Σταχυολογώντας παλιά κείμενα…

Ξεφυλλίζοντας κείμενα της εποχής για τη Σφαγή της Χίου (1822). Η ιστορία έχει πολλές όψεις κι εκδοχές…

Από την «Επιστολή» του Αντωνίου Μάμουκα

1.

«Η Σκοτεινή Φυλακή του Κάστρου, οικοδόμημα Ενετικόν, και σώζον υπόμνημα φρικτόν της τότε απαιδευσίας και βαρβαρότητος, όσον ζοφώδες άλλον τόσον βρωμερόν, εν ενί λόγω τόπος όπου εις μίαν μόνον στιγμήν διατριβής προξενεί εις τον άνθρωπον την μεγαλυτέραν βάσανον, έγινε κατοικία των δια 41 ημέρας.

2.

Εάν ο λάκκος, εις τον οποίον εβλήθη ο Προφήτης Δανιήλ, δίδη εις τους αναγιγνώσκοντες φρικαία, ο τόπος ούτος παριστάνει πολλώ φρικτοτέραν ιδέαν εις ημάς, και έτι μάλλον φρικώδη εις τας ακοάς των μεταγενεστέρων.

3.

Διότι,  οι των αιμοβόρων Τούρκων επαπειλακτικοί βρυγμοί, οι των οποίων συνδρομή καθόλου τούτο το τεσσαρακονθήμερο διάστημα εγίνετο πέριξ  των καθημέραν, ότε ηνοίγετο η φυλακή να τοις δοθεί λίγη τροφή…

4.

…ήτο παξιμάδι 20 χρόνων. Έν κομμάτιον, το οποίον δια δοκιμή επήρα, με έκαμε την αίσθησιν, την οποίαν ο θάνατος μόνον θέλει με αφαιρέσει.

5.

Το νερόν εβάφη πρασινοκίτρινον και ήτο τόσο πικρόν και αηδές, ώστε η δοκιμή μόνο με έκαμε να αηδιάσω, μολονότι δεν κατέπια σταλαγματιάν.

6.

Σκότος ψηλαφητόν, βόρβορος, η εξ αυτού δυσωδία, ο τον οποίον έπνεον ακάθαρτος αήρ, πείνα, δίψα, στέρησις κάθε ελπίδος αναπαύσεως, απειλαί επ’ απειλάς και επί πάσει, η του θανάτου καθ’ ημέραν ιδέα εις έναν και τον αυτόν καιρόν, τους κατετυράννησεν.

7.

…Μας έκαμνε να ελπίζομεν την εκείθεν ελευθερίαν των, ενώ παρ’ελπίδα κατά την 23ην Απριλίου, ημέρα Κυριακή, 2 ώρας σχεδόν από της μεσημβρίας ήρχισαν να εξάγωσιν από την φυλακήν ονομαστί τα θύματα.

Πρώτον εξήγαγον τον Μητροπολίτην συντροφευόμενον από εννέα άλλους, είτα κατά συνέχειαν από δέκα την φοράν και ούτως απηγχόνισαν μόνους τους ομήρους της χώρας εις διάστημα μίας και ημισείας ώρας σχεδόν.

8.

Αντίκρυ των επάνω Μακελλείων, έως είς το μέρος το τουρκιστί καλούμενον Ταχμέσι, ήσαν στημένοι οι πάσσαλοι, όπου εκρέμαντο τα νεκρά των σώματα παριστάνοντα και νεκρά την απανθρωπίαν των εχθρών της Πίστεως και της ανθρωπότητος.

9.

[οι Εβραίοι] Όταν έσυραν τα νεκρά ταύτα σώματα γυμνά, δια να τα ρίψωσιν εις την θάλασσαν, άμοιρα της συμπαθούς και αναγκαίας δια την ανθρωπότητα ταφής και των θρησκευτικών εθίμων.

Δεν έλειψαν και να τα κατακομματιάσουν ως κρέας εν μακέλλω.

10.

Ότε εξήγοντο από την Σκοτεινήν Φυλακήν, η προθυμία με την οποίαν έτρεχον εις την αγχόνην και η εζωγραφισμένη εις τα πρόσωπά των χαρά, παρίστανεν, εις τον όστις τους είδε, Θείον τι και ουχί ανθρώπινον.

