Μνημονίου Πάσχα

Το περσινό Πάσχα ήταν το πρώτο, αν δεν κάνω λάθος,  που ζήσαμε σε καθεστώς Μνημονίων και άλλων δαιμονίων. Το φετινό είναι το δεύτερο. Έχει κυλήσει κάμποσο νερό στ’ αυλάκι. Είμαστε όλοι και όλες πλέον πιο υποψιασμένοι, έχουμε κάνει τη διαδρομή μας, έχουμε υποστεί διαδοχικά πακέτα περικοπών και μέτρων, περιμένουμε τα χειρότερα…

Πέρσι υπήρχε, παρά τα ζόρια –που περισσότερο τ’ ακούγαμε και λιγότερο τα ζούσαμε- μια αίσθηση ότι μπορεί να είναι δύσκολα τα πράγματα αλλά κάποια διέξοδος θα υπάρξει. Υπήρχε ακόμα και ένα απόθεμα εμπιστοσύνης της κοινωνίας στη φρεσκο-εκλεγμένη Κυβέρνηση που δεν μπορεί «κάποιο σχέδιο θα έχει». Αυτό το απόθεμα έχει προ πολλού εξαντληθεί, το δείχνουν όλες οι έρευνες κοινής γνώμης, κι επειδή ακριβώς συμπίπτουν ας τις θεωρήσουμε αξιόπιστες.

Έπειτα είναι τόσα τα ψέματα, οι παλινωδίες, οι αστοχίες, οι υπαναχωρήσεις όσων διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία, που δεν μπορείς πια να τους έχεις κανενός είδους εμπιστοσύνη.  Ελάχιστοι έχουν φέτος την αυταπάτη ότι υπάρχει σχέδιο που εφαρμόζεται και που οδηγεί σε λύσεις.

Αν στους πρώτους μήνες εφαρμογής των μέτρων έκτακτης ανάγκης κυριαρχούσε ο αιφνιδιασμός του «μέσου πολίτη» και η ξαφνική συνειδητοποίηση του «μα καλά τόσο χάλια είναι τα πράγματα…», στην επόμενη περίοδο η ενδεής πλέον κοινωνία δεν αιφνιδιάζεται γιατί λίγο πολύ περιμένει τα πάντα.

Αν όλα τα παραπάνω αναφέρονται σε γενικές γραμμές σε ένα διάχυτο συναίσθημα, όσο μπορεί να το αντιληφθεί και να το ερμηνεύσει κανείς, υπάρχουν και άλλες αντικειμενικές πια διαφοροποιήσεις σε σχέση με την πριν περίπου ένα χρόνο κατάσταση.

