«Δεν τα μπορώ αυτά τα στενάχωρα…»

Η αγορά έχει κεσάτια, στον κεντρικό δρόμο κυνηγάνε τους πελάτες με το τουφέκι, γιατί να το κρύψομεν άλλωστε.

Στο μεγάλο, τεράστιο μαγαζί με αυτά που παλιά έλεγαν «Είδη Προικός» (κουρτίνες, πετσέτες, σεντόνια) μια και μόνη πελάτισσα.

Η κυρία 50 και κάτι, αφράτη, βαμμένη σενιαρισμένη με το ανάλογο χρυσαφικό…

Ψωνίζει κουρτίνες -κάτι χρυσομαμουνί λουδοβίκειες.

Η πωλήτρια την εξυπηρετεί αλλά εκείνη κουβεντιάζει και με την ιδιοκτήτρια.

Η φωνή της στεντόρεια ακούγεται σχεδόν στο δρόμο.

Θέμα τι άλλο; Η κρίσις!

Η κυρία έχει άποψη για όλα.

Για το δημόσιο «κάθονται και θέλουν κι αυξήσεις και δουλειά δεν κάνουν…».

Για την ανεργία «εγώ ξέρω ότι όποιος θέλει πραγματικά δουλειά βρίσκει, άνεργοι είναι οι τεμπέληδες…»

Για το κράτος «όλοι πρέπει να πληρώσουμε για να σωθεί η χώρα, αφού έχουμε πρόβλημα…»

Για τις απεργίες «φωνάζουνε φωνάζουνε ταλαιπωρούνε τον κόσμο και τι βγάζουνε δηλαδή;»

Για τους συνταξιούχους «που βγαίνουν από τα 45 στη σύνταξη και τους πληρώνουμε εμείς…»

Για τα σχολεία και τα πανεπιστήμια «να μην πω πως τα έχουν καταντήσει αυτοί εκεί μέσα…»

Για το μέλλον «θα γυρίσουμε στη γη για να σωθεί η Ελλάδα…»

Και άλλα πολλά… α και για τα τούρκικα σίριαλ «καλό αυτό που έπαιξε χτες το Μέγκα».

Η τηλεόραση στο μαγαζί ανοιχτή όπως κάθε πρωί στις ενημερωτικές εκπομπές.

Την ώρα κείνη, στη ΝΕΤ αν θυμάμαι καλά, ακούγονται φωνές ασυνήθιστες.

Σ’ ένα δρόμο της Αθήνας, παιδιά αγκαλιασμένα από τους ώμους φωνάζουν δυνατά… παιδιά θεραπευτικών κοινοτήτων απεξάρτησης, γονείς, εργαζόμενοι…

Διαμαρτύρονται για περικοπές, απολύσεις που βάζουν λουκέτο σε θεραπευτικά προγράμματα…

Το λένε –και είναι- Κ Ρ Α Υ Γ Η .

Η κυρία γυρίζει στην ιδιοκτήτρια ξεφυσώντας…

«Άλλο κανάλι δεν έχει; Δεν τα μπορώ αυτά τα στενάχωρα…»

Δείχνει αποσυντονισμένη, σα να της χάλασε τη μέρα ξαφνικά αυτή η Κραυγή.

Διαλέγει τις κουρτίνες, τις καλύτερες και ακριβότερες.

Όταν πάει στο ταμείο χαμηλώνει τη φωνή και κουβεντιάζει με την ιδιοκτήτρια… ψου ψου μου μου. Διαπραγματεύσεις. Κανονίζει την παράδοση των κουρτινών και αποχωρεί αεράτη. Έχει να πάει και σ’ άλλα μαγαζιά.

Δε χρειάζεται να ρωτήσω τον ιδιοκτήτη, καταλαβαίνει την απορία και τη δυσφορία μου…

«Άστα να πάνε… καπετάνισσα είναι αλλά μας έχει ταράξει στο φέσι και στο βερεσέ… πως και πως περιμένω τον άντρα της να ξεμπαρκάρει μπας και πληρωθούμε».

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to «Δεν τα μπορώ αυτά τα στενάχωρα…»

  1. Παράθεμα: Μια κραυγή « //ΠαραλληλοΓράφος//

  2. Παράθεμα: Μια κραυγή « Μανού Κοπριτάκος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s