Η όμορφη Λίζα στις Αλ…

«Η όμορφη Λίζα έμεινε όρθια στο ταμείο της, με το κεφάλι λίγο στραμμένο κατά τη μεριά των Αλ. Και ο Φλοράν την παρατηρούσε, σιωπηλός, ξαφνιασμένος που την έβρισκε τόσο ωραία. Δεν την είχε δει καλά μέχρι τότε. Δεν ήξερε να κοιτάζει τις γυναίκες. Την έβλεπε πάνω από τα κρέατα γύρω από το ταμείο.  Μπροστά της απλώνονταν μέσα σε πιατέλες άσπρης πορσελάνης κομμένα σαλάμια της Αρλ και της Λιον, γλώσσες και κομμάτια πτισαλέ βρασμένα σε νερό, μια γουρουνοκεφαλή που έπλεε στο ζελέ, ένα δοχείο ανοιχτό με ριλέτ και ένα μεταλλικό κιβώτιο με σαρδέλες, που άνοιγε και αποκάλυπτε μια λίμνη λάδι. Έπειτα, δεξιά κι αριστερά, πάνω σε τάβλες, κεφάλια ιταλικά τυριά, πηχτή, κοινό ζαμπόν σε απαλό ροζ, ζαμπόν Υόρκης με τη σάρκα του να στάζει αίμα σε μια λεκάνη με λίπος. Και υπήρχαν ακόμα πιάτα στρογγυλά και οβάλ πιατέλες με γλώσσες γεμιστές, γουρουνοκεφαλή με φυστίκια Αιγίνης. Ενώ πολύ κοντά της, κάτω από το χέρι της, βρισκόταν το μοσχάρι με λαρδί, το πατέ-ντε-φουα, το πατέ λαγού, μέσα σε κίτρινες τερίνες. Τακτοποίησε την παντσέτα πάνω στη μικρή μαρμάρινη εταζέρα, στην άκρη του ταμείου. Έβαλε σε μια ευθεία το δοχείο με το χοιρινό λίπος και το δοχείο με το λίπος από το ψητό, σκούπισε τις δύο μπαλάντζες της νικελωμένης ζυγαριάς, πασπάτεψε το μικρό φουρνάκι που το ρεσό του έσβησε. Και σιωπηλή, ξανάστρεψε και πάλι το κεφάλι, βάλθηκε να κοιτάζει στο βάθος των Αλ.

Ο αχνός από τα κρέατα αναδευόταν κι εκείνη ήταν σαν συνεπαρμένη, μέσα στη βαριά ηρεμία της, από τη μυρωδιά της τρούφας. Τη μέρα αυτή ήταν απίθανα φρέσκια. Η λευκότητα στην ποδιά και τα μανίκια της ήταν σαν η συνέχεια της ασπράδας των πιάτων, μέχρι τον τρυφερό λαιμό της, τα ροδαλά της μάγουλα όπου αναβίωναν οι απαλοί τόνοι των ζαμπόν και οι ώχρες του διάφανου λίπους.

Φοβισμένος όσο την κοιτούσε, νιώθοντας να τον ανησυχεί το συμμετρικό άνοιγμα των ώμων της,  ο Φλοράν, στο τέλος άρχισε να την εξετάζει κρυφά, μέσα από τους καθρέφτες γύρω γύρω στο μαγαζί. Το είδωλό της αντανακλούσε πίσω, μπρος, πλάγια. Ακόμα και στο ταβάνι την ξανάβρισκε, με το κεφάλι κάτω χαμηλά, με το σφιγμένο σινιόν της, το λεπτό της κεφαλομάντιλο κολλημένο στα μελίγγια της. Ήταν ένας ολόκληρος κόσμος γεμάτος από Λίζα. […]  «

Εμίλ Ζολά – Το Στομάχι του Παρισιού – μτφ. Ντορέτα Πέππα – εκδ. Δελφίνι 1992

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Η όμορφη Λίζα στις Αλ…

  1. Ο/Η renata λέει:

    Πολύ ενδιαφέρον βιβλίο! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s