Οι Κυριακές της μπάλας

Ήταν εκείνα τα χρόνια της αθωότητας. Κλισέ αλλά αληθινό, πιστέψτε με. Οι Κυριακές είχαν εκκλησιασμό, βόλτα στην Πλατεία και στον Κήπο με τους γονείς (κάτι ασπρόμαυρες φωτογραφίες το μαρτυρούν), μεσημεριανό γιουβέτσι ή ψητό. Τα μαθήματα του σχολείου της Δευτέρας είχαν από Σάββατο απόγευμα προετοιμαστεί, αλλιώς έπεφτε παντόφλα. Αλλά το μεσημέρι, είχε την ανατροπή. Μια αίσθηση ελευθερίας που δεν την είχαμε συχνή. Το μεσημέρι είχε μπάλα. Είχε ραδιοφωνικές μεταδόσεις της Α Εθνικής. Οι αγώνες ήταν ταυτόχρονοι, δεν υπήρχαν τηλεοπτικές μεταδόσεις, συνδρομητικά κανάλια και τα σχετικά. Άρχιζαν στις τρεις και τέλειωναν στις πέντε περίπου. Από γήπεδο σε γήπεδο. Οι εκφωνητές τα έδιναν όλα. Καπακωνόντουσαν κιόλας μεταξύ τους. «Γκολ στην Τούμπα, Γκολ στην Τούμπα». «Δοκάρι, δοκάρι στο Ηράκλειο». Μαζευόμασταν στο σπίτι του Γιαννάκη του Άσου. Στο δωμάτιο του με τις αφίσες στους τοίχους και τα πρωτοσέλιδα από το Φως και την Ηχώ στολισμένα επίσης.

Το ραδιόφωνο Telefunken στολισμένο επίσης, συντονισμένο στη διαπασών. Κι εκεί ακούγαμε ευλαβικά την εξέλιξη των αγώνων. Πλακωνόμασταν κιόλας καθώς δεν ήμασταν ομονοούντες οπαδοί. Θα το θέλαμε, τότε, αλλά δεν ήμασταν. Καλύτερα. Μάθαμε σε καβγάδες, και καρπαζιές παιδικές, να συνυπάρχουμε κι ότι το παιχνίδι είναι χαρά και καλαμπούρι. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Αλλά καθόλου λίγο. Η μάνα του Γιάννη, μας χτύπαγε την πόρτα (άλλη κατάκτηση κι αυτή) και μας έφερνε πορτοκαλάδες κέρασμα. Κάποιοι μάλιστα, με ανοιχτό το παράθυρο είχαν καπνίσει κιόλας. Τέτοια κραιπάλη και τεντιμποϊσμός. Όταν τέλειωναν τα ματς βγαίναμε με μια μπάλα στο δρόμο. Κι ενσαρκώναμε τους ήρωες μας. Ο Μιχάλης ο «Αλβαρέζ», ο Αντώνης ο «Γαλάκος», ο Μανόλης ο «Κούδας με τα πόδια της αρκούδας», ο Βασίλης ο «Δομάζος» κι η αφεντιά μου… «Κελεσίδης». Κι άλλοι πολλοί.

Ακόμα κι όταν έπεφτε η νύχτα εμείς εκεί. Μαζεμένοι κάτω από το φως του στύλου της ΔΕΗ να βαράμε πέναλτι. Κάποια στιγμή, αναπόφευκτα, έπρεπε να ξαναμπούμε σπίτι μας. Αναμονή για την «Αθλητική Κυριακή» να δούμε ασπρόμαυρες τις φάσεις που είχαμε αναπαραστήσει με την καρδιά μας. Κι οι πιο μεγάλοι να αγωνιούν για το ΠΡΟ ΠΟ, κρατώντας με ιδρωμένα χέρια εκείνα τα δελτία με το καρμπόν που σου μουτζούρωναν τα δάχτυλα. Βιαστικό φαγητό, καμιά τηγανητή πατάτα και αυγά και ύπνος μακάριος.

Το επόμενο πρωί, όλο και κάποιος θα έφερνε κρυφά διπλωμένη στην τσάντα του, κάποια πολύχρωμη αθλητική εφημερίδα…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

8 Responses to Οι Κυριακές της μπάλας

  1. Ο/Η rogerios λέει:

    Καγκουράκι, πέρα από το πολύ ωραίο νοσταλγικό του πράγματος, πολύ μ’ αρέσει το εξώφυλλο της Ηχούς που έχεις. Σε μια «φιλοπαναθηναϊκή» εφημερίδα πρώτο θέμα είναι η ομάδα σου, μολονότι ο ΠΑΟ έπαιζε εξίσου δύσκολο, αν όχι δυσκολότερο παιχνίδι. Σα να λέμε σήμερα ο Πρωταθλητής ή ο Γαύρος να βάλουν πρώτο θέμα νίκη του Παναθηναϊκού.

    Τελικά, ξέρεις τι λέω; Μεγάλο πράγμα ήταν η αστική ευγένεια κι ο καθωσπρεπισμός…

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      ήταν νομίζω και μια αίσθηση του μέτρου επίσης… στα 70ς έπαιρνα την εβδομαδιαία «Μπάλα» και την «Ομάδα» τα είχαν μαζεμένα και ήταν πιο εύκολο να περάσουν λαθραία στο σχολείο 😉

  2. Ο/Η Raindog λέει:

    Και επίσης διαβάστε πλούτο γλώσσας στην εφημερίδα: «Ο Ολυμπιακός σαν τρομερή πολεμική μηχανή ολέθρου ισοπέδωσε, κάτω από ραγδαία βροχή, τον μαχητικό Άρη». Ένας τίτλος και διάβασες όλον τον αγώνα! Και ο Άρης μαχητικός, και μπόλικα επικά επίθετα (κάποιοι βέβαια στο Φως και τότε το παράκαναν 😉 ) Σήμερα πώς θα γραφόταν ο συγκεκριμένος τίτλος; Μήπως κάπως έτσι: «Ο Θρύλος ξέσκισε τα Σκουλήκια – 3-0»;

  3. Ο/Η Stavrula λέει:

    Ο ήχος της αθλητικής Κυριακής ήταν ο πιο μισητός. σήμαινε πως άλλη μια Κυριακή είχε τελειώσει αμετάκλητα. Θυμάμαι ξαπλωμένο μετά το μεσημεριανό φαΐ τον πατέρα μου με ανοιχτό το ράδιο στα αθλητικά. Δεν είχαμε γι αρκετά χρόνια τηλεόραση κι έβλεπε στου γείτονα ή στο καφενείο τα στιγμιότυπα

  4. Ο/Η redkangaroo λέει:

    με την ευκαιρία του σχολίου της Σταυρούλας να το πω κι εδώ… (όσο ζει κανείς μαθαίνει) το μουσικό σήμα της «Αθλητικής Κυριακής» είναι σύνθεση του Χρήστου Λεοντή.

  5. Ο/Η Διαβάζετε τον Jacques Prévert λέει:

    Καλμέρα, Καγκουρώ και… άνθρωποι! Πρώτη φορά στέλνω σχόλιο στο μπλογκ και είμαι συγκινημένος από τα παιδικά ενθύμια που μου ανέσυρες… Θα ήθελα να προσθέσω, για την ιστορία, ένα γιουτουμπάκι με τη φωνή του μοναδικού Μιχάλη Γιαννακάκου, του πρώτου ανθρώπου που ραδιομετάδωσε ποδοσφαιρικούς αγώνες στην Ελλάδα. Είναι παρμένο από την ταινία του Βσίλη Γεωργιάδη «Οι άσσοι του γηπέδου».

    Ρογήρε, διόρθωσέ με αν σφάλλω, η «Ηχώ» ήταν φιλοπαναθηναϊκή μα εδώ βλέουμε τη «Φωνή» που είχε σαφώς φιλοολυμπακή τοποθέτηση. Εξού και η… πολεμική μχανή ολέθρου. Είναι βέβαιο πάντως πως, τότε, οι διαξιφισμοί είχαν ευγένεια και καθωσπρεπισμό.

    Με ευχαριστίες και χαιρετισμούς.

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      καλωσόρισες Ζακ! ευχαριστώ! (και συγγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντηση)
      πω πωωωω αστική ευγένεια! 🙂

      • Ο/Η redkangaroo λέει:

        συμπληρώνω: Η «Φωνή» ήταν η «Ηχώ» της Δευτέρας, μετά τα ματς δηλαδή, ως πρωινή έπερεπε να κάνει «έξτρα έκδοση» για να βγει Δευτέρα πρωί
        αντίστοιχα το «Φως των Σπορ» μεταμορφωνόταν σε «Φως της Δευτέρας».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s