Λογαριασμοί κι αθλητικά παπούτσια

λογαριασμοί

Είχε το χαρτί μπροστά της, τους λογαριασμούς στο πλάι. Έγραφε κι έσβηνε. Έσβηνε κι έγραφε. Οι πράξεις δεν έβγαιναν. Έβαζε τα γυαλάκια της και πάλι από την αρχή. Δεν την καλοήξερε κιόλας αυτή τη δουλειά. Άλλος την έκανε τόσα χρόνια. Αλλά τώρα που είχε μείνει μόνη της έπρεπε κι αυτή να την επωμιστεί. Πάμε ξανά. Τόσο η δόση για τη ΔΕΗ, τόσο η ύδρευση, τόσο ο μπακάλης, τόσα χρώσταγε στο φαρμακείο. Πετρέλαιο δεν είχε βάλει, το πάλευε όπως όπως με μια ηλεκτρική κουκουνάρα και «δόξα σοι ο Θεός, αληθινά κρύα ακόμα δεν είχε κάνει». Πάμε ξανά. Τόσα στο φαρμακείο, τόσα για το ρεύμα… Με την άκρη του ματιού της κοίταγε κάτι τσαλακωμένα εικοσάρικα και κάτι στήλες κέρματα. Μεγαλωμένη χρόνια και χρόνια με το μάντρα «των φρονίμων τα παιδιά» και το άλλο πάλι «τα στερνά τιμούν τα πρώτα». Μαθημένη στην ηθική του «βγάζω τις υποχρεώσεις μου» και ύστερα όλα τα άλλα. Αλλά οι λογαριασμοί δεν έβγαιναν γιατί έμπαινε στο τέλος του μήνα η υποχρέωση της δόσης εκείνου του καινούργιου φόρου για τα σπίτια. Άραγε τον πλήρωναν από πάντα αυτόν. Δεν θυμόταν. Αλλά αυτή ακριβώς η δόση την έβγαζε ολωσδιόλου έξω από τους υπολογισμούς της. Είχε κουραστεί να σκέφτεται. Είχε κουραστεί να λογαριάζει σε έναν κύκλο όπου οι πράξεις δεν έβγαιναν με τίποτα. Κι από την άλλη, τέλος του μήνα η γιορτή του εγγονού, κάτι δεν έπρεπε να πάρει;  Όχι τίποτα σπουδαίο, κάτι όμορφο, ίσως και χρειαζούμενο. Αθλητικά παπούτσια, από κείνα τα φανταχτερά που ο μικρός τα λιγουρευόταν. Αλλά δεν περίσσευε δραχμή, ναι εκείνη πάντα δραχμές τα έλεγε τα χρήματα. Άκουσε την εξώπορτα να ανοιγοκλείνει. Σηκώθηκε από το τραπέζι και κούτσα κούτσα πήγε ως την αυλή. Της είχαν πετάξει έναν φουσκωμένο κλειστό φάκελο. Είδε το όνομά της τυπωμένο απέξω. Τον άνοιξε. Μέσα άστραφτε το χαμόγελο του υποψήφιου με τη γραβάτα στο ακριβό φυλλάδιο. Έλεγε και κάτι παχιά λόγια αλλά δεν τα καλοέβλεπε. Ούτε τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια μπήκε στον κόπο να κοιτάξει. Ξανακάθισε στο τραπέζι. Μηχανικά έκανε ψηφοδέλτια, φυλλάδια, λογαριασμούς ένα σωρό και τον παραμέρισε. Έβγαλε και τα γυαλάκια της και τα άφησε στην άκρη. «Αθλητικά παπούτσια» σκέφτηκε. Από κείνα τα φανταχτερά. Χαμογέλασε.  

παπούτσια

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η ζωή που για καλό την έζησες – Διήγημα

Του Marco Peressi

μτφ. Κ.Ζ.

 SannioAntico

Επίγειος παράδεισος: έτσι μου είχε φανεί η περιοχή των Σαμνιτών[1],  όταν την  επισκέφθηκα με τη βέσπα, κατά τη διάρκεια ενός γύρου της Ιταλικής Χερσονήσου που έκανα πριν από πολλά χρόνια. Δεν είχα βρεθεί ποτέ νοτιότερα της Ρώμης, ούτε είχα φτάσει σ’ αυτή την ιστορική από την αρχαιότητα επαρχία. Η τότε αγαπημένη μου είχε καταγωγή από εκείνα τα φωτεινά μέρη, με ονόματα που ξύπναγαν την περηφάνια των κατοίκων. Κοντά στο χωριουδάκι που σταματήσαμε, ανάμεσα στους λόφους, πρέπει να ήταν η τοποθεσία των Forche Caudine[2]: οι λεγεωνάριοι της Ρώμης όφειλαν να περνούν σκύβοντας το κεφάλι, ένδειξη σεβασμού σ’ αυτόν τον πολεμικό λαό.

