Πειραιάς με βροχή

 

piraeus-port-at-night

Γενάρης με γλυκό κρύο. Όλα ξεκίνησαν σε ένα ονομαστήριο γλέντι σε διώροφο στο Κερατσίνι. Γέλια, καλαμπούρια, μεζέδες, μουσικές. Καθώς τσιγάρα ανάβονταν και το οινόπνευμα περίσσευε, εκείνη να χορέψει σηκώθηκε. Ένα τραγούδι με μεταξωτά και αέρηδες και σατανάδες που δεν το γνώριζα. Σηκώθηκε. Μόνη. Κουκούβισα στη γωνιά μου και την κοίταγα. Αχόρταγα, είχα και κάπου έναν χρόνο να την δω. Ύστερα έλιωσα. Τόσα ανεπίδοτα γράμματα, τόσες εικόνες που δεν μοιραστήκαμε, τόση αγάπη που δεν ζήσαμε. Έσκαγα. Λύγιζε κι έγερνε το κορμί της, και πονούσε το δικό μου το κορμί, άνοιξα την πόρτα. Σκαλοπάτια.

wh1

Η φωνή της Κανά με συνόδευε στα τελευταία σκαλιά στην έξοδο. Έπειτα, από Μακεδονίας στο Κερατσίνι, μέσα από τη Δραπετσώνα, λιμάνι. Στη Ζώνη Λιμένος είχα περπατήσει ξανά.  Την ήξερα. Έπιασε να ψιλοβρέχει. Ούτε που το κατάλαβα. Σταθμός Ηλεκτρικού, Πλατεία Καραϊσκάκη, Τρίτης Μεραρχίας, Τερψιθέα, Πασαλιμάνι. Υγροί δρόμοι,  φώτα από τ’ αμάξια και τα λεωφορεία. Εκεί σταμάτησα σε ένα περίπτερο…  όχι τόσο για τα τσιγάρα. Στον περιπτερά γύρευα να βρω την αντανάκλαση του ότι είμαι ακόμα ζωντανός.  Έστριψα αριστερά προς την Καστέλλα, πάντα ποδαράτος.  Σε ένα μαγαζί συνάντησα έναν φίλο από την μεσημεριανή συντροφιά. «Που χάθηκες ρε μαλάκα;» με ρώτησε και με κέρασε ουίσκι.  Του είπα. Ήπιαμε κι άλλα. ‘Δε γαμιέται, περασμένα ξεχασμένα» μου λέει. Ακόμα το θυμάμαι.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s