Η Κυριακή της Σωτηρίας

δεν είμαι ικανός για να σε σώσω

δεν είμαι ικανός για νασωθώ

καμιά φορά μπορεί να σε σκοτώσω

για νά ‘βρω αφορμή να σκοτωθώ

Λ. Παπαδόπουλος

Εδώ και μέρες ζουζουνίζουν κανάλια, παρα κάναλα, δίχτυα και διαδίκτυα…

Πρέπει να βρεθεί η Σωτηρία, πρέπει να φτιαχτεί η Κυβέρνηση της Σωτηρίας, πρέπει να σωθούμε.

Αυτή η Σωτηρία (χαϊδευτικά θα τη λέγαμε Σώτη) δεν ξέρω ποια είναι.

Όσο κι αν μου λένε κάθε μέρα με χίλιες φωνές ότι πρέπει να είναι έτσι κι όχι αλλιώς…

Αλλά ο Νοέμβρης έχει εναλλαγές συννεφιάς με λιακάδα, πράγμα πολύτιμο…

Κι έτσι αγνοώντας τα ζουζουνίσματα

Περνώντας από το Πετροκάραβο

 

Κατέβηκα για έναν καφέ με τσιγάρο κι εφημερίδα κυριακάτικη στη Χώρα

Βρήκα τυχαία ζευγάρι παλιών φίλων που είχα χρόνια να δω, αφού ζουν εκτός του νησιού

εκείνος 50 παρά, του Πολυτεχνείου Μηχανικός

εκείνη 45 γαλλική φιλολογία σε ιδιαίτερα και φροντιστήρια
πολύ πολύ πολύ παλιά κι οι δύο στη συνεπή αριστερά νεολαίοι
εκεί ψήθηκε ο δεσμός
μετά το 1989 -90 οικολογία, φύση, design, αισθητική, λογοτεχνία

όλοι μαζί χαρήκαμε και γελάσαμε που τυχαία βρεθήκαμε
η κουβέντα περί της κατάστασης
με βομβαρδίζουν με αρλούμπες: η φύση εκδικείται, γιατί δε βάζουμε ντόπιους σπόρους στο μποστανάκι μας, θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, κι από την άλλη: παρασιτικό δημόσιο, πελατειακό κράτος, συντεχνίες βολεμένων… και τελικά πριν με ρωτήσουν για το παραλιακό ουζερί, όπου επιτρέπουν μια στο τόσο στους εαυτούς τους τηγανητά, μου είπαν με χαρά

«ας πεινάσουμε βρε αδερφέ… η υπερκατανάλωση μας έφαγε»


ναυτία σα να μιλούσα με δυο κλώνους του Μνημονίου του Πάσχοντος ένα πράμα
τέλος πάντων μαλώσαμε για τα καλά στο τέλος αποχαιρετιστήκαμε μάλλον μουτρωμένοι…
όταν πήραν τα ποδηλατάκια τους (ώπα τις η οικολογία) να φύγουν είδα στη σχάρα την έγκριτη κυριακάτικη εφημερίδα μέσα στο σελοφάν της…
θα πηγαίνουν και στις εκστρατείες τις οικολογικές που κατά καιρούς προκηρύσσει
δεν την έβλεπα νωρίτερα ο μαλάκας να μη μου χαλάσουν την κυριακάτικη καφεδιά…

πριν από ένα χρόνο και κάτι έγραφα

«Η περιχαρακωμένη και καλά προστατευμένη –νομίζαμε…- ιδιωτική μας σφαίρα παραβιάζεται βάναυσα. Η δημόσια σφαίρα –οι περικοπές, η αβεβαιότητα, η ακρίβεια, η ανεργία, η συνειδητοποίηση του πόσο ανίσχυροι είμαστε τελικά- εισβάλλει θριαμβευτικά στο μικρόκοσμό μας. Οι εντάσεις στο φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον μας, με αφορμή τα «απανωτά πλήγματα» που δεχόμαστε πολλαπλασιάζονται. Η ένταση παραβιάζει τις ερμητικά κλεισμένες θύρες του δήθεν απαραβίαστου ασύλου μας. Ανακαλύπτουμε εκ νέου την ταξική φύση –ακόμα και- των διαπροσωπικών μας σχέσεων. «Ανακαλύπτουμε» -ίσως γιατί μέχρι σήμερα το γνωρίζαμε μόνο θεωρητικά- ότι ανάμεσα μας, ανάμεσα στους φίλους μας υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, με διαφορετικές δυνατότητες και ευκαιρίες. Ναι θα συνεχίσουμε ν’ αγαπιόμαστε, αλλά σύντομα θα πάψουμε να συχνάζουμε στα ίδια μαγαζιά ή να κάνουμε μαζί διακοπές, δε θα έχουμε περιθώρια να μας απασχολούν και να κουβεντιάζουμε τα ίδια πράγματα. Όσο οι αδήριτες ανάγκες της επιβίωσης και του βιοπορισμού μας θα αναδύονται απαιτητικές, η ανοχή  σε συμπεριφορές με άλλες –υλικές ή μη- αναφορές θα εξανεμίζεται. Θα υπάρξουν παρέες που θα διαλυθούν, φιλίες που θα ξεθωριάσουν, σχέσεις που θα μείνουν στα μισά.»

όλη τη μέρα σήμερα βράζει η σούπα της Σωτηρίας

τα υλικά μπαίνουν αργά, σταδιακά, με τάξη, με σύνεση…

ένα μαγικό φίλτρο

αν μου επιτρέψετε λέω να μη φάω

ειδικά τα τσεκουράτα υλικά με χαλάνε στο στομάχι φοβάμαι

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s