Hospital Days

Διαλυμένες εικόνες. Από νοσοκομεία, προθαλάμους, διαδρόμους, παγκάκια σιδερένια, διάδρομος που περνάς μέσα από τουαλέτα για να βγεις στο μπαλκόνι να καπνίσεις. Σκόρπιες εικόνες. Επείγοντα και μη επείγοντα. Προγραμματισμένα. Ανατάξιμα και όχι ανατάξιμα. Ελπίδα και απελπισία. Όλα σε ένα. Μικροί, μεγάλοι, μπερδεμένοι.

Είδα. Ακούμπησα. Μύρισα. Τη μυρωδιά που λέγεται αγώνας για τη ζωή. Αντίσταση στην επελαύνουσα παγωνιά του τέλους. Που είναι απαράδεκτο γι’ αυτό και όλοι και όλες το παλεύουμε έστω και χωρίς ελπίδα. Που το βλέπεις στο στυλωμένο στον τοίχο βλέμμα του γέροντα, με τα χίλια μηχανήματα. Στυλωμένο στον απέναντι τοίχο σα να βλέπει τη ζωή που δε θέλει να χάσει.

Είδα. Κατάλαβα. Τη ζεστασιά που μπορεί να προσφέρει μια επίσκεψη στο νοσκομείο. Πέντε κουβέντες εκεί στο τετράκλινο δωμάτιο, εκεί που δεν υπάρχουν καρέκλες. Στο βιαστικό χάδι στο χέρι του αρρώστου, σα να ντρέπεσαι κιόλας. Στην ανακούφιση που προσφέρεις. Στο πως μπορεί η παρουσία σου δεκάλεπτη να προσφέρει ανακούφιση, σκέψη και αλληλεγγύη, στον πάσχοντα και σε όσους είναι δίπλα του.

Ένιωσα πως το χαμόγελο της νοσηλεύτριας κι η έξυπνη κουβέντα, φουσκώνουν με έναν αέρα ερωτικό τα σεντόνια του θαλάμου. Ούριο άνεμο στα πανιά της αισιοδοξίας. Και της βεβαιότητας… «θα σε λυγίσουμε και τούτη τη φορά καριόλη θάνατε». Με νοιάζει η στιγμή, το συναίσθημα κι όχι το αποτέλεσμα.

Είδα. Τους υπηρέτες της υγείας και του ανθρώπου, σε ένα σύστημα που τρίζει από όλες τις μεριές. Που υποχρηματοδοτείται. Που σπρώχνεται βάναυσα στην απόλυτη ιδιωτικοποίηση.  Τους εργάτες σε  ένα σύνολο που καταρρέει, τις λεπτομέρειες τις ξέρουμε, να πασχίζουν, να τρέχουν, να προσπαθούν. Να τα καταφέρνουν.  Να κερδίζουν μικρές μάχες σ’ έναν μεγάλο πόλεμο.

Ναι ξέρω. Πολύ καλά γνωρίζω. Διαφθορά. Ρεμούλα. Σπατάλη. Προμήθειες Νοσοκομείων. Φακελάκια. Μίζες. Και άλλα πολλά. Ναι υπάρχουν. Αλλά υπάρχουν και τ’ άλλα. Χιλιάδες άνθρωποι που κακοπληρωμένοι δεν κάνουν απλά τη δουλειά τους. Κάνουν το κάτι παραπάνω. Αυτό που είναι πολύ πέρα από το στείρο «επαγγελματισμό» που η κοινωνία των λύκων που ζούμε έχει θεοποιήσει. Αυτό που σημαίνει ανθρωπιά, ζεστασιά, κούραση και υπέρβαση.

Διαλυμένες εικόνες. Σκόρπιες, πεσμένες στο πάτωμα της βραχείας μνήμης. Σ’ αυτή τη μέσα κι έξω παγωνιά, ένα λουλούδι του χειμώνα. 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Hospital Days

  1. Ο/Η dimiscon λέει:

    Πόσο μας προσγειώνουν κάποιες καταστάσεις… κι όμως, η πραγματική ζωή είναι εκεί.

  2. Ο/Η rogerios λέει:

    Όπως ακριβώς τα λες!

  3. Ο/Η Τσαλαπετεινός λέει:

    Αν στέκει αυτό το σύστημα – όπως κι άλλα εγχώρια- στα πόδια του είναι γιατί κάποιοι, μικρά γρανάζια του δίνουν το σημαντικό κάτι παραπάνω. Της ψυχής τους…
    Σημασία πάντως αυτή τη στιγμή έχει ότι ο ασθενής είναι σιδερένιος!
    Τους χαιρετισμούς μου και την αγάπη μου να του πεις.

  4. Ο/Η Ελένη Σκάβδη λέει:

    Μεγάλες αλήθειες… Μόλις βγήκα από ένα μικρό επαρχιακό νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκα… Η χειρουργική τίγκα… Γέροντες ΟΓΑ, ασφαλισμένοι ΙΚΑ, που επιλέγουν το Δημόσιο αντί των ξενοδοχείων πολυτελείας όπου έχει πλέον νομιμοποιηθεί το «φακελάκι»!!! Εκεί που πληρώνει το ασφαλιστικό σου ταμείο και δίνεις κι εσύ το υπερδιπλάσιο του τιμολογίου -ρεγάλο-στους σφάχτες για να λες μετά, «…εγώ πήγα σε ιδιωτικό νοσοκομείο!!!», και να καμαρώνεις… Εκεί λοιπόν στο μικρό νοσοκομείο εγώ και οι άλλοι νοσηλευόμενοι, Ρωμιοί, Ρομά, Αλβανοί, Βούλγαροι, ανασφάλιστοι εργάτες φράουλας όλοι μαζί χωρίς διαχωρισμούς, «βασιλείς και στρατιώτες», στα χέρια λειτουργών με ήθος και υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη… Οχι, δεν αλλάζω γνώμη επειδή ανάμεσά τους υπάρχουν-θα υπάρχουν-και οι…διαπλεκόμενοι!!! Ε, λοιπόν, αν υπάρχει σήμερα στη χώρα ακόμα κοινωνική πρόνοια, αυτή είναι στα χέρια των γιατρών του ΕΣΥ, ιδιαιτέρως στις φτωχότερες των μικρών ελληνικών πόλεων!!! Γι’ αυτό συμφωνώ με το κείμενό σας και επαυξάνω, αισιοδοξώντας μαζί σας ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι, δεν θα πεθάνουμε ποτέ …κουφάλες νεκροθάφτες!!!
    Και να μη ξεχάσω… Αυτό το Νοσοκομείο είναι έτοιμος να το κλείσει ο Λοβέρδος, επειδή είναι «μικρό!!!»…
    Ελ.Σκάβδη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s