Φτάσαμε μια καυτή μέρα του Αυγούστου. Μόλις κατεβήκαμε από το βαρυφορτωμένο σκούτερ, ένα  σμάρι πιτσιρικάδων ήρθε καταπάνω μας κάνοντας δεκάδες ερωτήσεις.   Στο δρόμο υπήρχαν οι πάγκοι που πουλούσαν το «mussο», κομμάτια κρύου χοιρινού βρασμένα και καρυκευμένα, με χυμό από λεμόνια του Αμάλφι. Τα έτρωγες στη λαδόκολλα. Νοστιμιές των διακοπών.

Συνεχίζοντας την Αππία Οδό, πέσαμε πάνω στον ξυλόφουρνο, ιδιοκτησίας του θείου της R. Τον δούλευε μόνος του, πέντε μ’ έξι φουρνίσματα τη μέρα. Μας καλωσόρισε το άρωμα του ψωμιού του και κολατσίσαμε με μια ζεστή ακόμα φέτα, όπου είχε πέσει ένα αραβούργημα από ελαιόλαδο, από ένα τενεκεδένιο λαδωτήρι. Με μια πρέζα αλάτι μοσχοβολούσε. Κατάδυση στη γεύση.

forno a legna

Ένιωθα χαμένος, χαμένος στο φως και στη μυρωδιά του ζεστού ψωμιού. Ο θείος, κρυμμένος στο ημίφως, μικροκαμωμένος κι αεικίνητος, ξεφούρνιζε τα καυτά καρβέλια και, με μια γρήγορη κίνηση, τα πέταγε σε μια ξύλινη σκάφη για να «ξεκουραστούν». Άσπρο φανελάκι και παντελόνι, μαντήλι στο λαιμό, έπρεπε να περιμένω την Κυριακή, που πήγε στη λειτουργία, για να καταλάβω ότι τα μαλλιά του ήταν μαύρα και το δέρμα του σκούρο, ότι ο ασπρομάλλης που είχα δει, ήταν απλά αλευρωμένος σαν ψάρι που περιμένει να πέσει στο τηγάνι. «Έχω εφτά κόρες», μου είπε με σκοτεινιά στη φωνή, με τον τόνο κάποιου που εξιστορεί μια συμφορά. Μου το είπε όπως μιλάμε για αρρώστιες, πραγματικές ή κατά φαντασία, στην αίθουσα αναμονής του γιατρού.

Η γριά μάνα του καθόταν στην εξώπορτα σε μια μεγάλη ιερατική πολυθρόνα. Χαιρετούσε με μια αδιόρατη κίνηση του χεριού, όσους περνούσαν από μπροστά της, όπως ευλογεί ο Πάπας από το θρόνο του.

Μια γυναίκα με όψη αιγυπτιακής μούμιας, ακίνητη, απαθής, που διατηρούσε, ωστόσο, αναπάντεχες αδυναμίες: μια σταγόνα άρωμα, τα μεταξωτά πουκαμισάκια που έτρεμαν στο παραμικρό αεράκι, τα πουράκια που κάπνιζε. Είχα δει φωτογραφίες από την Αϊτή: υπήρχαν τέτοιες γριές, με θολό βλέμμα και πούρο στο στόμα, με μάτια που δεν είχαν πλέον ανάγκη την όραση για να βλέπουν, γυναίκες που έκαναν κουμάντο στο τελευταίο τους βήμα, κομματιασμένες από τα γερατειά χωρίς να μπορούν να πεθάνουν, όπως η γειτόνισσα η Σίβυλλα η Κυμαία. Στεγνές, αφυδατωμένες, τελειωμένες, έδειχναν την ασημαντότητά τους σε αντίστιξη με τη θαλερή, οργιαστική φύση της παλλόμενης  ζωής, με τη φασαρία των παιδιών, με τις νέες κοπέλες που το έντονο βλέμμα τους ήταν σχεδόν επικίνδυνο.

Τότε είδα με τα μάτια μου και άκουσα με τ’ αυτιά μου, τη γιαγιά να γελάει γουργουριστά προς την κατεύθυνση του γιου της του φούρναρη που φταρνίστηκε: «Χεχε, Τσιτσίλο, με τις υγείες σου! Και με το καλό ο γιος… χεχεχε!».

Ο κακομοίρης γύρισε σα γάτος γύρω από την ουρά του, και με σφιγμένα δόντια μουρμούρισε ένα «ευ-χα-ρι-στώ» φορτωμένο μίσος. Μετά από την έβδομη κόρη, ο φούρναρης, ο μόνος που έφερνε μεροκάματο στο σπίτι, δεν είχε πια την αποκοτιά να τα βάλει με τη μοίρα του, πασχίζοντας για το γιό, κι είχε παραδοθεί στο πεπρωμένο. Κι ήταν ίσως αυτή η παράδοση που η μάνα του δεν του συγχωρούσε, κι έτσι διαρκώς τον βασάνιζε. Το λένε και μητρική αγάπη.

