Πρώτη αγάπη: Ραβασάκι και σκαμπίλι

Το καλοκαίρι του 197…, ήταν για μας γεμάτο ανακαλύψεις. Ανακαλύψαμε πιο μακρινές γειτονιές που φτάναμε με τα ποδήλατα, ανακαλύψαμε βόλτες στην Προκυμαία, ανακαλύψαμε το Grease και τον Τραβόλτα, καινούργια τραγούδια στο ραδιόφωνο, καινούργιες αφίσες στο υπνοδωμάτιο. Ανακαλύψαμε πολλά όλοι μας. Κι η αφεντιά μου ανακάλυψε την Έλενα.

Η Έλενα ήταν από την πρωτεύουσα και παραθέριζε στο νησί εκείνο το καλοκαίρι. Ήταν η εποχή που παραθερισμός, σήμαινε δυο μήνες γεμάτοι σε νοικιασμένη μονοκατοικία. Καμιά σχέση με τα σημερινά μίζερα δεκαήμερα (στην καλύτερη περίπτωση) των διακοπών. Ψηλή, λεπτή, καστανή, συνομήλικη. Γλυκιά. Από τις πρώτες μέρες μέλος της παρέας της γειτονιάς. Μεγάλης παρέας, με κορίτσια κι αγόρια. Τώρα, με όλη την απόσταση του χρόνου, εξακολουθώ να πιστεύω ότι ξεχωρίσαμε ο ένας τον άλλον σχεδόν από την αρχή. Και φάνηκε αυτό κι αργότερα. Στα μπάνια και στις εκδρομές, στο θερινό σινεμά, στη βόλτα, στα πάρτυ των μεγαλύτερων όπου συχνά κολλούσαμε κι εμείς οι μικρότεροι, στις πάμπολλες ώρες που περνούσαμε μαζί στη γειτονιά. Τι ήμασταν; Φίλοι; Κολλητοί; Κάτι παραπάνω; Τι ακριβώς;

grease2

Για μένα το πράγμα ήταν από νωρίς καθαρό. Ήθελα να είμαστε ζευγάρι. Όπως εκείνα στις ταινίες. Κάποιος σήμερα θα έλεγε, όλα καλά, ας άφηνα τα πράγματα να πάρουν το δρόμο τους. Δεν ήταν όμως έτσι. Οι κώδικες της εποχής και της παρέας ήταν αλλιώτικοι. Έπρεπε δημόσια και μεγαλόφωνα να φανεί ότι «τα έχουμε». Όπως είχε γίνει και με άλλα ζευγάρια, λίγο μεγαλύτερα, της γειτονιάς. Και για να γίνει αυτό, έπρεπε να τα φτιάξουμε. Κι εδώ ήταν ο κόμπος. Πως προχωράς παρακάτω;

Δυο προσεγγίσεις υπήρχαν για τέτοια πράγματα, τουλάχιστον στο μυαλό μας. Η απευθείας προσέγγιση, το πέσιμο όπως λέγαμε. Αλλά κάτι τέτοιο με γέμιζε τρόμο και μ’ έκοβε κρύος ιδρώτας. Ανασφάλεια, ατολμία, φόβος της απόρριψης, αμηχανία, όλα αυτά μαζί. Άσε που κάτι εξομολογήσεις που βλέπαμε, που αλλού; στο σινεμά, μας έμοιαζαν σαχλές κι ανόητες. Δεν υπήρχε περίπτωση.  Η δεύτερη μέθοδος ήταν η προσέγγιση δι’ αντιπροσώπου. Έπιανες μια κολλητή της φίλη, της έλεγες τα σχετικά κι αναλάμβανε τα υπόλοιπα. Μόνο που η Έλενα, καθώς δεν ήταν από την πόλη μας, κολλητές δεν είχε, και στα κορίτσια της γειτονιάς που έκανε παρέα καμιά εμπιστοσύνη ότι δεν θα με κοροϊδέψουν δεν είχα. Ούτε με «προξενιό» μπορούσε να γίνει κάτι δηλαδή.

Με κάτι τέτοια σπάγαμε το κεφάλι μας. Και λέω σπάγαμε γιατί συμμέτοχος και εξ απορρήτων ήταν ο φίλος μου ο Μιχαλάκης. Είχε κι εκείνος τους δικούς του καημούς με τη Λ., αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Το κουβεντιάζαμε, το ξανακουβεντιάζαμε, αναστενάζαμε, βαριαναστενάζαμε, καθισμένοι σε κάτι σκαλοπάτια μέχρι αργά το βράδι, αλλά άκρη δεν βρίσκαμε. Οι μέρες περνούσαν , το καλοκαίρι τελείωνε, οι διακοπές τελείωναν, η Έλενα θα έφευγε. Μέχρι που πρόβαλε η φαεινή ιδέα. Το ραβασάκι. Το σημείωμα που θα έκανε όσα εμείς δεν τολμούσαμε να κάνουμε.

Το ραβασάκι γράφτηκε μετά από πολλές συζητήσεις και με πολλή επιμέλεια και καλλιγραφία. Δυο γραμμές ήταν, δεν τις θυμάμαι ακριβώς. Εκείνο που δεν ξεχνιέται είναι βέβαια η καρδιά με το βέλος με κόκκινο μελάνι που το συμπλήρωνε. Αυτή ήταν αδιαπραγμάτευτη. Μάλιστα μέσα στην απύθμενη αφέλεια και στην (ολέθρια όπως αποδείχτηκε) σιγουριά, το ραβασάκι ήταν ανυπόγραφο. Δεν μπορεί, η Έλενα θα καταλάβαινε τον αποστολέα. Ήμουν βέβαιος.

Το δεύτερο ζήτημα, αυτό της παράδοσης του μηνύματος λύθηκε γρήγορα. Χέρι με χέρι αποκλείεται να το έδινα, μου κόβονταν τα γόνατα. Ο Μιχαλάκης πάλι αρνήθηκε κατηγορηματικά να το δώσει εκείνος. Αλλά λύση βρήκαμε.

Η μονοκατοικία που έμενε η Έλενα ήταν στην άκρη της γειτονιάς. Σχετικά ανεξάρτητη με μικρό κηπάκο ολόγυρα. Το δωμάτιο της πάλι, ισόγειο από την πίσω πλευρά. Βόλευε αυτό. Προχωρημένη νύχτα, άφησα το Μιχαλάκη να κρατάει τσίλιες (από τι φυλαγόμασταν άραγε;) και μιμούμενος τον αγαπημένο Ζαν Πολ Μπελμοντό, πήδηξα το καγκελάκι. Σκυφτός, με κάτι από Γιώργο Θαλάσση στις κινήσεις, πλησίασα τα κουφωτά παραθυρόφυλλα. Δεν κοίταξα μέσα, θα πέθαινα από ντροπή. Βάζοντας το χέρι μέσα από το τζάμι άφησα το διπλωμένο ραβασάκι να πέσει. Βήματα προς τα πίσω… Τέλος. Ακόμα θυμάμαι το τρέξιμο μέχρι τα σπίτια μας με αίσθημα ευφορίας. Δεν τρέχαμε, πετούσαμε. Μέσα μου ζούσα ήδη τη στιγμή που θα τη συναντούσα την επόμενη μέρα… όλα θα πήγαιναν καλά.

Το επόμενο πρωί, έστειλα το Μιχαλάκη να περιπολεί έξω από το σπίτι της. Έμεινα στα μετόπισθεν. Κάποια στιγμή άνοιξε η εξώπορτα και βγήκε ο πατέρας της να πάει στο καφενείο. Ο πατέρας, της, ο Δ. , ψηλός, καλοφτιαγμένος, φορτηγατζής το επάγγελμα. Εντόπισε το φίλο μου και με μεγάλα βήματα πήγε προς τη μεριά του. Τον στρίμωξε σε μια γωνιά και έβαλε το χέρι στην τσέπη. Κρατούσε το σημείωμα. Το ραβασάκι. Τον αγριοκοίταξε. «Εσύ ρε σπόρε ρίχνεις ραβασάκια στα σπίτια του κόσμου;». Ο Μιχαλάκης είχε χάσει τη μιλιά του. Ο Δ. σήκωσε το χέρι και μπραφ! Του έσκασε ένα σκαμπίλι στα γεμάτα. Ο μικρός το δέμας φίλος μου πρέπει να έφερε βόλτα ολόκληρη, τουλάχιστον έτσι το θυμάμαι.

Τις επόμενες μέρες η γειτονιά μάς έχασε. Φόβος, ντροπή και πάνω απ’ όλα απογοήτευση. Διάψευση. Στενοχώρια. Μετά το καλοκαίρι τέλειωσε. Τέλη του Αυγούστου η Έλενα έφυγε για την πρωτεύουσα. Δεν αποχαιρετιστήκαμε. Μετά μεγαλώσαμε και το ξεπεράσαμε. Μόνο ένα ερώτημα με βασάνισε για χρόνια. Και συχνά στις κουβέντες με το φίλο μου το ξεψαχνίζαμε χωρίς να μας βγάζει πουθενά. Το ραβασάκι το βρήκε τυχαία ο πατέρας της ή του το έδωσε εκείνη; Ευνόητη η σημασία του… τόσα χρόνια μετά απάντηση δεν έχω.

heart

Συμμετοχή σε διιστολογικό αφιέρωμα στην Πρώτη Αγάπη μαζί με τους (οι σύνδεσμοι θα ενημερώνονται κατά τη διάρκεια της μέρας) :

 Ο ήχος του ανέμου: ο πρώτος έρωτας
A mother’s diary: Οι πρώτες αγάπες

Η ποδηλάτισσα: Πρώτη αγάπη

Rubies  and Clouds (RubinakiM): Έρωτες
Rubies  and Clouds (Nefosis): Σ’ αγαπώ μα δεν το κχέρεις
Κυνοκέφαλοι: Ο Ταρζάν κι η αβωνιάρα
EvZin: Η Τριανταφυλλένη 
Kizilkum: Αν ήσουν
Polyanna’ s days:  Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο
Χαμένα επεισόδια: And burn your bridges down
Μια καπότα γράφει: η πρώτη αγάπη
Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

18 Responses to Πρώτη αγάπη: Ραβασάκι και σκαμπίλι

  1. Παράθεμα: Αγάπη | Το Καραντί

  2. Παράθεμα: Πρωτη Αγαπη | ΠΟΔΗΛΑΤΙΣΣΑ

  3. Παράθεμα: Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ ΑΛΛΑ KAI H ΠΡΩΤΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ! :) | KidsCloud.gr

  4. Παράθεμα: Πρώτο σκίρτημα | Αναγεννημένη

  5. Παράθεμα: Δυο αγάπες κι ένα ταξίδι στο μέλλον | kospanti

  6. Ο/Η Stavrula λέει:

    Πωπω!παράπονο! Αυτό έμεινε τελικά.

  7. Παράθεμα: η Τριανταφυλλένη | evΖin

  8. Παράθεμα: Πρώτο σκίρτημα | Αναγεννημένη

  9. Παράθεμα: η Τριανταφυλλένη | evΖin

  10. Παράθεμα: And burn your bridges down | Τα Χαμένα Επεισόδια

  11. Παράθεμα: Η λάθος μπλούζα | part II

  12. Ο/Η KidsCloudgr (@KidsCloudgr) λέει:

    Αν μη τί άλλο, αποδείχτηκε καλός φίλος ο Μιχαλάκης. 🙂

  13. Ο/Η podil4tissa λέει:

    Βράχος ο Μιχαλάκης στα δύσκολα, εύγε. Αυτή η χάρη Γιωργου Θαλάσση δε πολύ μου άρεσε. Ως γνήσια αισιόδοξη θα σου πω ότι το βρήκε κατευθείαν ο μπαμπάς είμαι σίγουρη, μπερδέψατε τα δωμάτια σου λέω!!!

  14. Ο/Η vasilisbsax λέει:

    Προκύπτει και άλλο, σοβαρό και αναπάντητο ερώτημα.
    Αν η ωραία Έλενα έμαθε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για το ραβασάκι και για το σκαμπίλι, μήπως έφυγε με την εντύπωση οτι άφησε πίσω της έναν Μιχαλάκη, χτυπημένο, όχι μόνο από τα βέλη του φτερωτού Θεού, αλλά και από το βαρύ χέρι του φορτηγατζή πατέρα;

  15. Ο/Η nefosis λέει:

    Μα τον καημένο το Μιχαλάκη!

  16. Ο/Η roubinakim λέει:

    δεν το έδωσε…δεν το έδωσε…λάθος παραθυρόφυλλο…

  17. Ο/Η bibliothekarios λέει:

    Αυτές είναι οι παράπλευρες απώλειες στον έρωτα (σαν να μην έφταναν οι άλλες)…

  18. Παράθεμα: Η Πρώτη Αγάπη | Το Κλειδί της Σκέψης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s