Περιπτερόμπιρες

Είχε μια χλωμή αδύναμη λιακάδα… Ήταν λίγες μέρες που είχαν ενσκήψει τα πρώτα χειμωνιάτικα κρύα αλλά ακόμα το πάλευες, να καθίσεις έξω, εκεί που ο ήλιος κολλάει που λέμε.

Η μικρή πλατεία, λίγο στενάχωρη, ασφυκτιούσε στην πίεση της μεγαλούπολης…

Γύρω γύρω πολυκατοικίες. Και το στενό παραλληλόγραμμο είχε κάτι μίζερα δεντράκια και κάτι παρτέρια ξεχασμένα από το Δήμο της περιοχής…

Δυο περίπτερα ακροβολισμένα, τέσσερα παγκάκια.

Περιμετρικά μπαρ και καφέ.

 

Η παρέα ήταν, όταν μαζεύτηκε όλη καμιά 10αριά άτομα.

Αγόρια και κορίτσια, είκοσι και κάτι θα τους έκανες.

Είχαν αράξει στο ένα παγκάκι, κι άλλοι ακούμπησαν στα κάγκελα που όριζαν το παρτέρι.

Φοιτητές, ημιαποσχολούμενοι, ψευτοαπασχολούμενοι, άνεργοι.

Μες στην καλή χαρά όμως. Με μπίρες από το περίπτερο στα κουτάκια τους και κάτι πατατάκια.

Κουβέντες μεγάλες, αστεία, έπαιζαν και κάποια φλερτ είναι βέβαιο.

 

Στάθηκα στον περιπτερά.

Τσιγάρα κι εφημερίδα του ζήτησα.

Κι έπειτα του έδειξα την παρέα, που πρώτη φορά την είχα αντιληφθεί…

«Τα παιδιά; Περιπτερόμπιρες…» μου απάντησε.

Το πράγμα είχε ξεκινήσει πριν από το καλοκαίρι…

Τα χαρτζιλίκια ή τα λειψά μεροκάματα δεν έβγαιναν για να καθίσεις στα καφέ και στα μπαρ της πλατείας.

Ούτε να κλειστείς σπίτι είχες διάθεση. Που να κλείνεσαι με τις ένδοξες λιακάδες του Μάη και του Ιούνη.

Η πατέντα ήταν: πλατεία, παγκάκι, μπίρες από το περίπτερο και καλή καρδιά…

«Μια χαρά πελάτες είναι τα παιδιά, τακτικοί κιόλας…» μου είπε ο περιπτεράς και μου χαμογέλασε.

Πριν από κάποια (όχι πολλά) χρόνια, έτσι χύμα στα παγκάκια αραδιάζονταν κάποιοι αλλοδαποί εργάτες… Βρίσκονταν, έλεγαν τα δικά τους και έπαιζε κι η «περιπτερόμπιρα»…

Σα να θυμάμαι και τους δικούς μας τους ελληναράδες που είτε τους απαξίωναν περιφρονητικά, είτε στην καλύτερη περίπτωση έλεγαν «α… τους φουκαράδες».

Σήμερα βλέπεις και τους πιτσιρικάδες που δεν έχουν ή δε χαλαλίζουν τα πεντάευρα για να κάτσουν στο in συνοικιακό καφέ…

 Δεν έχουν αδειάσει τα μαγαζιά. Ακόμα κι αν μέσα στον απόλυτο παραλογισμό τους, χρεώνουν υπέρογκα πια ποσά για καφέδες και ποτά. Κάποιοι βρίσκονται που έχουν να τα δώσουν… και κάποιοι άλλοι όπως η παρέα που σας λέω που τα δίνουν στον περιπτερά, και χαίρονται τη λιακάδα στο παγκάκι…

Η, όπως κι αν τη ζει ο καθένας, κρίση μας αλλάζει τη ζωή.

Το σημαντικό είναι να μην κλειστείς στο σπίτι.

Με παρέα πάντα είναι αλλιώς.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Περιπτερόμπιρες

  1. Ο/Η Τσαλαπετεινός λέει:

    Στην υγειά μας! Με καλή παρέα κι η χλωμή λιακάδα ζεσταίνει…

    • Ο/Η Χριστίνα λέει:

      Τώρα για τους μπόμπιρες, μόνο περιπτερόμπυρες…Εμείς πίναμε και καμιά βότκα-πορτοκάλι, αλλά όχι απο το περίπτερο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s