Τα σουβλάκια στην αγορά…

Έχω στενές σχέσεις μ’ ένα σουβλατζίδικο (οβελιστήριο, ψητοπωλείο όπως κι αν το πούμε…) της Αγοράς.

Για πολλούς λόγους κι όχι μόνο εξαιτίας λαιμαργίας και αδυναμίας στα χολιστερινούχα σκευάσματα. Είναι και συγγενείς μου τα παιδιά που το δουλεύουν, και από χρόνια γνωστοί.

Είχαμε λοιπόν μια συζήτηση τις προάλλες που πήγα να πάρω μια «με απ’ όλα» για το πώς πάνε οι δουλειές.

Ως μαγαζί της αγοράς στη μικρή μας πόλη, η ώρα της μεγάλης του κίνησης ήταν από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 2 -2.30.

Η ώρα για το καθυστερημένο κολατσιό, ή το από νωρίς γεύμα, το ελληνικό brunch με άλλα λόγια.

Σε μαγαζιά, οικοδομές, συνεργεία, μηχανουργεία.

Πολύ συχνά το αφεντικό κερνούσε ή βρίσκονταν και δυο τρεις πελάτες «ε… ας πάρομε κι ένα μεζέ για τη λιγούρα…»

Μη φανταστείτε τίποτα λουκούλλεια γεύματα.

Κάτι για το σύντομο διάλειμμα, για να μη μας κόψει η πείνα, άντε και μια μπίρα παγωμένη και μετά ξανά στη δουλειά.

Άλλωστε η συνήθεια του γενναίου πρωινού είναι ξένη προς το διατροφικό μας κώδικα, μ’ ένα καφέ και κανένα κουλούρι τη βγάζουμε οι περισσότεροι.

Μου έλεγαν οι φίλοι μου σουβλατζήδες, λοιπόν ότι φέτος η δουλειά έχει πέσει πάνω από 80%. Τους πιστεύω, δεν είναι από τα παιδιά τα οποία κλαίγονται συνεχώς ίσα ίσα.

Έκατσα και έκανα το λογαριασμό νοερά. 2.50€ έχει πάει το πιτόγυρο. Δηλαδή 850 παλιές δραχμές. Κι αν έχεις και δυο τρεις ανθρώπους να κεράσεις εκεί –γιατί δεν είσαι και γαϊδούρι…

Άστα να πάνε δηλαδή ασύμφορο.

Κι από την άλλη ο μαγαζάτορας, ο έμπορος, ο μικροτεχνίτης της αγοράς που δεν έχει κάνει σεφτέ από το πρωί με τι καρδιά θα παραγγείλει; Με τι καρδιά θα κάτσει να φάει αυτό που παράγγειλε; Με τι παρέα αφού το μαγαζί είναι άδειο.

Δεν υπάρχει και διάθεση.

Δεν είναι μια ασήμαντη συνήθεια που πάει να κοπεί φοβάμαι.

Τα μεσημεριανά σουβλάκια ήταν μια καθημερινή συνήθεια που σήμαινε το σπάσιμο της εργάσιμης μέρας, τη χαλάρωση, τα καλαμπούρια και τα κουτσομπολιά… Σήμαινε ακόμα τη συνεύρεση της παρέας, διπλανοί μαγαζάτορες και πελάτες μαζεύονταν και έβαζαν τη μέρα τους στο τραπέζι και την κουβέντιαζαν. Τι άλλο έκαναν οι χασομέρηδες πρόγονοι στην Αγορά;

Δεν ταιριάζει στον αναπτυγμένο καπιταλισμό θα μου πείτε.

Δεν ταιριάζει σε μια παραγωγική ανταγωνιστική οικονομία θα μου πείτε.

Δεν ταιριάζει στους μεταρρυθμιστές opinion makers που μας πρήζουν για τον κακό μας εαυτό που πρέπει ν’ αλλάξουμε, θα μου πείτε.

Εδώ θα πεινάσουμε κι εσύ ασχολείσαι με τα σουβλάκια και τους γύρους θα μου πείτε.

Και σιγά και τι έγινε θα μου πείτε. Τα μεγάλα θέματα είναι η πτώχευση της χώρας, η τρόικα κι ο Βενιζέλος θα μου πείτε.

Τι σημασία έχει μια καθημερινή μας συνήθεια που θ’ αλλάξει, γιατί δε θα έχουμε διάθεση να παραγγείλουμε σουβλάκια κατά τις 1 το μεσημέρι, θα μου πείτε…

Καλό μπορεί να μας κάνει τελικά.

Μπορεί και κατά βάθος να αναγνωρίσω το βάσιμο των επιχειρημάτων.

Κι αυτό ακριβώς με τρομάζει.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Τα σουβλάκια στην αγορά…

  1. Ο/Η Mahi Theo λέει:

    Σκέψου να τρως το σουβλάκι σου και να ακούς δίπλα μια συζήτηση για τα spreads! Αυτό είναι χειρότερο από το να μην φας καθόλου σουβλάκι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s