Δυσαρέσκειας Άρνηση

Χρόνια γεμάτα στεριωμένη απουσία

Το Άμστερνταμ, το Λίντς, το Βερολίνο

Σε ξεχασμένες πόλεις πια, δεν πίνω

Στερνό πιοτό και πρωϊνή υγρασία

Στη Βουδαπέστη όπερα και κρύο

Και στη Βερόνα, αμηχανία στην Αρένα

Χιλιάδες στίχοι που στερήθηκαν εσένα

Τα μάτια σου πονώ μέσα τους δύω

Ήταν λιμάνι; Φως που μαραζώνει;

Ήταν σταθμός που μ’ έφερε κοντά σου;

Η αφή μου ξεχασμένη στα μαλλιά σου

Ανάβουν φώτα, κάπου ξημερώνει

Ανοίγω χάρτες κι η απόσταση με πνίγει

Τα λόγια σου θυμάμαι και τα χάνω

Μιά καλημέρα και μετά αεροπλάνο

Τυφλά ξυπνάν του χωρισμού τα ρίγη

Κλειστά πορεύονται τα τραμ και ξένα

Στην πάρτη μας παράτησες τα χρόνια

Μια κερασμένη νύχτα στη Μπολόνια

Έτσι κι εγώ. Ενέχυρο σε σένα.

Μεγάλες ξένες πόλεις, άλλα μέρη

Τραγούδια που ρουφούν απ’ τη σκιά σου

Ξύπνα, βαλίτσες φτιάξε, λίγο βιάσου

Χρωστάς, χρωστώ, χρωστάμε καλοκαίρι.

 

Κι όταν, χρόνια μετά,  τους ξαναπιάνεις

Λίγο σου φαίνονται μελό οι στίχοι

Σαν φίλοι που ξεχάστηκαν και χάνεις

Κάπως σα να στομώσανε οι ήχοι.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Δυσαρέσκειας Άρνηση

  1. Ο/Η grikagel λέει:

    να δακρυζεις

  2. Ο/Η multispoutnik λέει:

    Η Μόνικα…αχ η Μόνικα.. μας την άφησες για το τελος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s