Μα καλά που ζουν αυτοί;…

Μιλάγαμε τις προάλλες για το βαθύ χάσμα που χωρίζει πλέον την πολιτική τάξη που από τους πολίτες. Αυτό που πολύ απλά λέει ο κόσμος «μα καλά που ζουν αυτοί;». Ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι ομιλούσες κεφαλές των καταξιωμένων δήθεν πολιτικών εκπροσώπων, λένε, ξελένε, ξαναλένε, κάνουν το άσπρο μαύρο και αντίστροφα.

Όμως το ίδιο βλέμμα οφείλουμε να ρίξουμε και σε όσους πολιτικά τοποθετούνται απέναντι από το σύστημα. Στην Αριστερά με άλλα λόγια… σε όλες τις εκφάνσεις και τις εκδοχές της.

Οφείλουμε κριτικά να την προσεγγίσουμε, όχι μόνο για λόγους αντικειμενικότητας –είναι οξύμωρο να τα φορτώνουμε όλα σε άλλους-, οφείλουμε να δούμε και τη δική μας την καμπούρα. Να απαντήσουμε σε ερωτήματα, να προβληματιστούμε, να πράξουμε.

 

Ισχυρίζομαι ότι και η αριστερά όλα αυτά τα χρόνια έχει οικοδομήσει το δικό τηςstatus quo, που δεν τολμά να το αμφισβητήσει και να το υπερβεί.

Ανεξάρτητα από προθέσεις, όσο περνάει ο καιρός είμαι πεισμένος ότι, από όλους αυτούς τους κεντρικο επίτροπους και τους γραφειοκράτες ελάχιστα μπορούμε να περιμένουμε.
Όσο κάνουν κουμάντα και βγάζουν γραμμές οι άνθρωποι των γραφείων και του δοκιμαστικού σωλήνα..
Αυτοί που ελάχιστα  έχουν μυρίσει τον αέρα της κοινωνίας… στο καφενείο, στη βόλτα, στη δουλειά, στο μπακάλικο, στο βενζινάδικο, στην κουβέντα… που δεν έχουν φίλους άλλων παρατάξεων για να καταλάβουν, μέσα από τη δυναμική της συζήτησης τι πάει στραβά, τι είναι που δεν καταλαβαίνει ο κόσμος.

Και αναφέρομαι και στην εξωκοινοβουλευτική και στην εντός του κοινοβουλίου αριστερά… όσο ο κόσμος σου είναι ο μικρόκοσμος των Εξαρχείων ή των δελτίων ειδήσεων με τη μειοψηφική συμμετοχή σου, ή του Περισσού, ή της εφημερίδας π.χ. είσαι αλλού νυχτωμένος.
Εδώ είναι και ζήτημα πλέον κοινωνικής ανθρωπολογίας, είναι φυλή οι άνθρωποι: με έδρες στη Βουλή, προβολή στα media, θεσούλες, στάτους, κοινούς πολιτισμικούς κώδικες… πως τα χάνεις αυτά; Πως τα αμφισβητείς ή παίρνεις το ρίσκο να τα χάσεις;
Όταν ακόμα και το στελεχάκι της απειροελάχιστης γκρούπας αισθάνεται ο μικρός Λένιν στον κύκλο των πιστών του…

Άρα;
Άρα η μπάλα έρχεται σε μας… στους από κάτω και γύρω γύρω, σε κινήσεις εντός και εκτός πλαισίου, σε συλλογικότητες πολύμορφες, μετακινούμενες, δυναμικές κι αδύναμες, σημαντικές κι ασήμαντες… αενάως στην αμφισβήτηση πρώτα απ’ όλα της αφεντομουτσουνάρας μας… αλλά και όλων των υπολοίπων…

Δεν είναι εύκολο. Σωστά το είπε κάποιος φίλος. Δεν έχουμε πολλές φορές το χρόνο ή τη διάθεση. Δεν είμαστε επαγγελματίες. Έχει κι άλλα πράγματα η καθημερινότητά μας, έχουμε κι άλλες ανησυχίες κι άλλα όνειρα να κυνηγήσουμε…

Οφείλουμε όμως να δοκιμαστούμε και στις δυσκολίες, η ίδια η ζωή όπως έχει γίνει μας σπρώχνει σ’ αυτή την κατεύθυνση.

Κάθε ένσταση στα γραφόμενά μου, εκ των προτέρων δεκτή, κάθε κριτική ευπρόσδεκτη. Ας γίνει όμως συμβολή στο να υπερβούμε την αυταρέσκειά μας, και να κάνουμε ένα βήμα μπροστά…

Άλλωστε πολύ σοφά το είπε ο ποιητής:

«ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.»

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s