Morenica

Αφήνοντας μακριά ίσκιους από μεγάλες πόλεις

Aφίξεις και αναχωρήσεις ανεπίστροφες

Στενάχωρα εξιτήρια και ναύλα που ακόμα τα χρωστάει

ίχνη από μεγάλες αγάπες, στο δρόμο του αφήνοντας

Το βράδι εκείνο που…

και το άλλο το ξημέρωμα

που εκείνη…

Απ’ το σώμα του νόμιζες πως έπεφταν κομμάτι κομμάτι, οι πανοπλίες της έσχατης αυταπάτης.

Έφτασε κάποτε να παραπλέει το παρελθόν σαν άγνωστο μύθο

Έφτασε σε γνώριμα νερά για πρώτη φορά

και τελευταία

Είναι εκείνη η αφιλόξενη στιγμή που κλείνουν από μόνοι τους οι κύκλοι

Η ώρα που δεν ξέρεις πια από που θα ξεκινήσεις

 Χώνεψε στα ξεπαρθενεμένα της μεσάνυχτα την πρώτη της σκέψη η νύχτα.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s