Ο αδερφός του φούρναρη ήταν χειροτέχνης, μαραγκός κι επιπλοποιός. Προερχόταν από μια ναπολιτάνικη σχολή κι είχε κερδίσει με τη δουλειά του τον τίτλο του Μάστορα. Αυστηρές ογκώδεις ντουλάπες, κατάλληλες για γραφεία συμβολαιογράφων ή για το ιερό των εκκλησιών, διπλά κρεβάτια με κεφαλάρια από όπου πρόβαλαν αγγελάκια, χριστοί και μαντόνες, σκεπασμένα με θόλους από πλουμιστό ύφασμα στηριγμένους σε φιδογυριστά κολωνάκια , όλα φτιαγμένα από σκούρο ξύλο καρυδιάς. Ήταν ένας άνθρωπος αυστηρός, κλειστός, λιγομίλητος. Τον πλησίασα με σεβασμό, ρωτώντας τον αν είχε παραγιούς ή εργάτες να τους μεταδώσει την τέχνη του. «Είχα έναν άξιο μαθητή, αλλά πήρε τα μάτια του να πάει να δουλέψει για τη Φίατ». «Μαθητής» ήταν το αντίστοιχο του δικού μας «εκπαιδευόμενου», αλλά πόση ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στους δυο όρους!

Η γριά ποτέ της δεν τον είχε μειώσει, τον αντιμετώπιζε με σεβασμό, ίσως γνώριζε το μέλλον. Ίσως «έβλεπε». Σε λίγες μέρες, ο ξυλουργός ξαφνικά σταμάτησε τη δουλειά και κατέρρευσε αφήνοντας το σκαρπέλο  να του πέσει από τα χέρια.  Η κηδεία διέσχισε όλο το χωριό: τέσσερα μαύρα άλογα, στην άμαξα μαύρες κορδέλες, κρύσταλλα γύρω από το φέρετρο, ο αμαξάς με ψηλό καπέλο και μανδύα μαύρο.

Μόνο οι άνθρωποι του Νότου, γνωρίζουν πώς να κάνουν κηδείες σαν γάμους, και γάμους σαν κηδείες, με τη μεγαλοπρέπεια που ταιριάζει στην ιερότητα των στιγμών που σημαδεύουν τη ζωή των ανθρώπων. Για ισορροπία.

Κάποιες μέρες αργότερα, τακτοποιώντας τα πράγματα του νεκρού, οι συγγενείς βρήκανε σε μια αθέατη θήκη του πορτοφολιού του μακαρίτη, ένα χαρτάκι προσεκτικά διπλωμένο. Γραμμένες στο χέρι, με γαλάζιο μελάνι, υπήρχαν οι ακόλουθες λέξεις: «Η ζωή που για καλό την έζησες, μακριά ζωή είναι», με σύνταξη αδιόρατα παλιομοδίτικη και αρχαιοπρεπή.

carro funebre

[1] Περιοχή στη σημερινή Καμπανία όπου κατοικούσε ο αρχαίος πολεμικός λαός των Σαμνιτών, οι οποίοι συγκρούστηκαν επανειλημμένα με τη Ρώμη. (Σ.τ.Μ)

[2] Στην περιοχή Forche Caudine της Καμπανίας οι Ρωμαίοι υπέστησαν δεινή ήττα από τους Σαμνίτες κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Σαμνιτικού Πολέμου το 321 π.Χ. Σε ανάμνηση αυτής της ήττας οι λεγεωνάριοι περνούσαν από την τοποθεσία με σκυφτό το κεφάλι (Σ.τ.Μ)

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αντίδοτο στο βούρκο

το κειμενάκι που θα διαβάσετε,  ήταν η συμβολή μου στο αφιέρωμα της καλής πολιτικής/πολιτιστικής ιστοσελίδας Aplotaria.gr της Χίου, για πράγματα που δεν πρέπει να ξεχάσουμε από το 2014, απόψε ειδικά που ο δημόσιος βίος πραγματικά κυλιέται στο βούρκο και στην ξεφτίλα νομίζω, ότι η θύμηση του κυρίου Πάνου και των συναγωνιστών του είναι η μόνη σωτηρία.  

PANOS KARASOULIS

Η αναχώρηση του Πάνου Καρασούλη

Ήταν πρωί της 9ης Οκτωβρίου, όταν μάθαμε από το μακρινό Βανκούβερ του Καναδά, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια με τα παιδιά του, το άγγελμα του θανάτου του συμπολίτη μας αντιστασιακού Πάνου Καρασούλη. Του ασυρματιστή της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής στη Χίο το 1943-44. Του συναγωνιστή του αδικοχαμένου από προδοσία Ανθυπολοχαγού Ιάσονα Καλαμπόκα. Τον αποχαιρετήσαμε, εδώ στη Χίο, αρκετές μέρες αργότερα.

Τον κ. Πάνο τον γνωρίσαμε παιδιά σχεδόν, ως άριστο τεχνίτη ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών στο μικρό μαγαζάκι του στα στενά της αγοράς. Αργότερα μάθαμε για τη δράση του. Τον γνωρίσαμε ακόμα από το βιβλίο του για την Αντίσταση στο νησί μας, τα άρθρα του και την αδιάκοπη προσπάθεια του, να μην ξεχαστούν οι αγώνες της γενιάς του και να τιμηθούν όπως τους αξίζει. Η διατήρηση της ιστορικής μνήμης, κάτι για το οποίο αγωνιούσε μέχρι τις τελευταίες του στιγμές, παίρνει ξεχωριστή σημασία σήμερα που το τέρας του φασισμού σηκώνει κεφάλι, στην Ελλάδα και αλλού.

