Ατύχημα…

Είναι η κακιά ώρα, η άτυχη στιγμή, ο εξαποδώ που βάζει την ουρίτσα του, η γκαντεμιά, όπως θέλεις μπορείς να το πεις.

Αρκεί μια τόση δα στιγμούλα, ένα απειροελάχιστο ψήγμα χρόνου, ένα τίποτα για να ταρακουνήσει ισορροπίες και βεβαιότητες. Προγραμματισμούς και σταθερές.

Ατύχημα…

 

Έκπληξη, αιφνιδιασμός, πανικός. Τρέξιμο, νοσοκομείο, επείγοντα περιστατικά, χειρουργείο. Κι άλλα πρόσωπα εκεί. Αιφνιδιασμένα, ανήσυχα. Κι άλλοι συμπολίτες με κάτι σοβαρό ή κάτι ελάχιστο. Αναβοσβήνεις τσιγάρα έξω από τα επείγοντα. Ανασηκώνεσαι σε κάθε άνοιγμα της πόρτας. Συνήθως για άσχετο λόγο. Απαντάς στο κινητό, καθησυχάζεις, εμψυχώνεις, απελπίζεσαι.

Η ματιά σου διασταυρώνεται με τις ματιές των άλλων. Μιλάτε. Η κοπελίτσα με το τραυματισμένο πόδι, οικιακό ατύχημα της κουζίνας. Ο παππούς που έπεσε από τη σκάλα. Ο πιτσιρίκος που έπεσε στη τζαμαρία, ποδηλατικό ατύχημα της αλάνας.

Μετά, όταν έχει περάσει ο πρώτος πανικός κι έχεις συνειδητοποιήσει ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό, μη αναστρέψιμο, κάνεις απολογισμό.

«Δεν ήταν τίποτα» «Τυχερός στην ατυχία του» «Και πάλι καλά». Στέκεσαι λίγο στο πλάι και μετράς τα μέχρι πριν από λίγο αυτονόητα.

Ότι βλέπεις, ακούς, γεύεσαι. Ότι περπατάς. Ότι καβαλάς το μηχανάκι σου. Ότι οδηγείς το αμάξι και με τα δυο σου τα χέρια.

Και καταλαβαίνεις ότι δεν είναι αυτονόητα. Είπαμε αρκεί μια τόση δα στραβή.

Καταλαβαίνεις επίσης ότι δεν είναι για όλους αυτονόητα. Υπάρχουν κι εκείνοι οι –όχι λίγοι- συμπολίτες που τα έχουν στερηθεί τα αυτονόητα. Που στις μέρες που ζούμε στερούνται κι όσα τους έχει «προσφέρει» η κοινωνία για να αναπληρώσει την απώλεια. Που η ευημερούσα (κάποτε…) κοινωνία τους μετρούσε με «ποσοστά αναπηρίας» και σήμερα τους έχει βάλει, κι αυτούς, στο στόχαστρο.

Σκέφτεσαι κι εκείνους που έχουν φύγει όταν η κακιά ώρα, έγινε πραγματικά κακιά. Κι επήλθε εκείνος ο απαράδεκτος –και βολικός-  ευφημισμός… το μοιραίο. Μόνο που σε πολλές περιπτώσεις δεν ήταν και τόσο μοιραίο. Σε πάμπολλα εργατικά ατυχήματα, για παράδειγμα,  το μοιραίο είχε και έχει ονοματεπώνυμο, θύτες και θύματα. Μόνο που σχεδόν κανείς δεν μιλάει γι’ αυτά.

Αργότερα, όταν έχει περάσει η μπόρα, στρέφεσαι στις πρακτικές λεπτομέρειες. Σχέδια που αλλάζουν, προγράμματα που ανατρέπονται, ασφαλιστικά ταμεία, φάρμακα και φαρμακεία.

Προσπαθείς κιόλας να εκλογικεύσεις. Γιατί συνέβη; Θα μπορούσε να μην είχε συμβεί; Μόνο που δεν μπορούν να κλειστούν όλα σ’ έναν απαράβατο ντετερμινισμό. Πολλά μπορείς να αποφύγεις ή να αποτρέψεις, αλλά όχι όλα.

Κι επανέρχεσαι στις σοφές κοινοτοπίες της αρχής…. Η κακιά ώρα, η άτυχη στιγμή.

Χαμογελάς.

Πάλι καλά…

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο Ατύχημα…

  1. …και περαστικά, φυσικά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s