Ήβη Καραντάνη

από τον φίλο Raindog Nafplio

ΛΟΥΤΡΑΚΙ

Τότε, τα παλιά χρόνια, πήγαινα στο καφενείο του χωριού, τη Γρανάδα, και μου αγόραζε ο πατέρας μου γκαζόζα ή λεμονίτα ΗΒΗ Λουτρακίου με 3 δραχμές απ’ ό,τι θυμάμαι. Όταν έγινα πιο μεγάλος και πήγα στο Γυμνάσιο, μας πήγανε μια μέρα εκδρομή στου Καραντάνη.
Ήταν σχεδόν μαγικό να βλέπω τότε, γύρω στο 79, χιλιάδες και χιλιάδες μπουκάλια να κινούνται, από απίθανες καλογυαλισμένες και περίπλοκες μηχανές, απαστράπτοντα και διάφανα μπροστά απ’ τα μάτια μας, δίπλα στα χέρια μας, πάνω απ’ τα κεφάλια μας, να γεμίζονται από πορτοκαλάδα, λεμονίτα, γκαζόζα και να πηγαίνουν στη σειρά να φορέσουν σαν καπελάκι το ολοκαίνουργιο καπάκι τους.
Δίπλα μας, εργάτριες κυρίως, έλεγχαν τη ροή της παραγωγής, έβγαζαν τα σκάρτα, έλεγχαν το περιεχόμενο, πατούσαν κουμπιά και το πράγμα τσουλούσε απρόσκοπτα προς μεγάλη χαρά του Καραντάνη βέβαια. Σε κάθε μπλοκάρισμα της ροής είμαι σίγουρος ότι θα έστελνε σούμπιτο τον εργοδηγό ή τον επιστάτη να «καθαρίσει». Πιο πίσω, αυτά συσκευάζονταν σε τελάρα διαφόρων χρωμάτων, από εργάτες αυτή τη φορά, μετά στην παλέτα κι από εκεί με το κλαρκ στο φορτηγό. Και δώσ’ του ξανά απ’ την αρχή. Το φορτηγό έπαιρνε μετά το δρόμο του, δίπλα στο γήπεδο του ΠΑΟ Λουτρακίου κι από κεί στον κεντρικό και πάει καλλιά του.
HBHΘυμάμαι ακόμα, στα χρόνια εκείνα περίπου, άιντε λίγο πιο πριν, τα καλοκαίρια, όταν μας έστελναν για «διακοπές» τα ξαδέλφια μου, ο πατέρας μου αγόραζε από το θειό μου τον δεξιό, που έκανε διανομές τότε (παράνομα στα παράνομα χτισμένα εξοχικά των μεσοαστών της Αθήνας), δύο κασόνια αναψυκτικά (ένα γκαζόζα, ένα πορτοκαλάδα) για να τα φιλεύει. Από κοντά πίναμε κι εμείς καμία. Ακόμα θυμάμαι τις φωνές τις μάνας μου και τα νεύρα του πατέρα μου όταν, αργά το απόγευμα, καταλάβαιναν ότι λείπει γκαζόζα από το καφάσι. Όλοι καταλάβαιναν ότι είχα γλιστρήσει ξανά αθόρυβα σαν τον αίλουρο και είχα υπεξαιρέσει ακόμα μία, την ώρα που έσκαγε ο τζίτζικας κι οι υπόλοιποι έπαιρναν το μεσημεριανό υπνάκο τους.
Τώρα αυτό το εργοστάσιο με τα θρυλικά αναψυκτικά ΗΒΗ ΚΑΡΑΝΤΑΝΗ, αφού πουλήθηκε στην Pepsico και μείωσε σιγά σιγά το προσωπικό, εγκαταλείπεται στην τύχη του.
Μετά από κάποια χρόνια κάποιοι ίσως να θελήσουν να καταλάβουν το κουφάρι του. Θα φταίνε αυτοί άραγε ή εκείνοι που το παράτησαν όταν δεν «έβγαζε» αυτό που νόμιζαν «λογικό» ότι πρέπει να κερδίζουν.
Ίσως, πολύ πιθανό θα έλεγα, κάποιοι από αυτούς τους μελλοντικούς καταληψίες να είναι τα παιδιά ή τα εγγόνια εκείνων των εργατριών με τις άσπρες φόρμες, που πετούσαν σκάρτα καπάκια, καθάριζαν τις μηχανές και που στα διαλείμματά τους έπιναν συχνά μία γκαζόζα ή μια πορτοκαλάδα να ξεδιψάσουν.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s