Η γενιά της Εθνικής μας Αντίστασης, σιγά σιγά κλείνει το βιολογικό της κύκλο. Όλο και λιγότεροι μένουν πια κοντά μας. Κι επειδή η απόσταση, αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, συχνά νομίζουμε ότι πρόκειται για ανθρώπους εξωπραγματικούς, για μεγέθη πέρα από τα δικά μας μέτρα. Κι όμως. Πρόκειται για ανθρώπους απλούς, καθημερινούς, σαν όλους μας. Τέτοιοι απλοί άνθρωποι, σαν τον Πάνο Καρασούλη, ήταν που πήραν τις μεγάλες αποφάσεις και έκαναν τα μεγάλα έργα της Αντίστασης. Κι αυτό είναι που τους κάνει ακόμα πιο συγκλονιστικούς.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αν δεν βγει Πρόεδρος…

Μια βαθυστόχαστη ανάλυση σε συνεργασία

Τσαλαπετεινού και Ερυθρού Καγκουρώ 

…με Δήμα κάνουμε ρεβεγιόν, χωρίς, όχι…” ακούσαμε τις προάλλες να αναφέρει σχολιαστής στο κεντρικό δελτίο του ΣΚΑΙ. Η φράση αυτή προβλημάτισε πολύ τους πάντες, ιδιαίτερα όμως το Ερυθρό Καγκουρώ και τον Τσαλαπετεινό οι οποίοι συναισθάνθηκαν αμέσως το μέγεθος και τη βαρύτητα του προβλήματος. Ταυτόχρονα όμως απόρησαν γιατί ο σχολιαστής περιορίστηκε αποκλειστικά και μόνο στο πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν. Έτσι, από κοινού, οι δυο ιστολόγοι αποφάσισαν να εμβαθύνουν στο ζήτημα που μόνο ακροθιγώς- και ίσως δικαιολογημένα λόγω των ασφυκτικών χρονικών πλαισίων ενός τηλεοπτικού δελτίου- έθιξε ο έγκριτος σχολιαστής. Με αλλεπάλληλες λοιπόν τηλεδιασκέψεις τις μέρες που ακολούθησαν, Καγκουρώ και Τσαλαπετεινός ερεύνησαν διεξοδικά και κατέγραψαν τις ολέθριες επιπτώσεις της μη εκλογής του υποψήφιου κυρίου Δήμα στο αξίωμα του Προέδρου Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, στην εορταστική περίοδο που ήδη διανύουμε. Τα αποτελέσματα αυτής της έρευνας παρουσιάζονται σήμερα αναλυτικά, με την ελπίδα ότι θα συμβάλλουν ουσιαστικά τόσο στην αποσόβηση της πολιτικής κρίσης που ταλανίζει τη χώρα και πανικοβάλει τις αγορές όσο και στη διατήρηση αλλά και την περαιτέρω ανάπτυξη του εορταστικού κλίματος.

tumblr_kutcpsMoVU1qar8ip

Το γιορτινό τραπέζι.

Η πρώτη σημαντική επίπτωση θα εμφανιστεί στο γιορτινό τραπέζι. Θα είναι τόσο λιτό και πενιχρό που το σαρακοστιανό θα φαντάζει λουκούλειο μπροστά του. Ειδικότερα επισημαίνουμε ότι: Οι βασιλόπιτες δεν θα έχουν φλουρί, οι κουραμπιέδες δεν θα έχουν άχνη, τα μελομακάρονα και οι δίπλες δε θα έχουν ούτε μέλι ούτε καρύδια και η γαλοπούλα δε θα έχει γέμιση.

fusikoelato

Το δέντρο

Τα φυσικά χριστουγεννιάτικα δέντρα θα μαραίνονται πριν φτάσει καν η Πρωτοχρονιά. Τα δε ψεύτικα, δε θα ανοίγουν τα κλαδιά τους με αποτέλεσμα να είναι αδύνατος ο στολισμός τους. Τα λαμπάκια τους θα καίγονται με διαδοχικές εκρήξεις. Το αστέρι της κορυφής θα πέφτει συνεχώς και μάλιστα τόσο γρήγορα που δε θα προλαβαίνει κανείς να κάνει ευχή και οι μπάλες τους θα σκάνε ξαφνικά και με τόσο θόρυβο που θα φτάνει αμέσως η Μίνα Καραμήτρου με το συνεργείο του Mega, βέβαιη ότι ήταν ο Ξηρός που τα πυροδότησε και αμέσως μετά η αντιτρομοκρατική υπηρεσία.

images (1)

 Τα κάλαντα

Αν δεν εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάλαντα δεν θα ακουστούν φέτος στις γιορτές. Θα παρατηρηθεί τεράστια έλλειψη τριγώνων στην αγορά ενώ για ευνόητους λόγους θα είναι αδύνατη η εισαγωγή τους. Των παλιών τριγώνων η αξία θα ακολουθήσει την ιλιγγιώδη αυξητική πορεία των σπρέντς με αποτέλεσμα να παρατηρηθούν ουρές πιτσιρικάδων στα καταστήματα “Αγοράζω χρυσό και άλλα τιμαλφή”, που θα προσπαθούν να πιάσουν την υψηλότερη δυνατή τιμή πουλώντας τα. Κι όσα παιδιά τελικά βγουν για κάλαντα α καπέλα, θα τα έχουν ξεχάσει και θα τραγουδούν λυπητερά: “Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα, σήμερα όλα θλίβονται και τα βουνά λυπούνται” χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι απέχουμε μήνες από την Μεγάλη Παρασκευή.

