το πήρα προσωπικά…

ήταν μόνος του, το 1989, απέναντι στα τανκς της χούντας του Πεκίνου… της πιο στυγερής καπιταλιστικής δικτατορίας του πλανήτη… κι εμάς τι μας νοιάζει θα μου πείς.

t an menναι. είναι καλό να είμαστε πολλοί και πολλές. να είμαστε όλοι και όλες μαζί, ακόμα καλύτερο.  αλλά ακόμα και λίγοι, είναι καλό.  κι ακόμα και μόνοι μας καμιά φορά, εμείς οι τιποτένιοι ελάχιστοι… είναι ευκταίο. μιλώ για την αυριανή γενική απεργία [και γράφω επίτηδες τα πάντα με μικρά, αν κάποτε γράψουμε κεφαλαία, ας έρθει εκείνη η στιγμή]  … η έννοια της γενικής απεργίας έχει ξεφτιλιιστεί σύντροφοι απο κάτι ;ανερμάτιστες ηγεσίες, λαμόγια, κομματοπατέρες, συνδικαλιστόγατους, γσεέδες και αδεδύδες και εργατοπασόκους που ξύπνησαν συριζαιομεταρρυθμιστές και κάτι επαγγελματικά στελέχη της εργατικής τάξης (και του αναντάμ κόμματός της με τα κοτσαρισμένα σφυροδρέπανα κι όλα καλά ) … παρόλα αυτά: αύριο θα απεργήσω… για διάφορους πολύ συλλογικούς λόγους, και γιατί μετά από τόσον καιρό, είναι πολύς καιρός τέσσερα χρόνια, απέναντι στους φασιστοβενιζελοσαμαράδες… το πήρα και προσωπικά. έτσι νοιώθω.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to το πήρα προσωπικά…

  1. Ο/Η Stavrula λέει:

    Γι αυτό κι εγώ 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s