Α. ΜΑΜΟΥΚΑΣ

Η άλλη όψη…

(από τα Απομνημονεύματα του Βαχίτ Πασά)

1.

Το διάβημα τούτο κατατρόμαξε την ολιγομελή κοινότητα των Οθωμανών, που βρίσκονταν στο νησί, η οποία έκρινε τότε σκόπιμο να κλεισθούν στις φυλακές, για ασφάλεια της ισλαμικής κοινότητας, ο Αρχιερέας των Χριστιανών μαζί με άλλους πενήντα ευϋπόληπτους προεστούς.

Μετά απ’ αυτό το σωτήριο μέτρο, οι επαναστάτες, που ήταν μέσα στα πλοία. Αφού δε βρήκαν συνεργάτες για τα καταστρεπτικά σχέδιά τους, άνοιξαν τα πανιά κι έφυγαν φοβερίζοντας τους μουσουλμάνους ότι θα επανέλθουν σε πιο κατάλληλο χρόνο.

2.

…αφού δόθηκε, από την πλευρά των δημογερόντων, η ρητή υπόσχεση της υποταγής τους, για μεγαλύτερη απόδειξη αποφασίστηκε να γράψουν και ευχαριστήρια αναφορά προς τον καινούργιο πατριάρχη τους.

3.

υποσχέθηκαν να πληρώνουν ευχαρίστως, από το ταμείο της κοινότητας, τη διατροφή της φρουράς των χιλίων στρατιωτών…

4.

Όταν έγιναν έτσι τα πράγματα, η ασφάλεια της ζωής και της περιουσίας τους, απ’αυτό το σημείο και μετά, ανατέθηκε πια στην πατρική και άγρυπνη φροντίδα του τοποτηρητή, ο οποίος, τώρα, με πατρικό βλέμμα, άρχισε να επαγρυπνεί για την ευημερία τους.

5.

Οι Χιώτες όμως, ανέκαθεν αναξιόπιστοι και χαρακτηρισμένοι, […], ως ανειλικρινείς υπήκοοι, αποκαλύφθηκαν πια ότι μας τάιζαν κουτόχορτο, με το να δείχνουν επιφανειακά και μόνο τη μεγάλη υπακοή τους, για να διεκπεραιώνουν έτσι, στο μεταξύ, τις μπερδεμένες εμπορικές τους υποθέσεις στα διάφορα μέρη της Ασίας, όπου διατηρούσαν τους αντιπροσώπους των, και μετά ετοιμάζονταν «να ξαναμοιράσουν την τράπουλα», όπως λέγει και η παροιμία.

6.

Η σεβαστή κυβέρνηση, […] εξαπατήθηκε από τις παραπλανητικές διαβεβαιώσεις του αντιπροσώπου του νησιού στην Κωνσταντινούπολη και πολλών άλλων Χίων εμπόρων, οι οποίοι ανακατεύτηκαν και ενεργούσαν με όλα τα μέσα, [για να μην αποσταλεί η στρατιωτική αυτή βοήθεια], διαβεβαιώνοντας ότι η Χίος είναι και θα παραμείνει για πάντα αφοσιωμένη και υπάκουη στο σεβαστό Ηγεμόνα της και ότι, με κανένα τρόπο, δε συμμετέχουν οι Χιώτες στα φθοροποιά και για το λαό φρονήματα της επαναστατημένης Ελλάδας.

7.

[ο αρχικηπουρός του Σουλτάνου] κατάλαβε την πανουργία τους και την κατεργαριά τους

… η υποψία  άρχισε, σχεδόν, να παίρνει σάρκα και οστά

[ακόμη και ο Άγγλος πρεσβευτής στην Κωνσταντινούπολη εξέφρασε την άποψη] ότι κάτι βρωμάει και ότι κάτι το σοβαρό ετοιμάζεται κατά της Χίου.

8.

Οι ταλαίπωροι Οθωμανοί ήταν πραγματικά αποκλεισμένοι μέσα στο Κάστρο , μην έχοντες άλλο τρόπο διαφυγής, παρά μόνο τη θεία αντίληψη από τον ουρανό, του Μωάμεθ, του ηγεμόνα των προφητών.