christmas-cards

Οι ευχές

Οι ελάχιστες ευχετήριες κάρτες που θα αποσταλούν, θα φτάσουν στα γραμματοκιβώτια των παραληπτών το νωρίτερο γύρω στον Δεκαπενταύγουστο. Στα sms, θα επεμβαίνει ο αυτόματος διορθωτής και θα αποστέλλονται τελικά κακόβουλα μηνύματα που θα λένε: “Κακά Χριστούγεννα” και Happy new Fear και θα μπλοκάρουν τα κινητά τηλέφωνα, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να επικοινωνήσει με κανέναν και το χειρότερο θα ερημώσει το face book, τόσο που θα θυμίζει tsu. Οι δε ευχές που θα σταλούν με ηλεκτρονικά μηνύματα, θα καταλήγουν άδοξα στα spams.

roulette2

Τα τυχερά παιχνίδια

Η μη εκλογή προέδρου από την παρούσα Βουλή θα είναι ολέθρια και για τα τυχερά παιχνίδια αλλά και για το πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Θα εξαφανιστούν οι μπαλαντέρ από τις τράπουλες, θα είναι αδύνατον να πετύχει κανείς τριανταμία, οι τσόχες στα τραπέζια θα σκίζονται και οι ρουλέτες θα πάψουν να γυρίζουν. Το μεγαλύτερο όμως φιάσκο θα παρατηρηθεί στο πρωτοχρονιάτικο λαχείο καθώς δε θα αναδειχτεί κανένας νικητής και μόνο οι λήγοντες θα κερδίζουν μηδαμινά ποσά τα οποία θα φορολογηθούν άγρια.

291193-nativity-1

Η γέννηση του Θεανθρώπου

Ο Ιωσήφ και η Μαρία παρά την απεγνωσμένη αναζήτηση καταλύματος, δε θα βρίσκουν όχι φάτνη, ούτε καν μια αποθήκη να σταθούν και έτσι θα καταλήξουν στην πλατεία Συντάγματος. Πριν προλάβουν να ξαποστάσουν Καμίνης, Άδωνης και Πλεύρης θα απειλούν να τους εκδιώξουν με συνοπτικές διαδικασίες για καθαρά αισθητικούς και εμπορικούς λόγους. Τότε εκείνοι θα αρχίσουν απεργία πείνας διεκδικώντας μια αξιοπρεπή φάντη αλλά θα τη σταματήσουν αμέσως μόλις εμφανιστεί για συμπαράσταση ο βουλευτής Μιχελογιαννάκης. Ξημερώματα της 25ης Δεκεμβρίου ο υπουργός προστασίας του πολίτη, κύριος Κικίλιας μετά από μυστική επιχείρηση απομάκρυνσής τους θα δηλώσει συγκινημένος: «Σήμερα, η Ελληνική Αστυνομία έδειξε το ανθρώπινο πρόσωπό της απεγκλωβίζοντας τους δυστυχισμένους Ιωσήφ και Μαρία οι οποίοι διεκδικούσαν την νόμιμη στέγασή τους σε μια φάτνη”

Ο μικρός Χριστός θα γεννηθεί τελικά μέσα σε αστυνομική κλούβα, καθ` οδόν για την Αμυγδαλέζα, θα αποσπαστεί βίαια από τη μητέρα του και θα στεγαστεί επ` αόριστον σε ένα κλουβί προσφύγων με τα άλλα ασυνόδευτα ανήλικα που σώθηκαν από το δουλεμπορικό της Κρήτης.

2r6ze6h

Οι μάγοι

Μεγάλη περιπέτεια περιμένει και τους μάγους με τα δώρα. Ενώ θα έχουν συνδεθεί με το δωρεάν wi fi που υπάρχει σε όλη την επικράτεια -μετά την πραγματοποίηση της υπόσχεσης του πρωθυπουργού- θα χάσουν το gps τους και τελικά και το δρόμο τη φάτνη. Έτσι θα γυρίζουν ψάχνοντας απελπισμένοι οπότε -επειδή είναι κάπως μελαχροινοί, μουσάτοι, ντυμένοι περίεργα και σαφώς ξενοφέρνουν- θα συλληφθούν και θα διακομιστούν σιδηροδέσμιοι στο Αλλοδαπών. Εκεί θα τους υποδεχτούν ως συνήθως τελικά ούτε οι εξπέρ του φωτοσοπ δε θα μπορέσουν να καλύψουν τους μόλωπες και τα τραύματα που θα φέρουν με αποτέλσμα κανείς να μην τους αναγνωρίσει. Το χρυσό, τη σμύρνα και το λιβάνι, τα δώρα που προοριζόταν να προσφερθούν στο θείο βρέφος, θα κατασχεθούν και θα η ομάδα Δ, θα επιτάξει τις καμήλες τους.

vasilopita3

Η πρωτοχρονιά.

Η μη εκλογή Δήμα και η αναγκαστική προκήρυξη εκλογών, δεν θα σημάνει απλώς την καταστροφή της χώρας, αλλά θα αποτρέψει την έλευση του νέου χρόνου. Στο δώδεκα παρά πέντε, το 2014 θα σκαλώσει επικίνδυνα και θα παραμείνει, οπότε το 2015 μη βρίσκοντας χώρο να εισέλθει, θα αποχωρήσει. Πολλοί ξένοι αναλυτές αλλά και παράγοντες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, υποστηρίζουν σε όλους τους τόνους ότι το ίδιο θα συμβεί και την επόμενη αλλά και τις μεθεπόμενες χρονιές. Ήδη μάλιστα έχουν προτείνει να ονομαστεί αυτή η χρονιά, αποκλειστικά για τη χώρα μας, η Χρονιά της Μαρμότας. Τον μόνον που δεν ανησυχεί καθόλου η προοπτική της αέναης επανάληψης του 2014, είναι ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιουνκερ, που δήλωσε ότι για εκείνον το 2014 “είναι μια οικεία χρονιά”

santa

Ο Άγιος Βασίλης

Είναι προφανές ότι ο Άγιος Βασίλης δε θα επισκεφτεί κανένα σπιτικό της χώρας μας φέτος την πρωτοχρονιά αλλά δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή την απόφαση. Λέγεται ότι πέρυσι υπέστη σοβαρά εγκαύματα στην προσπάθειά του να κατέβει από τις καμινάδες, καθώς όλα τα τζάκια ήταν αναμμένα και δεν θέλει να πάθει και φέτος τα ίδια, παρ` όλο που η τιμή του πετρελαίου αλλά και του φυσικού αερίου έχει πέσει. Άλλοι υποστηρίζουν ότι για την επίμαχη μέρα έχει ανακοινωθεί ότι θα πραγματοποιηθεί πανευρωπαϊκή απεργία ταράνδων που αντιδρούν στις περικοπές των μισθών και των συντάξεών τους, στις αντίξοες συνθήκες εργασίας τους και αποκλείεται να βρεθούν απεργοσπάστες ή εθελοντές τάρανδοι που θα αποζημιωθούν με μόρια. Οι δε γονείς που τυχόν θα θελήσουν να υποκαταστήσουν τον εκ Καισαρείας ή Ροβανιέμι Άγιο, για πρώτη φορά στα χρονικά, θα διαπιστώσουν ότι το βαλάντιό τους δεν θα είναι αρκετό για να ψωνίσουν δώρα.

labyrinth_goblins

Οι καλικάντζαροι

Η μόνη περίπτωση να αποχωρήσουν οι εποχιακοί καλικάντζαροι, όπως αντιλαμβάνονται όλοι όσοι έχουν διαβάσει προσεκτικά αυτή την εμπεριστατωμένη μελέτη, είναι έστω με την τρίτη ψηφοφορία, να εκλεγεί ο πολυπόθητος -τουλάχιστον για τους συνετούς πολιτικούς που ενδιαφέρονται ουσιαστικά για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας, τη σταθερότητα και την παραμονή μας στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης – Πρόεδρος της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή. Σε αντίθετη περίπτωση είναι βέβαιο ότι οι εποχικοί καλικάντζαροι, τα παγανά, θα παραμείνουν στον πάνω κόσμο, αλλά με τις εκλογές που θα ακολουθήσουν, θα αποχωρήσουν δια παντός, οι παντός είδους καλικάντζαροι της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου.

Τελικά, όπως καταλάβατε θρασίμια, αν δεν βγάλουμε το Δήμα πρόεδρο, μαύρες γιορτές θα κάνουμε. Κανονίστε λοιπόν…

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Νοέμβρης

Ακούστε κάτι / είναι ο Νοέμβρης ο πιο δύσκολος μήνας στα νησιά / τα υπολείμματα του θέρους έχουν ξοφλήσει πλέον / κάτι φωτογραφίες μένουν και κάτι υποσχέσεις / ωστόσο τη μικρή μας πόλη / κάτι ταραχτικές βροχές και κάτι ξενέρωτοι θολοί νοτιάδες μας περιτριγυρίζουν / βαπόρια λίγα / επισκέψεις φίλων μηδέν / ψιλή λάσπη η ρουτίνα μας κατεδαφίζει / ειδήσεις, γεγονότα, αντιπαραθέσεις ξεφωνήματα / περνούν όλα αυτά / λιγάκι άχρωμα / λιγάκι κουρασμένα.

Είναι ο Νοέμβρης ο πιο δύσκολος μήνας στα νησιά / είναι ένας στρυφνός μεσήλικας προϊστάμενος / με χίλιες δυο ιδέες για να σου τη σπάσει / κι από την υγρασία κι εσύ ο ίδιος υποκύπτεις στη διάβρωση / στην παρακμή / στην ιδιωτεία ιδιώτευση / στους λιγοστούς πελάτες του μπαρ / στους ελάχιστους περαστικούς / η ώρα έντεκα παρά / σαν απαγόρευση κυκλοφορίας / στα υγρά στενά / εκεί που απομεινάρι μιας βροχής στα ρείθρα / πλέουν ριψοκίνδυνα / μνήμες αγάπες και παλιές αρχαίες εξομολογήσεις.

Είναι ο Νοέμβρης ο πιο δύσκολος μήνας στα νησιά / δεν έχει την αγριάδα του Βοριά την καθαρότητα μιας Σελήνης με λεπίδια / έχει αναπάντεχες καταιγίδες και τσιγκούνικες μίζερες λιακάδες / όλα εδώ / είναι ο μήνας της πραγματικής ζωής / αυτής της ζωής που μας πετάει έξω.

Ακούστε κάτι / είναι ο Νοέμβρης ο πιο δύσκολος μήνας στα νησιά / είναι ο μήνας των κεκοιμημένων που σαλεύουν / κάτω από το χώμα / μέσα στα σπλάχνα μας / στην κάθε μέρα μας / σε όσα μοιάζουν μάταια και λίγα/ στα όνειρά μας.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Αιχμάλωτοι…

Δεκέμβριος 1940

«Πιο πέρα σ’ ένα σημείο προφτάνουμε μια συνοδεία αιχμαλώτων. Καμμιά εικοσαριά Ιταλοί στη γραμμή. Συφοριασμένοι, άπλυτοι, πανάθλιοι. Τους προσέχω και λυπάμαι βαθιά το κατάντημά τους. Ίσως ποιος ξέρει πως θα γίνουμε κι εμείς. Στη φάτσα τους είναι χυμένη μια έκφραση ύστατης οδύνης. Με όλα τους παρακαλούν και ικετεύουν. Μοιράζω, σ’ αυτούς όσα τσιγάρα έχω. Μένουν ευχαριστημένοι και στα χείλη τους σκάει ένα πικρόγελο. Το ξέρετε το πικρόγελο. Δεν νομίζω να κρύβουν μίσος μέσα τους.»

Στάθης Γκοτσίνας – Από  χιόνι –Πολεμώντας στην Αλβανία – α έκδοση ΑΣΚΙ –Βιβλιόραμα 2006 – επανέκδοση 2014 Κυριακάτικη Αυγή

 

Από πάντα είχα τις αμφιβολίες μου για την εικόνα που περνούσε η καθιερωμένη αφήγηση σχετικά με τους Ιταλούς αιχμαλώτους του πολέμου 1940-41. Την εικόνα των καλοζωϊσμένων φρατέλων που σχεδόν αμαχητί παραδίνονταν στους Έλληνες στρατιώτες. Πρώτα απ’ όλα, σε όποια λογική εξέταση και αν το υποβάλεις, ο αιχμάλωτος , δεν μπορεί να είναι ούτε καλοζωϊσμένος, ούτε ευδιάθετος. Έπειτα, διαβάζοντας και ιταλικές πηγές, κατάλαβα το ευνόητο, ότι κι οι ιταλικές δυνάμεις είχαν τα ίδια αβάσταχτα προβλήματα επιμελητείας, εξαιτίας των ανύπαρκτων ορεινών δρόμων, του χιονιού και της διάλυσης τους. Μην ξεχνάμε ότι ένας στρατός σε σχεδόν άτακτη υποχώρησητους πρώτους μήνες του Ελληνοϊταλικού Πολέμου μέχρι την σταθεροποίηση του μετώπου τον Ιανουάριο του 1941, είναι πολύ πιο ευάλωτος και ζορισμένος από τον στρατό που προελαύνει. Έχω την εντύπωση ότι και η αναφορά που κάνει ο Ελύτης στο «Άξιον Εστί» μάλλον εντάσσεται στον ίδιο εθνικό μύθο των καλοζωϊσμένων δειλών.

« Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρομούσανε κρασί τα χνότα τους, κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες.»

Άλλωστε κι από προφορικές διηγήσεις συμπατριωτών που πολέμησαν το 1940, μάλλον στην πρώτη εκδοχή καταλήγω. Οι Ιταλοί, ειδικά μετά τα Χριστούγεννα του 1940,πολέμησαν σκληρά, κι όταν πιάνονταν αιχμάλωτοι ήταν σε κατάσταση ένδειας και απελπισίας.  Η φράση “Buono Greco” που συνόδευε την παράδοσή τους, μαρτυρεί ακριβώς την απελπισία και τον τρόμο μπροστά στην τύχη που τους περίμενε.

italian-pows

Το σύντομο ημερολόγιο του Στάθη Γκοτσίνα, αξίζει να διαβαστεί. Επειδή, πολύ μακριά από το μύθο ενός ορμητικού ενθουσιώδους πολέμου, εξιστορεί με τρόπο λιτό και άμεσο, τις αφόρητες κακουχίες, την ένδεια, την κούραση, την ασιτία, το κρύο, την απελπισία. Όλα αυτά που σωματικά σχεδόν εξιστορεί ο αφηγητής. Και που καθόλου δεν μειώνουν το μέγεθος της πράξης όσων απλών ανθρώπων πολέμησαν. Κάθε άλλο.-

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Βαπόρια δεν έχομε….

