Είναι κόλλημα οι εφημερίδες….

Είναι κόλλημα οι εφημερίδες…. Ίσως σε λίγα χρόνια μέσα στις επελαύνουσες αλλαγές της ζωής μας να μοιάζει ακατανόητο αυτό το κόλλημα.

Διαδίκτυα, τηλεοράσεις, μέσα επικοινωνίας, εικόνα και ήχος εκτοπίζουν το τυπωμένο χαρτί. Δε λέω, ταχύτητα στην πληροφόρηση, όγκος συσσωρευμένης πληροφορίας, πολλές απόψεις ακόμα και αλληλοσυγκρουόμενες, πρόσβαση σε πηγές που δεν μπορούσες πριν κάποια χρόνια ούτε να τις φανταστείς. Μια χαρά είναι όλα αυτά και τα αξιοποιούμε στο έπακρο, αλλά…

 Είναι κόλλημα οι εφημερίδες. Πολλοί και πολλές μάθαμε να συλλαβίζουμε από τους μεγάλους τίτλους τους , όταν μας έστελναν οι μεγαλύτεροι στο περίπτερο να τις αγοράσουμε. Μάθαμε για στυγερά εγκλήματα, για πολιτικές εξελίξεις, για πολέμους σε μέρη μακρινά, ή και κοντινά. Μας γέννησαν απορίες κι ερωτήματα. Μας μουτζούρωσαν για τα καλά τα παιδικά μας δάχτυλα από το μελάνι τους που ξέβαφε…

Ύστερα μάθαμε για κάποιες άλλες εφημερίδες αυτές που ο «δικός» μας περιπτεράς τις έδινε διπλωμένες ανάποδα, να μην είναι στην κοινή θέα (και πολύ περισσότερο στη θέα του τοπικού ρουφιάνου) ο τίτλος τους. Αυτές τις εφημερίδες για καιρό δεν τις ξεδίπλωναν στα καφενεία, τις διάβαζαν προσεκτικά στο σπίτι… κάποιοι τις κυκλοφορούσαν χέρι με χέρι… κάποιοι άλλοι, όταν ξεθαρρέψαμε, τις πουλάγαμε σπίτι σπίτι.

Είναι κόλλημα οι εφημερίδες. Ακόμα κι οι χρωματιστές αθλητικές με τα απίστευτα πρωτοσέλιδα, για Θεούς, Γίγαντες, Τιτάνες, Μάγους της Μπάλας. Δεν τις έπαιρνες και απολύτως στα σοβαρά… αλλά είχαν κι αυτές την πλάκα τους και τη σημασία τους.

 Είναι κόλλημα οι εφημερίδες. Κι οι τοπικές στις μικρές επαρχιακές πόλεις. Με την περιορισμένη ύλη, τα τοπικά κουτσομπολιά, καμιά κεντρική είδηση από ψυγείο, με «κοινωνικά» και απόψεις συμπολιτών που καλά γνωριζόμαστε. Αυτές που άφηνε ο τοπικός διανομέας στην πόρτα του σπιτιού ή του μαγαζιού.

 Είναι κόλλημα οι εφημερίδες. Ακόμα κι όταν κάποιοι βρεθήκαμε εκτός συνόρων, πάλι ξενόγλωσσες αναζητήσαμε. Και βγάλαμε τα μάτια μας  από πάνω τους να μάθουμε να τις διαβάζουμε στην ξένη γλώσσα. Και τα καταφέραμε, σιγά σιγά και ασυναίσθητα. Περνώντας μέσα από την καθημερινή συνήθεια, νιώσαμε τη γλώσσα οικεία σα να τη μιλούσαμε και να τη διαβάζαμε από πάντα.

Είναι κόλλημα οι εφημερίδες. Κι όταν κρέμονται γύρω γύρω στο περίπτερο και σταματάνε οι περαστικοί να χαζέψουν πρωτοσέλιδα. Και να γίνουν και συζητήσεις και πηγαδάκια και καβγάδες. Και να φτιαχτεί κι ο συμπαθής, εξαφανισμένος πια, τύπος του λαθραναγνώστη, που τσίμπαγε ειδησούλες πίσω από την πλάτη σου στο τρόλει ή το λεωφορείο.

 Προσωπικά βέβαια, αισθάνθηκα πολύ αμήχανα όταν πριν από λίγα χρόνια, άρχισαν ειδικά οι κυριακάτικες να μετατρέπονται σε σακούλες σούπερ μάρκετ φορτωμένες με δώρα και προσφορές. Που ήθελες κάποια ώρα να τις ξεσκαρτάρεις. Που δεν μπορούσες απλά να τις διπλώσεις στη μασχάλη στην κυριακάτικη βόλτα πριν αράξεις να τις ξεκοκαλίσεις.

 Δεν μ’ αρέσει να κλείνουν, να εξαφανίζονται από τα περίπτερα εφημερίδες. Ακόμα κι αυτές που δεν τις αγόραζα αλλά απλά χάζευα τον τίτλο τους. Με μελαγχολεί. Είναι γνωστά τα πράγματα: συμφέροντα, επιχειρηματικοί όμιλοι, διαπλοκές, υπόγεια παιχνίδια, νόμος της ζούγκλας. Όλα αυτά τα γνωρίζουμε και τα κατανοούμε. Αλλά δεν είναι μόνο που μένουν άνθρωποι, ανάμεσά τους και φίλοι και φίλες, χωρίς δουλειά. Απλοί εργαζόμενοι άνθρωποι, όχι τίποτα βαριές υπογραφές και καβαλημένα καλάμια. Τα ακαλάμια θα επιβιώσουν μεταλλασσόμενα. Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ότι αισθάνομαι να μου αφαιρούν, όπως και σε άλλους  νομίζω, ένα κομμάτι από τη ζωή μας…

 Κάποιοι ίσως πούνε ότι αυτά είναι συντηρητικά και οπισθοδρομικά πράγματα. Και ρομαντικά και αφελή. Ότι ο κόσμος προχωράει, οι αλλαγές είναι αυτές που είναι και πρέπει να προσαρμοζόμαστε σ’ αυτές. Ίσως. Πάντως έναν καφέ στη λιακάδα, δεν μπορώ να τον ευχαριστηθώ κάνοντας κλικ στο ποντίκι του λάπτοπ, χωρίς να διπλώνω και να ξεδιπλώνω, χωρίς να ξεφυλλίζω  τις σελίδες της εφημερίδας μου.

Είπαμε είναι –ωραίο- κόλλημα οι εφημερίδες….

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Είναι κόλλημα οι εφημερίδες….

  1. Ο/Η Σοφία λέει:

    Πριν μερικά χρόνια αγόραζα τρεις εφημερίδες την ημέρα . Μου ήταν αδιανόητο να μην αγοράζω εφημερίδα. Και μάλιστα τις διάβαζα μεγαλόφωνα για να ακούν τα παιδιά και να ενημερώνονται , να διευρύνουν το μυαλό τους. Σιγά σιγά εγκατέλειψα τη συνήθεια γιατί κάτι άρχισε να μην μου αρέσει.
    Σήμερα δεν αγοράζω καμία. Καλό; κακό ; δεν ξέρω . Πάντως δεν μου λείπουν . Ας κοιτάξουν λίγο την ποιότητα και ίσως κάτι γίνει.
    Υ.Γ Παρεπιπτόντως πολύ καλό το μπλογκ , το οποίο ανακάλυψα τυχαία και έκτοτε παρακολουθώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s