Απαξίωση

demena xeria

Η οικογένεια συγκεντρωμένη στο κυριακάτικο τραπέζι. Πατέρας, μάνα, γιος και κόρη. Στη μέση ένα ψητό του φούρνου με μελωμένες πατάτες. Ανοίγουν το κρασί και σμίγουν τα ποτήρια. «Καλά να είμαστε». Την ώρα του φαγητού η μάνα ανακεφαλαιώνει τα νέα της «εβδομάδος που πέρασε» στην παλιά γειτονιά. Διάφορα νέα, σημαντικά κι ασήμαντα, όλα μαζί. Θραύσματα από τη ζωή σ’ εκείνη τη γειτονιά (ναι, υπάρχουν και τέτοιες ακόμη)  με τις μονοκατοικίες και τις κοντινές αυλές. Σε μια στιγμή, η μάνα λέει για το γιο της Ε. «στη σχολή μηχανικών θα πάει να φύγει με τα καράβια, επάγγελμα κι αυτό να λείπει τόσους μήνες;». Απρόσμενα ο πατέρας εξεγείρεται. «Κι αυτός;» δείχνει το γιο. «Που σπούδαζε εφτακόσια χρόνια, για να παίρνει ένα χιλιάρικο και να τον βρίζουν για ακαμάτη στις τηλεοράσεις; Πιο καλά στη θάλασσα!». Το γιο τον είχε σπουδάσει ο πατέρας, με τον ιδρώτα και το αίμα του, σε κουζίνες και κουβέρτες βαποριών. Ήταν μέρος του παλιού ονείρου «να μην τραβήξουν τα παιδιά μας όσα τραβήξαμε εμείς». Ο γιος στραβοκατάπιε την (μελωμένη) πατάτα του ψητού κι άλλαξε την κουβέντα. Είπαν και κάτι καλαμπούρια, τα δοκιμασμένα σε τέτοιες περιπτώσεις κυριακάτικης, οικογενειακής αμηχανίας. Μετά χαιρέτησε κι έφυγε.

Τρία χρόνια κρίσης, ή πείτε το όπως θέλετε. Πρώτη φορά ένιωσα τόσο τσαλακωμένος. Και τόσο μουγκός τελικά…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s