Ρεσώ για το Βιβλιοπωλείον;

ESTIA

Μιλώντας καθαρά, δεν υπήρξα στο πέρασμά μου από την πρωτεύουσα πελάτης του «Βιβλιοπωλείου της Εστίας». Από άλλα βιβλιοπωλεία, κοντινά,  αγόραζα, όσο μπορούσα, πνευματική τροφή. Αλλά στη βιτρίνα του πάντα χάζευα. Κολλούσα. Και τέλος πάντων ήταν μια σταθερά, όπως συνήθως κατηφόριζες τη Σόλωνος, γύρναγες το κεφάλι δεξιά και κοίταζες. Ήταν πάντα εκεί. Σε χειμωνιάτικες βραδιές που έτρεχες να προλάβεις το τρόλει στην Κλαυθμώνος «Πατήσια – Κουκάκι». Σε ανοιξιάτικες βραδιές, που κρατώντας το χέρι της καλής σου καμάρωνες μπροστά στη βιτρίνα «αυτό το έχω διαβάσει, πολύ καλό…». Σ’ εκείνη τη γωνία που κάνουν οι βιτρίνες, είχαμε πρωτοφιληθεί με τη Σ. (τρέχοντας για το τρόλει). Τέλος πάντων, πάντα με τον αέρα, ή πιο μοδάτα την «αύρα» των σπουδαίων ανθρώπων που πέρασαν από εκεί μέσα. Προχτές έμαθα ότι το Βιβλιοπωλείον της Εστίας κλείνει, μετά από 128 συναπτά έτη λειτουργίας.. Στενοχωρήθηκα. Πολύ. Κι ας μην ήμουν πελάτης βιβλιόφιλος. Χάθηκε μια σταθερά.

louketo

Όπως στενοχωρήθηκα, όταν έκλεισαν πολλά μαγαζιά: το καφενείο του Ανδρέα στην πάλαι ποτέ αθηναϊκή γειτονιά μου,  το χασάπικο «ο Όλυμπος», η πιτσαρία «Φοντάνα», οι κομμώσεις ανδρικές γυναικείες «Μισέλ», ακόμα και το περίπτερο, εδώ στο νησί μου, που έπαιρνα τσιγάρα και πρωινά χαμόγελα. Ναι τόσο στενοχωρήθηκα, ούτε παραπάνω ούτε λιγότερο. Όχι γιατί είμαι μικρόκαρδος άνθρωπος, ελπίζω.  Αλλά όταν είδα σπουδαίους πνευματικούς ανθρώπους να θρηνούν για την απώλεια του Βιβλιοπωλείου, και κατάλαβα ότι ήταν ειλικρινείς κι όχι φτιασιδωμένοι, αναρωτήθηκα: που ήσασταν μωρέ παιδιά, τρία χρόνια τώρα που η φτώχεια ρημάζει τα μικρομάγαζα; Σε ποια υψηλή διανοητική σφαίρα είχατε κρυφτεί όταν ο πλαϊνός σας, έβαζε λουκέτο στο μαγαζί του; Όταν τον κυνηγούσε για χρέη, το ίδιο κράτος που δεν του έδινε επιστροφές ΦΠΑ;   Προσοχή δεν μιλάω για λαμόγια κι επιτήδειους, για έντιμους ανθρώπους λέω. Τα παραδείγματα αναρίθμητα. Για να μην πλατειάζουμε λοιπόν. Τα μικρομάγαζα, και τέτοιο ήταν και το Βιβλιοπωλείον της Εστίας, θα τα λιώσει η μηχανή  «τράπεζες – ΜΜΕ – φόροι»… Εκεί μας θέλω. Αν πούμε no pasaran μπορεί και κάτι να γίνει. Αν όχι θα σερβίρουμε μια comme il faut θλίψη. Μπορεί να ανάψουμε και τίποτα κεράκια, συντριβής και οδύνης.

no-pasaran-mafalda

Υ.Γ. αφήνω στην πάντα τις εμετικές αθλιότητες του αρθρογράφου που γίνεται και θέμα στις πανελλήνιες εξετάσεις, δεν αξίζει να ασχοληθείς με την άσχημη πένα του.

Υ.Γ. +  το τελευταίο βιβλίο που αγόρασα από την «Εστία» ήταν του Δημήτρη Μπελαντή «Αναζητώντας τον ‘εσωτερικό εχθρό» – εκδόσεις ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ 2004

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s