Memorandum

 

Στα πάσης φύσεως απομεινάρια

Στο τζάμι που τρέμει

Από βαριά κυκλοφορία

Ή από επελαύνουσες βαριές λεγεώνες

Στη σιωπή

Και στις κουβέντες τις αδιάφορες των αγνώστων

Στο σπαραγμό απογεύματος που ακυρώνει το επόμενο πρωί

Και γίνεται εφιάλτης τα χαράματα

 

Στα γραφικά, ζωγραφικά κι απροσδιόριστα

Στα πλατιά χαμόγελα φίλων που έχουν γίνει, πια, φωτογραφίες

Και στα εγκώμια ανεστραμμένων δρόμων που δε βάδισες

Στις ανεκπλήρωτες κραυγές

Και στις θολές φυρονεριές οικείων τόπων

Στους ζώντες και τεθνεώντες

Και στους μετέωρους της όποιας υπέρβασης

Στην αδάμαστη έφοδο του λαϊκού ιππικού

Στον Πάντσο Βίγια

Που μόνος ακουμπάει το κομπολόι του στα περίκλειστα όνειρά μας

-ακούγεται μακριά ο καλπασμός σαν Χόλυγουντ παλιό, σαν μια φτηνή ταινία-

Ιππικό ΕΛΑΣ

Στις εθελούσιες παύσεις και στις απρόσκοπτες φλυαρίες

Στα απλόχερα καλαμπούρια μη γνώριμων, πάνω από ένα σπαρτιάτικο ούζο

Στην αμαρτία και στη συγχώρεση

Στην πένθιμη λιτανεία ζωογόνων αισθημάτων

Στη χειροκίνητη γραφή που υψώνεται αυστηρή στο άγος του πληκτρολογίου απέναντι

Στο κέντημα, στο πλέξιμο, στο έργο των χειρών μας

Στον ξένο και στο χαμόγελο που άθελά μας του χαρίσαμε

Στον ξένο που η σιδερόφραχτη στοργή μας τον έδιωξε

Στην παραζάλη που αναπολείς κι ονειρεύεσαι

Σε όσα δεν πρόλαβε να πει ο Τσάρλυ Πάρκερ

Σε όσα –αμήν λέγω υμίν-

Ομολόγησε ο Μόρισον

Στην άδεια παραλία του Σεπτέμβρη που εγκυμονεί το άνθος του χειμώνα

Στον ασπρόμαυρο πόθο της έγχρωμής μας μνήμης

Στα γεμάτα λεωφορεία

Και στο παλιό τρόλευ 9 Α.Κυψέλη – Πετράλωνα

 

Στις επιστολές σε χαρισμένο επιστολόχαρτο

Στα κεριά που μας συντροφεύουν σε κάθε αιφνίδια συσκότιση

Στους σκελετούς στη ντουλάπα

Στο φιλικό καθρέφτη που σου λέει καλημέρα

Στα λεμόνια που φουσκώσανε

Στο αμπέλι που τρυγήθηκε

Στις ελιές που αναμένουν

Στην απροσδόκητη γέννα της γης

Στους γνώριμους ταξιδιώτες με τ’ αεροπλάνα

Στις συνηθισμένες αγάπες

Στις αγαπημένες συνήθειες

Στις διαδρομές

Πάντα ίδιες, πάντα νέες

Στη Γεωργίου Ανδρούτσου

Στη Via Porrettana

Στην Andrea Costa

Στη Σπηλαδίων

Στην Κυψέλης

Στο δρόμο που δεν έχουμε ακόμα ζήσει

Μέτοικοι, ένοικοι κι όχι ιδιοκτήτες.

Στα Sante’, στα Winston, και στον καπνό Samson

Στην πατρίδα που αγαπάμε

Στην πατρίδα που δε μας αγαπάει

Στην πατρίδα που, πια, δεν αγαπάμε

Στις βάρκες που φεύγουν

Και στους φίλους που φράζουν με μαύρα γυαλιά τα μάτια τους

Στη Μπαρτσελόνα του POUM και του Ιπτάμενου Ολλανδού

Στο μούσι στο μαλλί

Και στον κυριακάτικο 70s αυτοσχεδιασμό του Γιώργου Δελληκάρη

Στην έκρηξη της σιωπής

Στην απόγνωση των λόγων

Στην αυτογνωσία της εξομολόγησης

Και στο βαπόρι που δένει ξημερώματα

Ναι

Σ’ όλα αυτά

Ακροβατούμε

Σ’ όλα αυτά

Σωτηρία ψάχνουμε

Σ’ όλα αυτά

Όπως τα είπαμε μια νύχτα με παράξενη νοτιά

Ή στο τηλέφωνο

Ή στο ταχυδρομείο

 

Σ’ όλα αυτά

Έγκειται

Η αενάως υπερβάλλουσα ύπαρξή μας

16.Χ.2010

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Memorandum

  1. Ο/Η Τσαλαπετεινός λέει:

    Ο ξένος με το χαμόγελο που άθελά σου του χάρισες…

  2. Ο/Η Τσαλαπετεινός λέει:

    Στους φίλους που αγαπάμε κι ας μην τους έχουμε ποτέ αντικρίσει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s