Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Τραπεζίτη

 

«Η Γαλλία (η Ελλάδα) χρειάζεται πριν απ’ όλα ησυχία… Δεσμευμένος από τον όρκο μου [από τη συμφωνία] και μόνο, θα παραμείνω μέσα στα στενά όρια που μου χάραξε…

Μα όποιες και αν είναι οι λύσεις του μέλλοντος, ας συμφωνήσουμε σε ένα: να μην αφήσουμε ποτέ το πάθος, τον αιφνιδιασμό ή  τη βία να κρίνουν την τύχη ενός μεγάλου έθνους…

Μα ότι απασχολεί πριν απ’ όλα τη σκέψη μου δεν είναι ποιος θα κυβερνήσει τη Γαλλία το 1852 [την Ελλάδα το 2012], μα πως θα χρησιμοποιήσω τον καιρό που διαθέτω ακόμα έτσι που η ενδιάμεση  περίοδος να περάσει δίχως αναστάτωση ή ταραχή!

Σας  άνοιξα την καρδιά μου με ειλικρίνεια. Θα απαντήσετε στην ειλικρίνειά μου με την εμπιστοσύνη σας , στην καλή μου προσπάθεια με τη  συνεργασία σας και ο Θεός θα κάνει τα υπόλοιπα»

Λουδοβίκος Βοναπάρτης 1850

Ή Λουκάς Παπαδήμος 2011;

Από τη «18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» του Καρλ Μαρξ

Έτσι λοιπόν, με όλο τον ιδιάζοντα τραγέλαφο της ελληνικής κρίσης (σουρεαλιστικές ψηφοφορίες σε ψηφίζω για να φύγεις, ονόματα πρωθυπουργών σαν άσσοι στο μανίκι, ατέλειωτες συζητήσεις, διαβουλεύσεις, διαρροές, παζάρια, νάζια και πείσματα) καταλήξαμε στην Κυβέρνηση Σωτηρίας με επικεφαλής τον άνθρωπο των Τραπεζών και με απλούς στρατιώτες τους λοιπούς σωτήρες του πολιτικού συστήματος, της χώρας, του σύμπαντος.

Ο εικονικός κόσμος των τηλεοράσεων και των διαμορφωτών κοινής γνώμης ικανοποιήθηκε λοιπόν.  Οι εφημερίδες μπορούν να γράφουν ότι έστω και στο «και πέντε» επιτεύχθηκε λύση. Αυτό το αυτοτροφοδοτούμενο σύστημα ενημέρωσης, προπαγάνδας και διαπλοκής μπορεί τις τελευταίες ημέρες να πανηγυρίζει για μια «νίκη».  Διερμηνεύοντας μάλιστα και την κοινή γνώμη έχουν βαλθεί να μας πείσουν για τα αισθήματα ανακούφισης που διακατέχουν όλους μας, τώρα που είδαμε την εκκρεμότητα και  το σκιάχτρο της ακυβερνησίας να απομακρύνονται.

Δε θ’ αρνηθούμε ότι μπροστά στα φόβητρα που επί ημέρες επισείονταν σε όλους τους τόνους , κάποιοι –ίσως πολλοί- συμπολίτες, πλάι στη θυμηδία που προκαλούσε η απόλυτη γελοιοποίηση των «συμφωνούντων πολιτικών αρχηγών» ένιωσαν ίσως και ανακούφιση που έκλεισε (;) αυτό το κεφάλαιο.  Το αποδεικνύουν (όσο μπορεί να είναι αυτό απόδειξη και πρόσφατες έρευνες κοινής γνώμης).  Όμως αυτή η ανακούφιση είναι ένα συναίσθημα προσωρινό. Έτσι κι αλλιώς τα χειρότερα, η εφαρμογή των μέτρων που ισοπεδώνουν την καθημερινή ζωή είναι ακόμα μπροστά μας.

