Δύσκολη Μέρα

της Βίκυς Γεωργούλη

Ένα κείμενο εν θερμώ, για το σημερινό δυστύχημα στο νησί της Χίου, από τη φίλη Βίκυ. Μακάρι να μην ξανασυμβεί. Είναι μια ανάσα ωστόσο, οι διαπιστώσεις που είδα κι εγώ, για πράγματα πολύτιμα στους δύσκολους καιρούς μας, όπως έγνοια, συμπαράσταση, αλληλεγγύη…

Στις 9 έπεσε το πρώτο τηλεφώνημα :ρε συ άκουσες κάτι; πήρε φωτιά το λεωφορείο στο Παντουκιός; Μ’ έπιασε μια ταχυπαλμία.. δεν ξέρω τίποτα, δεν είδα κάτι, όταν κατέβαινα από το χωριό.
Στο δεύτερο τηλέφωνο οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν :ρε το λέει ο Τζούμας, τώρα στο ράδιο..Μ’ έπιασε τρέμουλο και παγωμάρα. Παίρνω τους γονείς, δεν είχαν ιδέα. Μέχρι να πάει η ώρα 10,γινόταν της κακομοίρας, να λένε πως είχε πολύ κόσμο στην στάση, οι φήμες να διαδέχονται η μια την άλλη, τα ονόματα να πέφτουν βροχή, και σε 5-10 λεπτά να αναιρούνται, δεν ήταν αυτή η γυναίκα μέσα ,την είδαν στον οίκο ναύτη, την άλλη την είδαν στην Απλωταριά, κατέβηκαν με το πρώτο λεωφορείο. Να μην μπορώ να σταθώ λεπτό, πετάχτηκα σε ένα κοντινό μαγαζί συγχωριανής μου να δω αν ξέρουν κάτι. Η κοπέλα να τρέμει ,να εξυπηρετεί μια γυναίκα που ήταν απαιτητική και αδιάφορη, λες κι αυτά που λέγαμε αφορούσαν ένα τροχαίο, σε ένα χωριό στην πλανήτη Άρη..
Ξανά πίσω στο μαγαζί, να πάω στο νοσοκομείο για αίμα σκέφτηκα, παίρνω να ρωτήσω, έχει πολύ κόσμο, καλύτερα αύριο, μου είπαν. Η ώρα πέρασε, πελάτες μπαινόβγαιναν στο μαγαζί σοκαρισμένοι όλοι από το συμβάν, τηλέφωνα να χτυπάνε συνέχεια.. Μάθαμε για τα Λαγκαδουσάκια που ήταν μέσα, το ένα κορίτσι κόρη φίλης, το άλλο εγγονή γειτόνισσας.. Η Λαγκάδα ένα χωριό με 600-700 κατοίκους, που ό ένας ξέρει τον άλλον, με όλα τα κακά ενός μικρού τόπου, τα κουτσομπολιά, τους καυγάδες για τα χωράφια και το πάρκινγκ, όλες αυτές τις ανόητες καθημερινές παρεξηγήσεις, σαν το χωριό του Αστεριξ … Όμως άνθρωποι τόσο δεμένοι μεταξύ τους, που συντρέχουν καθημερινά ο ένας τον άλλον, που βοηθούν αυτόν που έχει ανάγκη, που ενώνονται σα μια γροθιά σε ένα κοινό πρόβλημα, άνθρωποι γλεντζέδες, φιλόξενοι και χουβαρντάδες. Πώς να μην ανησυχήσεις για τον παιδικό σου φίλο, το γείτονα, το συγγενή, τα παιδιά τους και τα εγγόνια τους, για ανθρώπους που τους λες θείο και θεία χωρίς να είναι κι όχι κύριο και κυρία. Για ανθρώπους που τους ξέρεις 50 χρόνια. Πιτσιρίκι ήμουν και θυμάμαι να σκάνε τα κακά μαντάτα ναυαγίων κι όλο το χωριό να τρέχει στο σπίτι της χήρας, να χάνονται άνθρωποι στα βουνά κι όλο το χωριό να ψάχνει, να μαζεύονται χρήματα στο πιτς φυτίλι για όποιον τα είχε ανάγκη, ακόμα και τώρα σε καιρούς κρίσης. Και δεν με νοιάζει αν το κάνουν από περιέργεια, από κουτσομπολιό ή οτιδήποτε άλλο, το θέμα είναι ότι το κάνουν, βοηθούν και νοιάζονται κι αυτό μετράει. Αγαπάω τη Λαγκάδα, αλλά οι άνθρωποι κάνουν έναν τόπο όμορφο και σήμερα το κατάλαβα αυτό…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s