Η γιαγιά, η Μ. Πέμπτη και τα δισκάκια

KERIA

Η γιαγιά με είχε σβερκώσει και μου είχε κάνει εμφαντικά «σουςςςς» με το δάχτυλο στο στόμα. Δεν με είχε βαρέσει ποτέ η γιαγιά, αλλά αν ήταν στιγμή να το κάνει, ήταν εκείνη είναι βέβαιο. Η ατασθαλία μου ήταν ότι Μεγάλη Πέμπτη, είχα βάλει στο πικάπ στις 45 στροφές, το “a casa d’ Irene” κι ετοιμαζόμασταν όλα τα ξαδέρφια να το ακούσουμε. «Δεν ακούμε τραγούδια τέτοια μέρα» είχε πει η γερόντισσα. Κι έδειξε την τηλεόραση που έπαιζε ασπρόμαυρο Μπαχ. Από τότε τον είχα αντιπαθήσει τον Ιωάννη Σεβαστιανό, έπρεπε να μεγαλώσω, για να τον κατανοήσω και να τον αγαπήσω.  Γενικότερα, η μεγαλοβδομάδα ήταν ένας συνδυασμός απαγορεύσεων, σχόλης από τα σχολεία, ελεύθερου χρόνου, υποχρεωτικού εκκλησιασμού, περίεργων λόγων «Ίδε ο Άνθρωπος», άπειρων κωλοπαιδισμών με μπομπάκια και τα λοιπά, ανομολόγητων πόθων, πραγματικής κατάνυξης, κεριών, λιβανιών… και τη μεγάλη συγχώρηση στο δείπνο της Ανάστασης (οπότε τσίμπαγα κεφτέδες, και με έπαιρνε ο ύπνος πριν τελειώσουν οι μεγάλοι τη μαγειρίτσα).  Κι αν απόψε, την ακολουθία ακούγοντας είπα στην αρχή, τι καραγκιόζης της εξουσίας είναι αυτός ο Πόντιος Πιλάτος, μου θυμίζει έναν υπεύθυνο ηγέτη των ημερών μας που έχει ξεπλύνει 1000 φορές τα χέρια του. Μετά, πιο θλιβερά σκέφτηκα για τον άθλιο λαό που φώναζε «Άρον Άρον»…  πάω να βάλω το A casa d’ Irene, με ακουστικά. Οι καιροί είναι πονηροί…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Η γιαγιά, η Μ. Πέμπτη και τα δισκάκια

  1. Ο/Η nefosis λέει:

    Πολύ καλό. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s