Το Ελενάκι με τα κυκλάμινα

Φέρνεις λίγα αγριοκυκλάμινα της εποχής. Μαζεμένα από τους κάμπους που γύρναγες όλη μέρα. Τα έχεις στοργικά τυλίξει χαμηλά, με βρεγμένη χαρτοπετσέτα, κι ύστερα αξιοπρεπώς με sanitas foil.  Έχεις φορέσει τα καλά σου. Επίσκεψη σε γραφείο για την όποια γραφειοκρατική διεκπεραίωση. Στέκεσαι μπροστά μου, μεσημέρι. Μου τα προσφέρεις… «Για το βαζάκι σας κύριε…». Από παιδάκι με ξέρεις και τώρα που μπήκε ένα ρημάδι γραφείο μπροστά μου, με λες «κύριε». Δεν το βαστώ. Σηκώνομαι και σε παίρνω αγκαλιά. Κοντούλα από πάντα εσύ, σε πιάνω και σχεδόν σε σηκώνω. «Βρε Ελενάκι!»… ναι, από μικροί έτσι σε λέγαμε στη γειτονιά, το Ελενάκι. Τι κι αν μεγάλωσες, κι αν μεγαλώσαμε κι εμείς, δεν μου πάει να σε πω αλλιώς, παρά μόνο Ελενάκι.  Πιτσιρίκια εμείς, μεγάλη κοπέλα εσύ, έκανες παρέα με τις μανάδες μας. Χαϊδεύω τα μαλλάκια σου τα κάτασπρα και σε βλέπω που κοντεύεις να δακρύσεις. Καθόμαστε να μου πεις την υπόθεση, κάτι με συντάξεις, με μπερδέματα και ιατροφαρμακευτικά. «ώρα κακιά να μην τους εύρει, τους αντίχριστους, Χριστέ μου τι ξεστόμισα» ντράπηκες για την μη κατάρα που βγήκε από το στόμα σου. Την υπόθεση δεν ξέρω πως θα την ξεσκαλώσουμε, αλλά κάτι θα γίνει, τι στην ευχή. Μετά ξεχνιόμαστε… πιάνουμε τις παλιές ιστορίες. Της παλιάς, της πολύ παλιάς γειτονιάς. Το μαγκάλι. Τα παραμύθια και τις ιστορίες του χειμώνα. Τα κάστανα. Τις παλιές σειρές στην τηλεόραση που παρακολουθούσαμε ευλαβικά. Τη φάρσα με την εφημερίδα του πατέρα σου που την κρύβαμε και μετά τον βλέπαμε να την ψάχνει και ξεκαρδιζόμασταν. Τα καλοκαίρια που όλοι μας μάλωναν τους φασαριόζους πιτσιρικάδες , και μόνο εσύ, μας έδινες νερό παγωμένο, και καμιά φορά κουταλίζαμε και το νεραντζάκι. Κι ας φώναζε η μάνα σου. Μετά λέμε για το σήμερα, διάφοροι πεθαμένοι αλλά ζωντανοί, πάντα, μπαινοβγαίνουν στην κουβέντα μας. Πάντοτε παρόντες οι χαμένοι μας. Ήρεμη κουβέντα αλλά με νεύρο και με χαμόγελο. Σηκώνεσαι να φύγεις. Σφίγγεις την τσαντούλα, γυρίζεις και κοιταζόμαστε… «Θυμάσαι τότε που ο Αποστόλης με το καινούργιο ποδήλατο…» σκάμε στα γέλια.  Όπως με φιλάς για να χαιρετιστούμε, προσέχω τη λάσπη στο παπούτσι σου. Την καφέ καλογυαλισμένη γόβα, το καλό το ζευγάρι με το ελάχιστο τακουνάκι. Αυτό που είναι για την εκκλησιά και τις «υπερεσίες». Πιάνεις το μάτι μου…  μου δείχνεις τα λουλούδια.

«Να μωρέ τούτο το όμορφο, το κίτρινο,  το έκοψα τελευταία στιγμή, στης … το χωράφι… κι είχε λάσπες…».

Αχ… βρε Ελενάκι.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Το Ελενάκι με τα κυκλάμινα

  1. Ο/Η new-girl-on-the-blog λέει:

    Πόσο όμορφα τα κυκλάμινά σου (και πόσο ομορφότερα είναι όταν στα έχει χαρίσει αγαπημένο χέρι)!

    Καλημέρες!

  2. Ο/Η dimiscon λέει:

    Πόσα Ελενάκια στηρίζουν τις ζωές μας!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s