξε εκατοντάδες συμπολίτες, να βρεθούν εκεί. Μπαμπουλωμένοι, παλτοσφιγμένοι, κασκολοδεμένοι. Είπαμε, ο Δαγκοκάβλης δεν παλεύεται εύκολα.  Κι εκεί βρεθήκαμε. Γνωστοί και άγνωστοι. Καινούργιοι και παλιοί. Το καλαμπούρι είναι ότι με κουκούλες, γάντια, κασκόλ, full face, και άλλα παραφερνάλια, περνούσες δίπλα από τον γνωστό κι ήταν σα να συναντηθήκατε στον Πόλο. Η Πλατεία ψιλογέμισε. Φώτιζε το Μετζιτιέ Τζαμί κι ο Μιναρές, αυτό που οι φασίστες έλεγαν να γκρεμίσει. Εκεί μαζευτήκαμε, με λίγες κουβέντες, καλή μουσική κι ένα κονιακάκι στο φλασκί.  Ξέρουμε ότι οι ξερόλες στα κανάλια θα μας που πάλι, άλλα των αλλών. Χαμογελάσαμε. Εμείς πάντως μαζευτήκαμε. Όχι για μεγάλα πράγματα. Για μια ζεστή καλησπέρα, μια αγκαλιά κι ένα γαμώτο.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η ψήφος…

votachile

Ι.

Είναι ζευγάρι στα πενήντα κάτι τους. Η γυναίκα άνεργη, ο άντρας ημιαποσχολούμενος, μήπως και συμπληρώσει κανένα ένσημο. Μιλάμε στο τηλέφωνο. Λέμε για τις εκλογές και για τα τοπικά. Καλαμπουρίζουμε για τα συντροφικά μαχαιρώματα και για τα τοπικά κουτσομπολιά υποψηφίων. «Θα ανέβετε από νωρίς αύριο στο χωριό για την ψήφο;». Αμηχανία… μικρές σιωπές στο τηλέφωνο. «Ξέρεις το αμάξι κάτι έχει πάθει και δεν το πολυεμπιστεύομαι, μην με αφήσει φοβάμαι». Μιλάμε για απόσταση 40+40 = 80 χιλιόμετρα μέχρι το χωριό και το εκλογικό τμήμα. Χωρίς να το ξεψαχνίζουμε το καταλαβαίνω. Είναι τέλος του μήνα και δεν υπάρχει το 20ευρω για βενζίνη. Αν ήθελαν, θα τηλεφωνούσαν στον χουβαρντά υποψήφιο να τους στείλει ταξί πήγαινέλα. Αλλά δεν θέλουν. Υπάρχει και φιλότιμο. Ευγενικά, χωρίς μεγάλα λόγια γίνεται η συνεννόηση, κάνουμε κουμάντο. Θα ανέβει αύριο κι ο τάδε, κάτσε να δούμε μην έχει θέση. Έχει. «Νωρίς θα ξεκινήσουμε, θα ψηφίσουμε και θα κατέβουμε νωρίς, είναι και ο καιρός μουντός και τα μαζεύει μην πάθουμε καμιά πλάκα».

ΙΙ.

Η μικρή μας δουλεύει πωλήτρια σε καλό μαγαζί της πρωτεύουσας. Με ψίχουλα, αλλά «πάλι καλά» και τα λοιπά. Το πτυχίο των ΤΕΙ έχει μπει σε κορνίζα και καλά αναπαύεται στη θέση του. Θέλει να έρθει στο νησί να ψηφίσει, ευκαιρία να μας δει κιόλας, που την βλέπουμε ελάχιστα. Και να την δούμε κι εμείς. Μιλάμε στα τηλέφωνα και στα διαδίκτυα. Το ψάχνουμε. Θα βρεθεί εισιτήριο, βαπόρι το απόγευμα του Σαββάτου για να φτάσει ξημερώματα Κυριακής και να φύγει Κυριακή βράδι να είναι Δευτέρα στη δουλειά. Καλό ακούγεται. Αλλά ποιος το λέει στη σκύλα την προϊσταμένη; Το μαγαζί δουλεύει μέχρι τις 9 το βράδι του Σαββάτου, για να αγοράζουν κάτι πλούσιες τα σχετικά τους. Καμιά περίπτωση να φύγει η μικρή νωρίτερα να προλάβει το πλοίο. Για εκλογές; Για εκλογική άδεια, νομοθετημένη, κατοχυρωμένη στον ιδιωτικό τομέα; Πείτε κι άλλα ανέκδοτα να γελάσουμε.

ΙΙΙ.

Ο Μάκης θα ξυπνήσει αργά την Κυριακή. Και θα στρωθεί κατά τις 12 στην προκυμαία. Θα πίνει φρέντο, χειμωνιάτικα,. θα βαριέται με το τάμπλετ, θα λέει μαλακίες με τους κολλητούς. Θα ειρωνεύεται, όσους πάνε να ψηφίσουν με καλαμπούρια κι έξυπνα αστεία  που έχει ψαρέψει στα διαδίκτυα. Ο προχώ και μάγκας και ψαγμένος. Που συνδυάζει όλες τις αρρώστιες της φυλής. Οίηση, ξερολισμό, τζάμπα μαγκιά, παπαρολογία. Χωρίς πυξίδα και πολιτική απόχρωση, γι’ αυτό και πιο φασίστας από τους φασίστες. Ο Μάκης. Ο υπεράνω. Που δεν καταδέχεται να στηθεί στην ουρά για να ψηφίσει. Ο μαλάκας.

ΥΓ.

Οι εκλογές είναι αυτό που είναι. Καμιά αυταπάτη και καμιά φαντασίωση δεν κρύβουν. Ωστόσο. Το δικαίωμα να στέκεσαι σε κλειστό παραβάν και να αποφασίζεις, όσο σε παίρνει και για όσα σε αφορούν κάποιοι το πάλεψαν σκληρά, κάποιοι το στερήθηκαν και το στερούνται. Μην το πετάς στα σκουπίδια. Μην το σπαταλάς. 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε