Πρώτο βράδι του σχολείου

sxoleio 1

Πιο πολύ από τους (1+6+6=13) αγιασμούς στο σχολείο, θυμάμαι το απόγευμα εκείνης της πρώτης μέρας. Γιατί σήμαινε την  κάθοδο με τη μάνα στη μικρή μας αγορά να πάρουμε τα «σχολικά». Εμείς ψωνίζαμε κυρίως από το «Βιβλιοπωλείον-Χαρτοπωλείον Κυριακίδη». Με χαρτάκι στο χέρι με ό,τι μας είχε πει η δασκάλα, και με προσοχή στις τιμές και στους λογαριασμούς. Αγορές ζυγιασμένες, ούτε τσιγκούνικες, ούτε σπάταλες. Παίρναμε τα απαραίτητα, και κάτι, λίγο, παραπάνω. Θυμάμαι μια Φεράρι κασετίνα που έκανε στράκες. Κι εκείνες τις γόμες που μύριζαν φράουλα. Τα τετράδια τα χωρισμένα, 20φυλλα, 30φυλλα, 50φυλλα. Και μετά από εύγλωττο παρακλητικό βλέμμα τσιμπούσαμε στο καπάκι και κανένα «εξωσχολικό». Ο κύριος Στέλιος ο βιβλιοπώλης, καλός άνθρωπος και σοφός έμπορος συνηγορούσε. «Μα και βέβαια να το πάρετε. Αφού διαβάζει ο μικρός, ό,τι το καλύτερο». Κάπως έτσι είχε αγοραστεί θυμάμαι ο «Δαυίδ Κόπερφιλδ», ο «Μιχαήλ Στρογγώφ», η «Μαύρη Τουλίπα» και μια χρονιά, πράγμα εξαιρετικό, ένας κίτρινος τόμος με δέκα «Κλασσικά Εικονογραφημένα».

Τις βαρυφορτωμένες σακούλες τις σηκώναμε στο δρόμο με κόπο αλλά και περηφάνια. Μαζί με άλλα γειτονόπουλα, και με λίγο ζήλεια ο ένας για τον άλλον. Επιστρέφοντας στο σπίτι, είχε κιόλας βραδιάσει, οι πολύτιμες τσάντες αδειάζονταν στο μεγάλο τραπέζι της κουζίνας, που χρησίμευε και ως γραφείο και χώρος εργασίας. Τα σχολικά βιβλία, έπρεπε να ντυθούν με φόδρες και στα τετράδια να γραφτούν (με τα καλά μας γράμματα όχι καλικατζούρες) οι ετικέτες.  Πρόλαβα ελάχιστα τις χάρτινες φόδρες σε μπλε σκούρο χαρτί. Μετά με σοφή χαρτοκοπτική, η μοδιστρική που είχε σπουδάσει στα μικράτα της η μάνα ήταν ακαταμάχητη, τις αυτοκόλλητες φόδρες. Πάλι μπλε, ή πράγμα καινοτόμο για την εποχή, διαφανές αυτοκόλλητο που άφηνε το εξώφυλλο του βιβλίου να φαίνεται.  Νύχτα προχωρημένη πια, για τα παιδικά μας μέτρα,  έμπαιναν όλα τους ταχτικά στα ράφια από το επιπλάκι, έτσι λέγαμε τη βιβλιοθήκη, τρώγαμε τίποτα πρόχειρο (και ωραίο, τίποτα αυγά με πατάτες τηγανιτές στα γρήγορα) και έμπαιναν τα χρειαζούμενα για την επόμενη μέρα στη σάκα. Σάκα στο Δημοτικό είχα πάρει τρεις φορές, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία. Με τη συμβουλή: «κοίτα πως τα βάζουμε, έτσι όμορφα και τακτοποιημένα να τα φέρεις».

Μια συμβουλή που δεν εισακούστηκε ποτέ. Μα ποτέ. Η σάκα πάντα γύριζε, σκονισμένη, ταλαιπωρημένη, με το περιεχόμενο χύμα κι ανακατεμένο. Αφού άλλοτε έκανε το τέρμα στις ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, άλλοτε την πετούσαμε σε επικές μάχες στην αυλή, άλλοτε απλά την παρατούσαμε χάμω κι όπου πέσει για να χαζέψουμε βιτρίνες με παιχνίδια στην αγορά. Είπαμε. Καλά παιδιά ήμασταν. Αλλά όχι τα καλύτερα.

kala paidia

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Πρώτο βράδι του σχολείου

  1. Ο/Η SteVie Zafirakis λέει:

    (y) πάλι συγκίνηθηκα, όμορφα και νοσταλγικά με το κείμενό σου Κωστή.
    Η πρώτη σάκα του Αντώνη και του Τζίμμη ήταν «Hand Μade» πατρόν Μουτσάτσος ,δέρμα κόκκινη και μας τις χάραξε ο Μήτσος ο Κρομμύδας με τα ονόματά τους…
    και θυμάμαι όταν γέμισε η μικρή βιβλιοθήκη των παιδιών , κατέβηκα στον «οντά» που ο Μουτσάτσος το είχε γεμίσει με περισσεύματα γενικώς…βρήκα ξύλα, πριόνι, καρφιά και τους «έχτισα» μια κατασκευή σαν τον Πύργο της Πίζας ένα πράγμα, το έβαψα και κόκκινο…παρ’ολο που έγερνε γέμισε και αυτό σιγά σιγά….ωραία χρόνια, όμορφες μνήμες. Πράγματι θυμάται κανείς τις μυρωδιές, τις θυμάμαι σαν χθές από τα δικά τους τα σχολικά χρόνια….αντίθετα με τα δικά μου που ούτε μνήμες ούτε μυρωδιές έχω…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s