The Times They Are a-changin’

 

Παράξενος βροχάρης Μάης. Στο φως πέφτει από πάνω η συννεφιά. Αστραπές και βροντές στο λιμάνι μεσημέρι. Στη διάθεση ο φόβος, η προσμονή, η αγωνία, η προσδοκία…  όπως όταν ερωτεύεσαι. Φοβάσαι αλλά τον υπερβαίνεις το φόβο που ξεθωριάζει. Λόγια λόγια. Νόμος και Τάξη. Ανασφάλεια. Ορθολογισμός. Τα πρόσωπα κατσουφιάζουν ή γίνονται χαμόγελο, εξαρτάται από τη στιγμή. Από το που πέφτει το φως. Από το που κάθεσαι και κοιτάς. Ψέματα. Κι αλήθειες. Βρισιές.

Παράξενος βροχάρης Μάης. Μετράς το μετρητό στην τσέπη του λινού παντελονιού. Του μουσκεμένου. Ψαχουλεύεις κέρματα. Ευτυχώς μεγάλα. Άντε και βγήκανε και τα τσιγάρα σήμερα… μεγαλεία. Το πορτοφόλι στην κωλότσεπη φιλοξενεί, τσαλακωμένες –άχρηστες- αποδείξεις, πιστωτικές, και χαρτάκια με τηλέφωνα. Ούτε καν ένα χαρτονόμισμα. Ακόμα χειρότερα. Ούτε καν ένα ραβασάκι. Άσχημο αυτό. Πολύ…

Γκριζάδες. Ευτυχώς οι ανοιξιάτικες βροχές δεν κάνουν λάσπες. Στεγνώνουν, γρήγορα ξεπλένονται. Το μουσκεμένο πουκάμισο στεγνώνει γρήγορα. Πάνω σου. Ο μπαρμπα Ανέστης δεν έχει να πάρει τα φάρμακα της καρδιάς. Κι ας κρατάει τη «συνταγή ιατρού» σα φυλαχτό στο τσεπάκι του βρεγμένου πουκάμισου. Και κάνει πατέντες, ο αθεόφοβος λοστρόμος. Θα τα παίρνω μισά τα χάπια να μου κρατήσουν. Όπως όταν έκοβε το παξιμάδι για να τον βγάλει.

Α… ναι. Στο φως των τηλεοράσεων. Στα τηλεφωνήματα των φίλων. Στις κουβέντες τις χαμηλόφωνες, αλλά και στις φωνές της ταβέρνας. Στους καβγάδες και στην ξαφνική συμφιλίωση. Στις παλιές αγάπες και στις καινούργιες γνωριμίες. Στα νερά και στους καφέδες. Στις βιαστικές σημειώσεις. Στις φωτογραφίες του κινητού και στις φωτογραφίες στις κορνίζες. Στο «φεύγω» και στο «επέστρεψα». Στις ενοχές του μεσημεριού και στην περηφάνια της νύχτας. Στα γυαλιά ηλίου που χάνεις την Τρίτη την ώρα της καταιγίδας, και τα ξαναβρίσκεις Πέμπτη στο ΚΤΕΛ… στον ήλιο.

Παράξενος βροχάρης Μάης. Η Αντωνία δίνει εξετάσεις και σκέφτεται τη Φιλοσοφική. Απομνημονεύει. Διαβάζει. Ξυπνάει νύχτα και ξαναδιαβάζει. Ανθίζει και δεν το ξέρει. Το πρωί κάνει χάι φάιβ με τους φίλους και τις φίλες της, καθώς περνάει τις σιδερόφραχτες πύλες του Εξεταστικού Κέντρου (μπρρρρ). Βρισκόμαστε τα τελευταία πρωινά εκεί που παίρνουμε στο πλαστικό τον καφέ μας. Σήμερα χτυπήσαμε και τις δικές μας τις παλάμες. Φύσαγε. Τι να ήταν αυτός ο αέρας; Αέρας αλλαγής;…Θα δείξει.

 Είχε ήλιο!

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to The Times They Are a-changin’

  1. Ο/Η xameno_rouxo λέει:

    Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει / ενθύμια παλιά και φυλακτά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s