Ένας Χαράκτης

470

Χοσέ Γουαδελούπε Ποσάδα (1852 – 1913)

Εικονογραφεί τραγούδια και ειδήσεις. Τα σχέδια του πωλούνται στην αγορά, στο προαύλιο της εκκλησίας και σε κάθε γωνιά που οι τραγουδιστές εξιστορούν στους περαστικούς τις προφητείες του Νοστράδαμου και περιγράφουν με φρικιαστικές λεπτομέρειες τον εκτροχιασμό του τρένου από το Τεμαμάτλα, την πρόσφατη εμφάνιση της Παναγίας της Γουαδελούπης ή την τραγωδία της γυναίκας που γέννησε τέσσερις σαύρες σε μια φτωχογειτονιά.

posada-10047

Χάρη στο μαγικό χέρι του Χοσέ Γουαδελούπε Ποσάδα, τα τρέχοντα θα συνεχίσουν να τρέχουν και τα συμβάντα να συμβαίνουν. Στις εικόνες του, τα μαχαίρια των μόρτηδων και οι κακές γλώσσες έχουν ακονιστεί καλά, ο Διάβολος χορεύει πάντα ξερνώντας φλόγες, ο Θάνατος γελάει, η τεκίλα υγραίνει τα μουστάκια, ο δυστυχής Ελεουτέριο Μιραφουέντες συνθλίβει με μια τεράστια πέτρα το κρανίο του γηραιού συγγραφέα της εποχής του. Σε κάποιο χαρακτικό του Ποσάδα κάνει την εορταστική του εμφάνιση στους δρόμους του Μεξικού το πρώτο ηλεκτρικό τραμ. Ένα άλλο χαρακτικό περιγράφει τη σύγκρουση του τραμ με μια νεκροφόρα, μπροστά στο νεκροταφείο, με αποτέλεσμα να σκορπιστούν παντού ανθρώπινοι σκελετοί. Τα αντίγραφα, τυπωμένα σε φτηνό χαρτί, με στιχάκια για όσους ξέρουν να διαβάζουν και να κλαίνε, πωλούνται μια δεκάρα το ένα.

B

Το εργαστήριό του είναι γεμάτο ρολά χαρτιού, λεκάνες, φύλλα ψευδάργυρου και κομμάτια ξύλου, όλα στοιβαγμένα ακατάστατα γύρω από το πιεστήριο, και κάτω από τα φρέσκα χαρακτικά που κρέμονται για να στεγνώσουν. Ο Ποσάδα δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδι, χαράσσοντας θαύματα: σχεδιάκια, τα αποκαλεί ο ίδιος. Βγαίνει που και που στην πόρτα να καπνίσει ένα πούρο, αφού πρώτα σκεπάσει το κεφάλι του με ένα σκληρό καπέλο, και την κοιλιά του με ένα γιλέκο από σκούρο πανί.

Κάθε μέρα περνούν μπροστά από την πόρτα του Ποσάδα οι καθηγητές της γειτονικής Ακαδημίας των Καλών Τεχνών. Δεν χαιρετούν, ούτε καν του ρίχνουν μια ματιά.

Eduardo Galeano – Μνήμη της Φωτιάς – ΙΙ. Τα πρόσωπα και οι Μάσκες – μτφ. Ισμήνη Κανσή

ZAPATA

Στο περιθώριο της επίσημης τέχνης, και μακριά από τους πρωταγωνιστές της, ο χαράκτης Χοσέ Γουαδαλούπε Ποσάδα ξεγυμνώνει με απαράμιλλη δεξιοτεχνία τη χώρα και την εποχή του. Κανένας κριτικός δεν τον παίρνει στα σοβαρά. Δεν έχει κανένα μαθητή, παρότι υπάρχουν ορισμένοι Μεξικανοί καλλιτέχνες που τον θαυμάζουν από παιδιά. Ο Χοσέ Κλεμέντε Ορόσκο και ο Ντιέγκο Ριβέρα επισκέπτονται το μικρό εργαστήρι του Ποσάδα και τον παρακολουθούν με τι αφοσίωση εργάζεται, σαν να πρόκειται για κάτι ιερό, ενώ πέφτουν στο πάτωμα τα ρινίσματα, καθώς η σμίλη χαράζει τη μεταλλική πλάκα.

Eduardo Galeano – Μνήμη της Φωτιάς – ΙΙΙ. Ο Αιώνας του Ανέμου – μτφ. Ισμήνη Κανσή

περισσότερα βρίσκετε http://en.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Guadalupe_Posada

posada_jose_guadalupe_skeletonworldwar

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s