Μέρα στραβή, νύχτα ωραία…

Ήταν μια μέρα στραβή… όχι τίποτα τραγικό μη φανταστείτε. Από εκείνες τις μέρες που μικροειδήσεις και αναποδιές σε κάνουν ψιλοχάλια. Που λες τα οργισμένα σου «γαμώ το…» και έτερον ουδέν. Ήταν μια μέρα που παράξενα δίσταζε ανάμεσα στο όψιμο καλοκαίρι και στο καθυστερημένο φθινόπωρο. Μέχρι εκεί παραπέρα δεν ήθελε να πάει. Δεν μπορούσε να πάει. Ποιος απ’ όλους θέλει και μπορεί να μαντέψει τον επερχόμενο χειμώνα; Ήταν μια μέρα που οι λέξεις έγιναν κοφτερές, ή και πάλι μπορεί να έγιναν αποκρούσεις σε άλλες λέξεις. Αν στις παλιές φωτογραφίες μας υπήρχαν λεζάντες, θα γνωρίζαμε περισσότερα. Όμως δεν υπάρχουν. Κι έτσι μαντεύουμε τώρα, από την εικόνα μονάχα. Μας λείπουν ήχοι, γεύσεις, μυρωδιές, θερμοκρασίες. Μας λείπει εκείνος ο αέρας που ξεσηκώνει τα μαλλιά της τότε αγαπημένης.  Μας λείπει ο θόρυβος που έκαναν οι πόρτες που χτυπούσαν στην ξαφνική νοτιά και το χιτ από το μακρινό υπαίθριο μπαρ. Όλα αυτά τα χτίζουμε τώρα με λέξεις, ανταλλαγή πληροφοριών, παλιά αλληλογραφία, αναδρομικό κουτσομπολιό (θυμάσαι τότε που…) και ρουτινιάρικη ενδοσκόπηση.

Ήταν μια μέρα στραβή. Μια στραβομέρα. Επιστρέφοντας έκοψα βιαστικά μια σαλατούλα δροσερή να συνοδεύσει το ζουμερό μπιφτέκι που ψήθηκε βιαστικά αλλά όχι βάναυσα.  Στα γρήγορα συμφωνήσαμε ότι «ναι κι απόψε θα στρώσουμε στη βεράντα». Ας κάνει κρύο, ένα ζακετάκι αρκεί… και να βάλουμε και λίγο κρασί, καλά παγωμένο… και καμιά μουσική. Στραβομέρα.    Επιτέλους νύχτωσε.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s