BAPORI PLVRH

Για μας τους νησιώτες, το βαπόρι που μπαίνει και φεύγει από το λιμάνι μας, είναι μέρος του συστήματος αναφοράς μας, είναι η προέκταση των δρόμων της πόλης μας, φλέβα ζωής. Ακούγομαι υπερβολικός, αλλά η σιγουριά, «θα πάρω το βαπόρι να πάω στον Περαία να δω τι γίνεται» σε χιλιάδες κουβέντες μας, είναι παρηγοριά και δικλείδα ασφαλείας σε πλείστες περιπτώσεις. Όσο κι αν σας είναι δύσκολο, προσπαθήστε να το καταλάβετε, εσείς οι στεριανοί που σας πιάνει τρόμος και κοπετός, έτσι και κλείσουν κάνα δυο μέρες οι δρόμοι, από χιόνια ή ό, τι άλλο. 

Στα νησιά του Βορείου Αιγαίου, Χίο και Μυτιλήνη, μέχρι το χειμώνα του 2012-2013 είχαμε κάθε μέρα ακτοπλοϊκή σύνδεση με τον Πειραιά.  Με τις αβαρίες μας, με τα απαγορευτικά μας, με τις γκρίνιες μας. Αλλά το «θα πάρω το βαπόρι…», ίσχυε. Από πέρσι το χειμώνα, με νομοθετική πρωτοβουλία της ενδόξου κυβερνήσεως, επί υπουργίας του ενδόξου Υπουργού Ναυτιλίας Μουσουρούλη (συμπατριώτη μας Χιώτη, που επέστρεψε στη δουλειά του ως γραφειοκράτης των Βρυξελλών όπου δεν έχει βαπόρια και άλλες μπαναλαρίες), από πέρσι το χειμώνα λέγω,  εδόθη το δικαίωμα στις ακτοπλοϊκές εταιρείες, τους μήνες υποχρεωτικής ακινησίας και ελέγχου των πλοίων τους να μην δρομολογούν άλλο στη γραμμή. Έτσι, για να μην μπλέξουμε στα νομικίστικα, πέρσι είχαμε 4 δρομολόγια τη βδομάδα, φέτος προαναγγέλλονται 3 δρομολόγια. 

Πρακτικά, για να το σπάσουμε σε δίφραγκα, για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι τι σημαίνει αυτό;  Τα μισά δρομολόγια, αστοχίες, προγραμματισμοί δύσκολοι, το ταξίδι που αφ’ εαυτού γίνεται δυσκολότερο. Για παράδειγμα δεν μπορεί κάποιος να ταξιδέψει από τα νησιά για το μεγάλο λιμάνι Παρασκευή για Σαββατοκύριακο, πρέπει να φύγει από Πέμπτη. Αντίστροφα Κυριακή από τα νησιά για τον Πειραιά βαπόρι δεν έχει. [να μην ξεχάσουμε να κάνουμε καμπάνιες για τον εσωτερικό τουρισμό].  Να μην ξεχνάμε ότι το πλοίο είναι η μόνη λύση για τον οικονομικά ανήμπορο, για τον φτωχό, για τον άνεργο, για τον συνταξιούχο, για τον ζορισμένο μεροκαματιάρη. Το αεροπλάνο με κάπου ένα 100άρικο ευρά, one way είναι απαγορευμένο.

Ακούω στο βάθος, κάποιες φωνές της σύνεσης από ορθολογικούς φίλους που θα λένε. «Μα καλά αφού το καθημερινό δρομολόγιο στα νησιά, είναι ελλειμματικό το χειμώνα, γιατί να μην εξοικονομήσουν οι εταιρείες;». Ω απέραντη σοφία της συνετής σκέψεως. Της σοβαρότητος και του μεταρρυθμιστικού ορθολογισμού. Αφήνω στην πάντα κάτι ανατρεπτικά περί γραμμών δημόσιας υπηρεσίας και μεταφορικού ισοδυνάμου με δημόσια στήριξη και δημόσιου ακτοπλοϊκού φορέα –μην μας πουν και μπολσεβίκους, μέρες που είναι.  Απαντώ με επιχείρημα της πιάτσας σχετικά με τις εταιρείες  «άμα είναι μάγκες να τσιμπάτε από τα φιλέτα του καλοκαιριού, ας πάρετε στην πλάτη σας και τη χασούρα του χειμώνα… και πάλι θα ρεφάρετε, χαμένοι δεν θα βγείτε…». Αλλά ποιος να την κάνει και ποιος να δεχτεί μια τέτοια ρύθμιση;  Το παράδειγμα είναι ενδεικτικό για δυο μεγάλες υποχωρήσεις: ακόμα κι αν ένα δρομολόγιο μας προσθέσουν ίσως είμαστε και ευχαριστημένοι, σαν τον Ναστρεδίν Χότζα. Κι ακόμα, κλεισμένα τα νησιά στον εαυτό τους και στην απομόνωση, δίχως επικοινωνία μεταξύ τους, θα γίνονται όλο και χειρότερα. Προβλέπω ότι συντόμως, με τα ίδια μυαλά στο πηδάλιο, θα πούνε το χειμώνα ένα δρομολόγιο τη βδομάδα, στοιβαχτείτε στ’ αμπάρια κι οι μη έχοντες κουπί στη γαλέρα. 

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο