ένα ποίημα από παλιά

Είναι μια παράξενη και μαγική στιγμή, όταν τακτοποιώντας τα χαρτιά σου, εκείνα που πρέπει να πεταχτούνε και τα άλλα που πρέπει να μείνουνε, βρίσκεις διπλωμένο χειρόγραφο ένα ποίημα, δεν υπάρχει αμφιβολία, το έχεις γράψει εσύ… που; πότε; αδιευκρίνιστο…

το αντιγράφω για να μην ταλαιπωρηθεί κανείς με τα κολυβογράμματά μου…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Του πυρετού αναπνοές, ανάσες ζαρωμένες

Σε λιώνει θέρμη, παγερή η όψη της αυγής

Μονάχος έφυγες μακριά, οι γέφυρες καμένες 

Πορεύτηκες και έλιωσες στα ίχνη μιας ευχής

 

Μαντίλια π’ ακολούθησες, σήμερα πια ξεφτάνε

Κι οι καληνύχτες μιας ζωής έχουν χρεοκοπήσει 

Τα τιμαλφή που έδιωξες, που φύγανε και πάνε;

Την ώρα που κι η μάνα σου για πάντα σ’ έχει σβήσει.

 

Την ώρα που κι οι φίλοι σου χλωμά σ’ αναζητούνε

Και στους γνωστούς καφέδες τους πια δεν σε συζητούν

Της καμαράς σου οι γωνιές για κείνους θα μιλούνε

Και τα παραθυρόφυλλα μόνα τους θα χτυπούν.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Θα ΄ναι βραδιά απότομη, θα νιώσεις το ξυράφι

Κι αν τις φωτογραφίες μας σάπισε η βροχή

Υπάρχει εκείνο που το χθες, όσο να πεις, το γράφει

Είναι Ημιανάπαυσις, μπορεί και Προσοχή.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s