  • Οι οικονομικές δυσκολίες όσο πάνε και κορυφώνονται. Η απίσχναση των εισοδημάτων έχοντας μια διαδρομή πολλών μηνών γίνεται αισθητή ακόμα και στα μικροπράγματα.
  • Η εκτόξευση της ανεργίας (μαγαζιά που κλείνουν, δουλειές που χάνονται) έχει γεννήσει μια όλο και διευρυνόμενη ομάδα της κοινωνίας που πετιέται έξω από την παραγωγή με ότι σημαίνει αυτό στην καθημερινή ζωή της.
  • Η περικοπή στις κρατικές δαπάνες (έτσι όπως γίνεται στο πόδι και με το «ξεπούλημα» να προβάλλει στο βάθος) έχει οδηγήσει στην απαξίωση και στη δυσλειτουργία όσων υπηρεσιών συνδέονται με το δημόσιο.
  • Το όποιο κοινωνικό κράτος –με τα κουτσά και τα στραβά του- είναι το πρώτο θύμα σ’ αυτή τη διαδρομή. Το τραγικό είναι ότι ενώ η κρίση εντείνεται οι υπηρεσίες πρόνοιας και κοινωνικής αλληλεγγύης εξαερώνονται (δείτε τη «Βοήθεια στο σπίτι» για τους ηλικιωμένους για παράδειγμα).
  • Η αγορά, η μικρή και μεσαία επιχείρηση, ζουν την πίεση της ύφεσης περισσότερο από ποτέ. Οι εορταστικές αγορές έχουν συρρικνωθεί και αποτελούν πια μόνο πρόσκαιρες ανάσες σε μαγαζάτορες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.
  • Η συνειδητή επιλογή των κυβερνώντων να χρησιμοποιήσουν τα όπλα της συλλογικής ενοχοποίησης και των ποικιλώνυμων κοινωνικών αυτοματισμών, δίνει τη χαριστική βολή στην κοινωνική συνοχή. Ομάδες αλληλοσπαρασσόμενες περιγράφουν το σκηνικό.
  • Η μεγάλης εμβέλειας προπαγανδιστική – επικοινωνιακή εκστρατεία που έχει βάλει στο στόχαστρο τα μέχρι πριν από λίγο καιρό αυτονόητα, έχει δυο αντιφατικά εκ πρώτης όψεως αποτελέσματα: ενώ έχει επιτυχώς εξαφανίσει τις όποιες αντίθετες απόψεις, έχει ταυτόχρονα καταβαραθρώσει την αξιοπιστία των ΜΜΕ.
  • Το πολιτικό σύστημα δέχεται πρωτοφανή αμφισβήτηση. Πλάι στις κατηγορίες διαφθοράς που ήταν κυρίαρχες πριν από περίπου ένα χρόνο, χρεώνεται πλέον και ανικανότητα αφού δεν καταφέρνει ούτε στοιχειωδώς «να κάνει τη δουλειά του».

 Περιγράψαμε μια ζοφερή κατάσταση, αλλά είναι μια κατάσταση που αφορά όλο και πιο πολλούς. Το αντιφατικό είναι ότι δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποιου είδους συλλογική μορφή αντίδρασης. Όσο κι αν γίνεται συνείδηση ότι ατομικά σωσίβια για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας δεν πρόκειται να υπάρξουν, εξακολουθούμε οι περισσότεροι και περισσότερες να αναζητούμε ατομικές λύσεις ή λύσεις στον μικρόκοσμο μας.

Οι επόμενες μέρες θα είναι μέρες αργίας για όσους μπορούν. Επίσης θα είναι και μέρες συναντήσεων, συνευρέσεων, ανταμωμάτων, τραπεζωμάτων, κοινών εκκλησιασμών και –όσο γίνεται- ξεφαντώματος. Πολλές παρέες θα κουβεντιάσουν γενικά «την κατάσταση». Θα πουν τη μια ή την άλλη άποψη, θα συμφωνήσουν ή θα διαφωνήσουν. Πέρσι τέτοιον καιρό, κυριαρχούσε μια κατά βάθος περιπαικτική διάθεση εις βάρος των «ξένων που μας ζηλεύουν και θέλουν το κακό μας». Ίσως και όπως προείπαμε η κατά βάθος βεβαιότητα ότι θα τη βρούμε την άκρη τελικά. Φέτος τα πράγματα έχουν μεταβληθεί. Βεβαιότητες δεν υπάρχουν, έχει γίνει αντιληπτό ότι δεν φταίνε μόνο οι ξένοι, η ανασφάλεια περισσεύει.

Γι’ αυτό ίσως η τετριμμένη ευχή «Καλή Ανάσταση», όταν δε γίνεται λίγο μελαγχολικά, αποκτά ένα καινούργιο συμβολικό νόημα.-

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Μνημονίου Πάσχα

  1. Ο/Η rodia λέει:

    και πού είσαι ακομα…

  2. Ο/Η rogerios λέει:

    Εύστοχα περιέγραψες και πάλι μια κατάσταση τόσο ζοφερή.

    Συνεπώς…

    Καλή Ανάσταση (με όποια σημασία κι αν προτιμάς), αγαπητό Καγκουρώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s