Δεν είναι πρωτόγνωρα πράγματα αυτά, όσο κι αν οι κήρυκες  των ΜΜΕ θέλουν να τα παρουσιάζουν ως απολύτως πρωτότυπο πείραμα για τα ελληνικά δεδομένα. Στους τύπους μάλιστα, δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο τα τελευταία χρόνια. Και στην Ελλάδα είχαμε άλλοτε βραχύβιες ή μακροβιότερες συγκυβερνήσεις. Ας θυμηθούμε, και δεν είναι τυχαίο το παράδειγμα, ότι και τον Εμφύλιο Πόλεμο συνασπισμός κομμάτων από την κυβερνητική πλευρά τον διεκπεραίωσε υπό την εποπτεία και την καθοδήγηση των επικυρίαρχων προστατών του έθνους.  Μάλιστα για να επιμείνουμε λίγο σ’ αυτή την ιστορική αναλογία (με όλες τις διαφορές της) αν στο 1946-49 ο στόχος του συνασπισμού των αστικών δυνάμεων ήταν η συντριβή της ανταρσίας, σήμερα είναι η επιβολή των μέτρων επί της κοινωνίας, όπως ακριβώς έχουν αυτά συμφωνηθεί στο εξωτερικό.

από τους "Χάρτες" του Γιάννη Χρηστάκου

Αλλά ο σημερινός θεωρητικός τους πυρήνας, ο εκβιασμός της κοινωνίας στη λογική του ΤΙΝΑ (There Is No Alternative), ήταν το θεωρητικό όπλο της νεοφιλελεύθερης επίθεσης ήδη από τη δεκαετία του 1980. Έτσι και στα καθ’ ημάς, εδώ και δυο χρόνια περίπου  σε όλους τους τόνους επαναλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Κι όταν ο μονόδρομος δεν πετυχαίνει, ή απλά οδηγεί στο γκρεμό, δεν φταίνε αυτοί που τον επέλεξαν, φταίνε όλοι οι άλλοι. Και πάνω απ’ όλα φταίμε εμείς: που δεν δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και με ενθουσιασμό τα μέτρα, που απεργούμε, που διαδηλώνουμε, που διαμαρτυρόμαστε.

Στην ελληνική κοινωνία, καθώς βαδίζουμε προς τον τρίτο χρόνο της Κρίσης έχει συντελεστεί μια βαθιά ρήξη, μια διχοτόμηση. Είναι άλλος ο κόσμος των καναλιών, των πολιτικών αναλυτών  και του πολιτικού συστήματος και άλλος ο κόσμος που βιώνει ο μέσος πολίτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο ηλικιωμένος. Είναι άλλος ο κόσμος των πολιτικών κινήσεων, των στρατηγικών και τακτικών, των νομοθετημάτων και των διακηρύξεων και άλλος ο κόσμος του μισθού που δε φτάνει, του φόβου μπροστά στο κρύο (γιατί χρήματα για πετρέλαιο θέρμανσης δεν υπάρχουν), της εξαθλίωσης, ή του φόβου μπροστά στην εξαθλίωση. Το πιο συνηθισμένο που ακούς στα καφενεία όταν οι θαμώνες αναφέρονται σε υπουργούς, βουλευτές κ.λπ. είναι «μα που ζουν αυτοί;». Αυτοί οι δύο κόσμοι όταν έρχονται πλέον σε επαφή έρχονται με όρους σύγκρουσης.  Όροι της σύγκρουσης αυτής είναι μέτρα, περικοπές, έκτακτες εισφορές, αλλά και χημικά και καταστολή. Μ’ αυτή τη σύγκρουση δεν ξεμπερδεύεις πλέον εύκολα καταδικάζοντας τον επάρατο λαϊκισμό ή καταφεύγοντας σε θεωρίες υποκίνησης. Η πραγματικότητα είναι άλλη: οι ψηφοφόροι, οι μέχρι προτινός χειροκροτητές είναι στην πρώτη γραμμή όσων αποδοκιμάζουν.

