Μεταπολίτευση

ATHINAIKI

Γράφω τούτο το σημείωμα γιατί και τότε Νοέμβρης ήτανε. Του 1974. Κι έβρεχε τους σκοτωμού, καλή ώρα. Είχε συντελεστεί η τραγωδία της Κύπρου, είχε πέσει η Χούντα, είχε έλθει ο σωτήρας Καραμανλής. Δεν θυμάμαι αν είχαν γίνει εκλογές ακόμα ή όχι. Στο σπίτι μας ήρθε ο Γ.Β. περαστικός από το νησί για κάτι κληρονομικά, τον φιλοξενούσαμε. Αδερφικός φίλος του πατέρα μου. Εγώ ως επταετής πιτσιρίκος δεν τον είχα ξαναδεί. Όλα εκείνα τα χρόνια  έλειπε. Αργότερα έμαθα ότι ήταν στην αρχή εξορία και μετά στο εξωτερικό. «Παραθέριζα νεαρέ» μου έλεγε και γελούσε με την καρδιά του. Στρώθηκε τραπέζι, σιγά σιγά άρχιζαν να έρχονται φίλοι και γείτονες, έγινε γλέντι. Κουβέντιαζαν ακόμα και για το δημοψήφισμα που θα ακολουθούσε για τη μοναρχία. «Θα πάρει πόδι ο Κοκός» έλεγαν. Αυτό που ακόμα θυμάμαι είναι τα τραγούδια στο μαγνητόφωνο Telefunken. Που τα τραγουδούσαν όλοι. Που στην ευχή είχαν βρεθεί οι μπομπίνες με τον απαγορευμένο Θεοδωράκη μου λες;

Τα γράφω αυτά γιατί τόσα χρόνια, από διάφορους κήνσορες που κουνάν το δαχτυλάκι τους επί παντός, ακούμε αφορισμούς και κατάρες για τη «Μεταπολίτευση» την κουλτούρα της και τα δεινά της που τάχα ακόμα κουβαλάμε. Ε… για μένα λοιπόν, αυτό ήταν μεταπολίτευση:  φίλοι που ανταμώνουν, στρωμένα γιορτινά τραπέζια, τραγούδια που έπαψαν να είναι απαγορευμένα. 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s