 

Εάν όμως πειράξετε τους φυλακισμένους χριστιανούς, η προβάλλετε αντιρρήσεις στις προτάσεις μας, τότε σας γνωστοποιούμε ότι εσείς θα φταίτε, κατά την ημέρα της κρίσεως, για το αίμα των αθώων που θα χυθεί.

[Τελεσίγραφο Διοικητών του Ελληνικού Στόλου ]

9.

Είναι αλήθεια ότι απειλούμεθα σοβαρά. Αλλά ποιος μας στερεί την ελπίδα ότι η απροσδόκητη βοήθεια του Θεού δεν μπορεί να φανερωθεί και από στιγμή σε στιγμή μάλιστα;

10.

Το δυνατό χέρι του Σουλτάνου μας, και πολύ περισσότερο η βοήθεια από τον ουρανό, του Προφήτη μας δεν πρόκειται να μας εγκαταλείψουν τελικά.

11.

Διέταξε να τους αποκεφαλίσουν και να γεμίσουν τα κρανία τους με ψιλό άχερο, ενώ την ίδια στιγμή τα ανόσια και ανέντιμα νεκρά σώματά τους ρίχτηκαν στη θάλασσα.

***

Εγώ, εξοχότατε, είμαι διορισμένος από τη σεβαστή μου κυβέρνηση να περιπλέω στις θάλασσες αυτές, για να κατασκοπεύω τις κινήσεις των δύο αντιμαχόμενων πλευρών και, εν πάση περιπτώσει, να σας βοηθήσω.

Κάθε αντίσταση λοιπόν είναι μάταιη και κάθε προσπάθεια απομόνωσης του εχθρού, από την πλευρά σας, απραγματοποίητη…

Εάν προτιμήσετε τον πόλεμο έχω την πρόθεση να σας προμηθεύσω μπαρούτη και στρατιωτική δύναμη από το πλοίο μου, επειδή έτσι δε θέλω να φανεί ότι δεν εκτέλεσα τις διαταγές της σεβαστής κυβέρνησης μου, της οποίας οι φιλικές σχέσεις με την κυβέρνηση του ισχυρού Σουλτάνου είναι ατελείωτες και απεριόριστες

[Ο Γάλλος πλοίαρχος Reverseau στον Βαχίτ]

 

Τάφος του Καρά Αλή

12.

Όταν δούμε ότι κινδυνεύουμε σοβαρά και κάθε αντίσταση καταντά ανώφελη και κάθε βοήθεια, που φτάνει, είναι άκαιρη και περιττή, το τελευταίο μας καταφύγιο θα είναι η μπαρουταποθήκη, στην οποία, αφού βάλουμε φωτιά, εμείς βέβαια θα βρούμε το θάνατο, αλλά και η πόλη, {με όλους μαζί τους επαναστάτες}, θα αφανισθεί και με τον τρόπο αυτό θα απαλλαχτούμε από την ντροπή οποιασδήποτε ταπείνωσης .

13.

Όταν αποκοιμήθηκε, είδε στον ύπνο του ο τοποτηρητής το Μεγάλο Προφήτη να έρχεται ξαφνικά στο όνειρό του, [συνοδευόμενος από πυκνή ομήγυρη αγίων και πολλών άλλων μαρτύρων, φορώντας τα στέφανα του μαρτυρίου τους και με γενειάδα πράσινη]

Να μείνει ήσυχος τόσο αυτός ο ίδιος όσο και οι Μουσουλμάνοι κάτοικοι του νησιού, οι οποίοι απολαμβάνουν την εύνοια του Θεού, και ότι χάρις στις παρακλήσεις και τους θρήνους των, πρόκειται σύντομα να τους στείλει ισχυρή βοήθεια από το νότιο μάλιστα μέρος του νησιού.

14

Ακολούθησε και από τις δυο πλευρές τόσο μεγάλη και πεισματάρικη μάχη, έτσι που ο τοποτηρητής, αν και τελείως άπειρος με τα όπλα, περισσότερο, άνθρωπος των γραμμάτων, φιλοτιμήθηκε να ρίξει από τις επάλξεις, ο ίδιος προσωπικά, μερικά βέλη, ενάντια στους επαναστάτες, που πολεμούσαν με την ηρωϊκή φρουρά και η οποία επέστρεψε το βράδυ τροπαιούχα.

15.

[η φρουρά μας] με ανυπέρβλητη ενεργητικότητα και ταχύτητα και ηρωισμό μαζί ενάντια στους άπιστους χριστιανούς, από τους οποίους, αφενός τους ηλικιωμένους με γενναιότητα έσφαξαν, καθώς και τις ηλικιωμένες γριές, και αφετέρου, την κινητή τους περιουσία άρπαξαν με τη βία, ως λάφυρα, τα οποία , σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου, περιέρχονταν στην κυριότητα των στρατιωτών.

Τα όμορφα όμως κορίτσια τους και τα τρυφερά παλληκαράκια τα πήραν σκλάβους.

15.

Η τελευταία τούτη συμφορά, ενάντια στην ομόθρησκη κοινότητα του νησιού, πιστέψαμε, τουλάχιστο, ότι επρόκειτο να μαλακώσει τη θηριωδία αυτών, που μας πολιορκούσαν τόσον καιρό.

16.

Φώναξε τον Αρχιερέα του νησιού, ο οποίος βρισκόταν στη σκοτεινή φυλακή, και κάποιους προεστούς, που ήταν επίσης φυλακισμένοι, για να δουν τα δυσάρεστα αποτελέσματα της αποστασίας τους.

17.

Οι σκελετοί, όπως είχαν καταντήσει στη φυλακή αυτά τα σώματα, όταν βγήκαν έξω, έκλαψαν, ικέτεψαν και παρακάλεσαν την επιείκεια του τοποτηρητή –για την οποία δεν ήταν ακόμη ώρα-…

18.

Γιατί και τούτοι εδώ δεν άφησαν άλλο καταφύγιο στους Οθωμανούς της Χίου, παρα μόνον το Κάστρο μέσα στο οποίο ζούμε τόσον καιρό περικυκλωμένοι από παντού, τι άλλο ήταν λοιπόν η συμπεριφορά τούτη παρά όμοια με τη συμπεριφορά των ομόθρησκων ξένων, σίγουρα όμως επαναστατών, που σχεδίαζαν να εξοντώσουν στον ίδιο τόπο τη δοθείσα από το Θεό ισλαμική κοινότητα;

19.

Δεν εδίστασα, εξαιτίας όλων αυτών, να διατάξω, με τη δύναμη του μεγάλου Προφήτη, την εκτέλεση των αποτελεσματικών εκείνων μέτρων και να εφαρμόσω έτσι τις ιερές προσταγές και τους απαρασάλευτους «εις τους αιώνας των αιώνων» κανόνες των σοφών νομομαθών μας.

ΒΑΧΙΤ ΠΑΣΑΣ

Από τα Απομνημονεύματα του Γρηγορίου Φωτεινού

1.

[απήντησαν οι Χίοι] ημείς εξ ανάγκης σεβόμεθα και τιμώμεν την εκ Θεού καθεστώσαν αρχήν, ασπαζόμεθα την ειρήνην εμμένοντες πιστοί κατά Θεόν εις την κραταιάν Οθωμανική Αυτοκρατορίαν .

2.

Οι Χίοι διεσκορπισμένοι διατελούντες εξ επαγγέλματος πανταχού του Οθωμανικού κράτους αδυνατούμεν αντιφέρεσθαι προς τας Οθωμανικάς αρχάς, υπό την αιγίδαν τούτων βιώντες, άλλως καταστρεφόμεθα.

3.

Ζώμεν εν νήσω και μακράν εκ της πρωτευούσης εν τη διαβάσει του τρομερού Οθωμανικού στόλου, εγγύς του πολεμίου ανατολικού πληθυσμού.

 

 

4.

Καθότι καταμαθόντες τον περιορισμόν των προκρίτων και του Αρχιερέως, όπως εκ τουτου αποτρέψωσι τον λαόν εξ ενδεχομένης επαναστάσεως, απέπλευσαν εκ Χίου κανονιοβολήσαντες εχθρικώς το Φρούριον και αντικανονιοβοληθέντες υπό τούτου, απήλθον εις τα ίδια, μέχρις αγανακτήσεως διερεθίσαντες καθ’ ημών τους Οθωμανούς.

5.

Διετάχθη ως πρώτος των Δημογερόντων ο Μιχαήλ Βλαστός, παρά του Μουφτή, απελθείν και ειπείν τω αρχιερεί Πλάτωνι, ότι όφειλε και εκείνος συνεισέλθει και συνομηρεύσαι μετά των άλλων κεκρατημένων, [ερωτήσας δε τις ο σκοπός της κρατήσεως], έμαθε παρά του ιδίου ότι ομηρεύουσι εν τω Φρουρίω, ινά μη ο λαός στασιάση, ως εγγυηταί του λαού δηλαδή.

6.

… την επαύριον κοινωνήσας των αχράντων μυστηρίων , εισήλθεν εις το Φρούριον μετά δακρύων,  προειδώς ότι πορεύεται προς βέβαιον θάνατον, είχεν δε και τον διάκονον συν αυτώ, απαγχονισθέντα μετά ταύτα και τούτου.

7.

Εν αρχή δε και οι φυλακισμένοι συναυλιζόμενοι εν μόνω ενί δωματίω νύκτας τε και ημέρας, επιμόνως ζήτουν προς διαμονήν ανετωτέραν και ευρυχωρότερον χώρον και επετράπη αυτοίς ενοικιάσαι εξ ιδίων ευρυτέραν διαμονήν, εφ’ ώ ευρόντες οικίαν μετά κήπου μικρού ενοικίασαν πεντήκοντα γρόσια κατά μήνα, ένθα συνεβίων, τρεφόμενοι από των έξωθεν οικιών άπαντες, έως ότου εβλήθησαν εις την σκοτεινήν φυλακήν, εξ ης εξεβλήθησαν προς τον θάνατον περί τα μέσα Απριλίου 1822.

8.

…παρελήφθησαν και την φυλακήν καταφρονηθέντες οι χωρικοί, εν η τρεφόμενοι κακώς δια σκωληκοβρώτου παξιμαδίου και ύδατος ακαθάρτου μέχρι του φθινοπώρου, εκ της κακουχίας ήρξατο αποθνίσκειν και διαμένειν άνευ τάξης εν τη φυλακή…

9.

…αλλ’ εν κακίστη καταστάσει, εν ασβεστώδη χροια, ρυπαροί και ρακώδεις και φθαρώντες και ζώντες νεκροί.

10.

Εκόπασεν ολίγον η αταξία και κακουργία και εγένετο παραδεκτή, ως προείρημεν η των φυλακισμένων εναλλαγή…

11.

…ο Βαχίτ Πασάς απηνής εχθρός των χριστιανών και απάνθρωπος τύραννος… ο πάνυ ασύνετος και τα πρόβατα κατέστρεψε, ο κάκιστος και επιζήμιος των ποιμένων, μη φειδόμενος των συμφερόντων του δεσπότου της ποίμνης τιμίως

12.

Οικτρώς απηγχόνισεν, ων τας κεφαλάς απέστειλεν εις Κωνσταντινούπολιν

13.

Κρεμάσαντες δε μετά του οικείου Διακόνου Μακαρίου τον Χίον Μητροπολίτην, επέδηκαν προς καταισχύνην επί της αυτού κεφαλής την περσικήν κίδαριν, ήτοι το κουβούκιον…

ΓΡ. ΦΩΤΕΙΝΟΣ

Από τις Ενθυμήσεις του Λ.Μ.Καλβοκορέση

1.

…να σκεφθεί κανείς την θέσιν τους που ήταν κοντά στη στεριά ώστε με το πρώτο ξεσήκωμα όλα θα τα έχαναν και τίποτα δεν είχαν να κερδίσουν γιατί οι Τούρκοι εύκολα έφθαναν στο νησί από άντικρυ.

2.

[οι δημογέροντες είπαν] ότι ο τόπος δεν είναι έτοιμος για επαναστάσεις και ότι η κυβέρνησις με τα προνόμια τους δεν τους τυραννεί.

3.

Τα διάφορα αυτά άκουα στις βεγγέρες που κάμναμεν που τα έλεγαν οι μεγάλοι

4.

Επήραν μέσα στο Κάστρο στην αρχήν ολίγους και ύστερα περισσότερους χριστιανούς για ενέχυρο και τους άλλαζαν κάθε λίγο.

5.

Έστειλαν επιτροπήν τον πατέρα μου και τον Πασπάτη εις τα χωριά για να συστήσουν στους χωρικούς ησυχία και να τους βοηθήσουν με σιτάρι και ότι άλλο εχρειάζοντο για να μη βρουν πρόφασι και ξεσηκωθούν.

6.

Εγώ έκαβα το τσιμπούκι του πατέρα εκείνην την ώρα, και ακούω έξαφνα μια τουφεκιά, γυρίζω βλέπω τον Μύλο να σκύβη περισσότερο, να κρεμνιέται το κεφάλι του να τρέχουνε τα αίματα και να χύνωνται τα μυαλά του..

7.

Επαίζαμε με τα αδέλφια μου στην Απλωταριά εμπρός στο σπίτι μας όταν βλέπομεν ένα σκύλο και κρατούσε εις στο στόμα του ένα πόδι ανθρώπινο με μια καλτσοδέτα.

Λυκούργος Λογοθέτης

8.

[οι Σαμιώτες] Και του πατέρα το γραφείο επάτησαν και του πήραν τα ομόλογά του

9.

Όλοι τότε ανεβαίνομε στο δώμα και βλέπομε προς της Αιγνούσας το μέρος πολλά καράβια. Ο πατέρας τα κυττάζει με το κιάλι του και μας λέγει: «Τούρκικα πρέπει να είνε γιατί είνε μεγάλα, να φύγωμε γρήγορα».

10.

Κατεβαίνοντας από το θολό Ποτάμι εβλέπαμε φλόγες φωτιά και καπνό στον Κάμπο από τους πύργους που έκαιαν οι Τούρκοι

11.

Εγώ έκλαια μονάχος μου, πότε ενθυμούμουν την μητέρα και πότε τ’ αδέλφια μου.

Λ.Μ. ΚΑΛΒΟΚΟΡΕΣΗΣ

Διήγησις της Μαρίας Μπούρα

1.

Στη Σφαγή εκαθούμαστε στο Βουνάκι κοντά στο τζαμί, όπου οι δικοί μου είχανε φούρνο και καφενέ, γιατί ήτανε καλοί νοικοκύρηδες. Εγώ τότες ήμουνα 14 χρονώ και τα θυμούμαι όλα. 

2.

Άξαφνα μια μέρα ο πατέρας μου μας λέει: «Παιδιά μου οι Τούρκοι μαζεύουν όλους τους αρχόντους του τόπου μας».

Ως που να το καλομάθουμε τους είχανε όλους κρεμασμένους στου Κάστρου την πόρτα.

Αμέσως ο πατέρας μου λε της μητέρας μου: «Βγερού τά ‘μαθες; Οι Τούρκοι εκρεμάσανε όλους τους αρχόντους και ζητούν και το Μισέ-Κωνσταντή το Χωρέμη».

Μα η γυναίκα του τον είχε χωσμένο σ’ ένα μνήμα 40 ημέρες κι’ ήτρωγε νερό και ψωμί κι έτσι εσώθηκε.

3.

Εβγήκαμε στο Λιθί. Εκεί απαντούμε ένα χωριάτη και τον αρωτά η μητέρα μου: «Που βρισκόμαστε καλέ;».

Κι εκείνος της λέει: «Μωρή παλιοκαστρινή για σας μας σφάζουν οι Τούρκοι» και ήπιασε πέτρες και μας τραβούσε.

 

ΜΑΡΙΑ ΜΠΟΥΡΑ (εκ της πόλεως Χίου)


Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Σταχυολογώντας παλιά κείμενα…

  1. Ο/Η takis chaldaios λέει:

    last resort… η μπαρουταποθήκη… για να μην γίνουμε ζώντες νεκροί… τα όμορφα κορίτσια και τα παλληκαράκια… πόνος και θάνατος αλλά και περηφάνια… δεν υπάρχει άλλο πέρα απ’ τις αισθήσεις τελικά, γι’ αυτό κι όταν διαβάζω τις γραμμές τους (σου) θυμάμαι πόσο εναντίον της θανατικής ποινής είμαι για οποιονδήποτε – και δεν είναι καθόλου άσχετο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s