Ας σταθούμε να θυμηθούμε λίγο τα γεγονότα των δυο τελευταίων ετών. Από τη σκοπιά της αντίστασης στα μέτρα και στους μονόδρομους. Γενικές απεργίες, κάποιες σχεδόν καθολικές, πρωτοφανείς διαδηλώσεις, καταλήψεις, κόσμος που επί ένα μήνα σχεδόν παραμένει στις πλατείες, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, νεκροί και τραυματίες. Ναι όλα αυτά έχουν ίσως τις αντιφάσεις και τις παλινδρομήσεις τους. Ίσως πάλι δεν έχουν την πολιτική καθαρότητα που κάποιοι θα ήθελαν. Ίσως μάλιστα εκφυλίζονται ή «εκτρέπονται» αρκετά συχνά.  Όμως είναι γεγονός, ότι εκφράζουν μια σχεδόν καθολική αντίθεση και αντίδραση στις απόπειρες εκφοβισμού, εκβιασμού και στην προοπτική φτωχοποίησης – εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας. Στην διάλυση του κοινωνικού κράτους, στη συρρίκνωση των, κερδισμένων μέσα στο χρόνο, κοινωνικών δικαιωμάτων.  Αλλά πάνω απ’ όλα, εκφράζουν μια απόλυτη δυσπιστία, μια βαθιά αποστροφή στην πολιτική τάξη, σε όλους εκείνους που βασισμένοι στη λαϊκή εντολή (την οποία εξασφάλισαν με εντελώς διαφορετικά προγράμματα από αυτά που στην πράξη εφαρμόζουν) εξοντώνουν την ελληνική κοινωνία.  Οι αποδοκιμασίες στους εκπροσώπους της κυβέρνησης και του πολιτικού κόσμου στις 28 Οκτωβρίου, αυτή την αποστροφή εξέφρασαν, ίσως με όχι «πολιτικά ορθό» τρόπο, αλλά με τρόπο μαζικό και αυθόρμητο που υπερβαίνει τελικά την κομψευόμενη «πολιτική ορθότητα».

Είναι σαφές λοιπόν, κατά την άποψή μου, ότι μέσα σ’ αυτά τα δύο χρόνια έχει διαμορφωθεί, όχι βέβαια χωρίς αντιφάσεις, ένα ιδιότυπο «εμείς και οι άλλοι».  Μόνο που δεν αντιστοιχεί όπως ίσως παλιότερα σε απλές διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις, ακόμα και κοσμοθεωρίες. Σε διαφορετικές προσεγγίσεις στα ίδια κατά βάθος πράγματα. Αντιστοιχεί πλέον σε ολωσδιόλου διαφορετικές αφετηρίες, σε άλλες προτεραιότητες, σε άλλους τρόπους όχι απλά να βλέπεις τα πράγματα αλλά να υπάρχεις μέσα σ’ αυτά. Και το εμείς και οι άλλοι, είναι πλέον ευθέως μετατρέψιμο στο «εμείς ή αυτοί»…

Η απάντηση σ’ αυτή την πανθομολογούμενη δυσαρμονία, θα ήταν κατά τα κοινοβουλευτικά ειωθότα οι εκλογές. Η ανάδειξη νέας κυβέρνησης μετά από κάλπες.  Ωστόσο αυτό είναι κάτι που προκαλεί από αστάθεια έως τρόμο στους κρατούντες. Άσε που δεν ξέρεις και που θα σε βγάλει. Ο πολυπράγμων, και συνταγματολόγος, αντιπρόεδρος  της Κυβέρνησης το είπε ευθέως: «δεν είναι λύση οι εκλογές αν δεν ξέρεις τι κυβέρνηση μπορεί να προκύψει…». Κι ο έτερος αντιπρόεδρος μιλώντας για τη συγκυβέρνηση αποφάνθηκε «διαθέτει μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία». Με περίσσια έμφαση στο «συντριπτική». Αυτό είναι το ζητούμενο λοιπόν, μια συντριπτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία απέναντι στην πλειοψηφία της κοινωνίας που δε συναινεί στην οδό προς την εξαθλίωση.

Ας προσθέσουμε μάλιστα ότι αυτά τα πρωτόγνωρα «θεσμικά» εργαλεία της δήθεν συνεννόησης, π.χ. η ψήφος εμπιστοσύνης που σημαίνει «δεν σε εμπιστεύομαι και σήκω φύγε», ανταποκρίνονται στις προτεραιότητες της έκτακτης ανάγκης, της υπέρ πάντων σωτηρίας.  Αποδεικνύεται έτσι πόσο λίγη πίστη στους θεσμούς έχουν οι, κατά τα άλλα, θεσμολάγνες  συντεχνίες των κυρίαρχων τάξεων και των δυνάμεων που πολιτικά τις εκφράζουν. Η δημοκρατία, κι αυτό είναι ευρωπαϊκή εξέλιξη, μετατρέπεται σταδιακά σε μια «μετα-δημοκρατία», με κυρίαρχο το ρόλο των ποικίλων εξωθεσμικών κέντρων, με γνώμονα πάντα τα οικονομικά-δημοσιονομικά προτάγματα και το «δίκαιο των αγορών», με περισσότερο αυταρχισμό και καταστολή, περιστολή ελευθεριών και δικαιωμάτων και συρρίκνωση των δυνατοτήτων λαϊκής έκφρασης. Ο κυρίαρχος λαός, θα συνεχίσει να είναι κυρίαρχος στα λόγια, αλλά στην πράξη κυριαρχούμενος, και θα εκφράζεται εφόσον συναινεί.

Ας μη νομιστεί ότι αυτή η εξέλιξη ήταν κάτι που προέκυψε τις τελευταίες μέρες, υπό την πίεση των τελευταίων γεγονότων. Ήδη από τον περασμένο Ιούνιο, η προοπτική της συγκυβέρνησης ήταν στα σκαριά. Από εκείνη τη μέρα που σύμφωνα με τις διαρροές, που πάντως δεν διαψεύστηκαν, κάτω από την πίεση μαζικών σχεδόν καθημερινών διαδηλώσεων, υπήρξε η πρώτη προσπάθεια συγκόλλησης αυτού που σήμερα ονομάζουμε Συγκυβέρνηση. Είχε γίνει καθαρό ότι η ασθμαίνουσα Κυβέρνηση Παπανδρέου, έχοντας βάλει απέναντι το σύνολο σχεδόν του εκλογικού σώματος που τη στήριξε το 2009, κι έχοντας προ πολλού εξαντλήσει τα όποια περιθώρια ανοχής δεν ήταν σε θέση να φέρει σε πέρας την αποστολή της. Άρα στην ατζέντα είχε από τότε (από τον Ιούνιο) μπει το θέμα Κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας.

Αυτό το σχέδιο της 12ης ώρας, το σενάριο του «μεγάλου συνασπισμού» καλλιεργήθηκε με ποικίλους τρόπους από τους «λαγούς» των ΜΜΕ, από τα συγκροτήματα τύπου, από τους έγκυρους αναλυτές, από τους διαμορφωτές κοινής γνώμης. Και τελικά στην πανστρατιά σωτηρίας έσπευσαν να πάρουν θέση:

  • Οι υπουργοί και τα στελέχη της απερχόμενης κυβέρνησης. Εκείνοι που μας έσωζαν δυο χρόνια τώρα. Αποτυχημένοι ακόμα και με τα δικά τους μέτρα. Έτοιμοι για επανεκκίνηση, ανανεωμένοι μέσω παρθενορραφής, προετοιμαζόμενοι για εσωτερική αλληλοσφαγή προσεχώς.
  • Οι επίδοξοι σωτήρες της ΝΔ, διψασμένοι για εξουσία, καθαρμένοι από τις δικές τους αμαρτίες. Οι οποίοι ολωσδιόλου κουτοπόνηρα τάχα δεν συγκυβερνούν, και η συμμετοχή τους στην ηγεσία κορυφαίων υπουργείων είναι …συμβολική.
  • Τα πρωτοπαλίκαρα της Ακροδεξιάς που είδαν φως και μπήκαν στην Κολυμβήθρα του Σιλωάμ, εξαγνισμένοι από το όποιο σκοτεινό και μαύρο παρελθόν τους, ταγοί και σωτήρες του έθνους κι αυτοί.

[Ανεξάρτητα απ’ όλα τα άλλα, στους εγχώριους «σοσιαλιστές» ανήκει ο αμφίβολης αξίας έπαινος της εισόδου της χέρι-χέρι Ακροδεξιάς σε κυβερνητικές θέσεις. Άξιοι!]

Δίπλα σ’ αυτή τη «συμμαχία των προθύμων», σπεύδουν σε διατεταγμένη υπηρεσία και οι πρόθυμοι προοδευτικοί illuminati που θεωρητικοποιούν τη λογική του Μνημονίου και της Εθνικής Σωτηρίας και ομνύουν στην ισχυρή κυβέρνηση που θα μας σώσει από το επαπειλούμενο Χάος. Για μήνες ολόκληρους κατακεραυνώνοντας και λοιδορώντας τις αντιδράσεις της κοινωνίας, ανακηρύσσοντας το 90% του ελληνικού λαού σε συλλήβδην  ανεύθυνους, βολεμένους, καλοπερασάκηδες, προνομιούχους, ζητούσαν μετ’ επιτάσεως τη ρήξη με συντεχνίες, νοοτροπίες, προνόμια. Και ευαγγελίζονταν μια διακυβέρνηση που θα αψηφά το πολιτικό κόστος και θα πειθαρχήσει, επιτέλους, την απείθαρχη κοινωνία.

Βάζοντας παράλληλα το παιχνίδι σε επικίνδυνα μονοπάτια, πατώντας πάνω στην υπαρκτή απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, θεοποίησαν τον «ερχόμενο τεχνοκράτη», αυτόν που χωρίς δήθεν δεσμεύσεις, θα τα έβγαζε πέρα. Μόνο που πρώτον παρθενογενέσεις δεν υπάρχουν και δεύτερον οι δεσμεύσεις των «τεχνοκρατών» τις περισσότερες φορές είναι και πιο επαχθείς και πιο βαριές, από τις δεσμεύσεις του γραφικού Βουλευτή Καλοχαιρέτα στα ρουσφέτια και στα ψηφαλάκια του.

 Τι έχουν άραγε όλοι αυτοί, οι κήρυκες  του ορθολογισμού να πουν για τα υλικά της «νέας» κυβέρνησης;  Οι τολμηροί και συνεπείς που θα πράξουν τα κατά τη λογική των κηνσόρων του Μνημονίου «αυτονόητα», είναι το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό της προηγούμενης κυβέρνησης Πα.ΣΟ.Κ., με την προσθήκη των τοποτηρητών της Ν.Δ. και των  Ταγμάτων Εφόδου της ακροδεξιάς; Και όσοι σούφρωναν απαξιωτικά τη μυτούλα τους απέναντι στις ακρότητες, κατά την άποψή τους, της Αριστεράς, πως αγνοούν τώρα την ακροδεξιά δυσωδία;

Μάλιστα ο νέος Πρωθυπουργός μας τα είπε όλα στις Προγραμματικές του Δηλώσεις. Με το στεγνό, μετρημένο ύφος (που στο βάθος του έλεγε στους ακροατές του «δεν σηκώνω και πολλά πολλά») ότι συνεχίζει αταλάντευτα στο δρόμο που μας έφερε ως εδώ. Με περισσότερη επιμονή, με μεγαλύτερο σθένος, χωρίς περιττές ευαισθησίες. Μας εγκάλεσε μάλιστα ότι δεν κατανοούμε τις θυσίες που κάνουν οι άλλοι λαοί για να μας σώσουν. Εμείς οι αχάριστοι. Και έβαλε ως πρωταρχικό του στόχο να ανορθώσει το κύρος και την αξιοπιστία της χώρας στο εξωτερικό, την οποία αξιοπιστία καταρράκωσαν εκείνοι που τον χειροκροτούσαν.  Κι εδώ, συγχωρείστε μου την παραπομπή σε ένα άλλο ιστορικό προηγούμενο.

Αλέξανδρος Κερένσκυ

‎»οι περισσότεροι από τους διπλωμάτες των συμμαχικών αντιπροσωπειών αποδοκίμαζαν ή και εναντιώνονταν στην Προσωρινή Κυβέρνηση. Μας κατηγορούσαν για αδύνατους, ασπόνδυλους, αναποφάσιστους και για πολλά άλλα..»
Αλέξανδρος Κερένσκυ:» Η Ρωσική Επανάσταση όπως την έζησα» – εκδ. Πάπυρος1972

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα, τώρα που έγινε η δήθεν καινούργια μοιρασιά της τράπουλας. Κι αν το παιχνίδι μοιάζει –και εν πολλοίς είναι- στημένο, η σοφή προνοητικότης της τράπουλας έχει συμπεριλάβει και έναν απείθαρχο, ανυπόταχτο και απρόβλεπτο Joker. Καλά το καταλάβατε, εμείς είμαστε ο Joker, εμείς οι πολλοί. Το πώς θα κλείσει η παρτίδα εξαρτάται ΚΑΙ από εμάς, κι όχι μόνο από τους κατ’ επάγγελμα χαρτοκλέφτες από τους οποίους έχουμε χορτάσει….

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Τραπεζίτη

  1. Ο/Η multispoutnik λέει:

    ακριβως ετσι. – εξαιρετικο. Ασε που παραπεμπει νοστλγικα στα εφηβικα μας αριστερα αναγνωσματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s