Περί ντέρμπι και άλλων τινών…

Παρακολουθώ τα ποδοσφαιρικά δρώμενα εδώ και πολλά πολλά χρόνια. Τα ποδοσφαιρικά μου φρονήματα ταυτίζονται με το χρώμα του (ερυθρού) Καγκουρώ. Υποστηρίζω ένθερμα την ομάδα μου, ενίοτε την ώρα του αγώνα παθιάζομαι και φωνάζω, όχι και τόσο κόσμια ομολογουμένως.

Το ποδόσφαιρο έχει τη δική του θέση στα τοτέμ του φαντασιακού μας. Σε αρκετούς και αρκετές από μας αρέσει, μας κάνει να περνάμε καλά, το φχαριστιόμαστε. Ακόμα και αντιθέτων φρονημάτων να είμαστε βρίσκουμε τη γοητεία του καλαμπουριού, του πειράγματος, της πίκας, της καλοπροαίρετης ειρωνείας.

Μ’ αυτά στο μυαλό μου, έκατσα χθες να δω το απόλυτο εν Ελλάδι ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός. Δεν το αποκαλώ «μητέρα των μαχών» κατά την προσφιλή στους αθλητικογράφους συνήθεια γιατί μάχες γίνονται αλλού και όχι στο χορτάρι του γηπέδου και μακάρι να μην τις ζήσουμε.

Έγινα, κι εγώ και πολλοί άλλοι, μάρτυρας ενός σκηνικού απροκάλυπτης, χυδαίας, ασύμμετρης και παράλογης βίας. Παρά το νικηφόρο για την ομάδα μου αποτέλεσμα το παιχνίδι μου άφησε ένα αίσθημα ναυτίας. Για πολλούς λόγους:

 

  • Η ομάδα μου ευνοήθηκε από τη διαιτησία. Πασιφανώς. Δεν ξέρω αν ήταν στημένο ή όχι, ούτε θα κάνω τον εισαγγελέα για να το ψάξω. Ούτε θα μπω στο ανόητο παιχνιδάκι «εμείς αυτό αλλά κι εσείς τότε εκείνο». Αλλά δεν μου αρέσει η ρετσινιά του «ευνοημένου», με χαλάει η στάμπα της διαιτητικής εύνοιας, πολύ περισσότερο όταν πιστεύω ότι η ομάδα μου δεν το είχε ανάγκη.
  • Στο γήπεδο, πέρα από τον κακό χαμό με τα πυροτεχνήματα και τις δολοφονικές φωτοβολίδες, υπήρξε εισβολή οπαδών που δεν μπήκαν για να πανηγυρίσουν απλά, αλλά για να προπηλακίσουν, να καταδιώξουν, να πλακώσουν στο ξύλο τους παίκτες της αντίπαλης ομάδας. Βασισμένοι στη γενναιόψυχη αναλογία 100 εναντίον 1.
  • Ο Πρόεδρος της ομάδας μου, αντί να πει ένα συγγνώμη για τα επεισόδια (για το αγωνιστικό μέρος ας έλεγε ότι του κατέβαινε), έπλεξε το εγκώμιο του πύρινου κόσμου της ομάδας, των οπαδών δηλαδή που μπήκαν στο γήπεδο να δείρουν. Αυτοανακηρύχθηκε δηλαδή αρχηγός της στρατιάς των χουλιγκάνων και υποθέτω θα αισθάνεται και περήφανος γι’ αυτό.
  • Στο επαρχιακό καφενείο που έβλεπα το ματς, υπήρχε ένταση, ακόμα και διαξιφισμοί, αλλά ούτε ξύλο παίξαμε, ούτε είπαμε να φάει ο ένας τον άλλον. Την ίδια στιγμή σε παρακείμενη καφετέρια παρέες πιτσιρικάδων έπαιξαν άγριο ξύλο (με ραντεβού) μετά τον αγώνα.

 

Όλα αυτά εμένα μου δείχνουν μερικά πράγματα.

Πρώτον, ότι η διαρκώς ελλοχεύουσα βία είναι πανταχού παρούσα, ψάχνει αφορμή να εκδηλωθεί κι όταν ξεσπάσει δε μαζεύεται με τίποτα. Κι αυτό είναι κοινωνικό φαινόμενο που δεν περιορίζεται βέβαια στα γήπεδα, ούτε αφορά οπαδούς μιας ομάδας.

Έπειτα αυτή η ανθρωποκτόνος αντίληψη της «νίκης με κάθε κόστος και με κάθε τρόπο» είναι αυτή που ηγεμονεύει στους αθλητικούς, και όχι μόνο, χώρους. Θέλω να νικήσω έστω και με σπρώξιμο, έστω και βρώμικα, ισοπεδώνοντας τον άλλον, εκμηδενίζοντας τον κι όχι μόνο αγωνιστικά. Ας προσπαθήσουμε να το διαβάσουμε σε ανθρωποφαγικές συμπεριφορές που διέπουν την πολιτισμένη κοινωνία μας.

Όσοι καθορίζουν και διαμορφώνουν στάσεις και συμπεριφορές, χαμπάρι δεν έχουν πάρει από το τι καλλιεργούν. Ή μάλλον έχουν πάρει χαμπάρι αλλά δεν τους νοιάζει για να μην πω ότι τους συμφέρει κιόλας. Παράγοντες, πρόεδροι, μεγαλομέτοχοι, τσιράκια, αρχηγοί της εξέδρας, οπαδικός τύπος (ρίξτε μια ματιά στα σημερινά πρωτοσέλιδα) παίζουν συνειδητά αυτό το παιχνίδι, όπου ο καλύτερος είναι ο πιο «πωρωμένος».

Από αυτό το σκηνικό της απόλυτης ηλιθιότητας, εξαιρώ μονάχα τον προπονητή του Ολυμπιακού Ερνέστο Βαλβέρδε, ο οποίος χωρίς να μασάει τα λόγια του καταδίκασε τα επεισόδια. Έκανε το αυτονόητο κι ωστόσο ήταν μονάχα μια εξαίρεση. Απέδειξε απλά ότι είναι σοβαρός άνθρωπος.

Καταφεύγω σ’ αυτό το σύντομο διαδικτυακό σχόλιο γιατί εξακολουθεί να μου αρέσει η μπάλα, εξακολουθώ να υποστηρίζω προφανώς την ομάδα μου, αλλά δεν θέλω να έχω σχέση με όλη αυτή τη στρατιά πονηρών και ηλιθίων που δυστυχώς δίνει τον τόνο στα ποδοσφαιρικά (επιμένω και όχι μόνο) πράγματα.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

12 Responses to Περί ντέρμπι και άλλων τινών…

  1. Ο/Η stam_dim λέει:

    ειχα αναγκη να διαβασω ενα τετοιο κειμενο ! ευχαριστω !!

  2. Ο/Η Τσαλαπετεινός λέει:

    Ο χθεσινός αγώνας άφησε σε όλους τους φιλάθλους το αίσθημα της ναυτίας.
    Αυτό καταλαγιάζει κάπως σήμερα διαβάζοντας διαβάζοντας το σχόλιό σου.

    Να σαι καλά

    ο (πράσινος, αν και δεν έχει σημασία)
    τσαλαπετεινός

  3. Ο/Η Περήφανος Παναθηναϊκός λέει:

    τη στιγμή που είχα αηδιάσει με ΟΛΟΥΣ τους γαύρους διάβασα αυτό….ίσως υπάρχει τελικά ελπίδα!..

  4. Ο/Η anon λέει:

    Αντιγράφω το σχόλιο γιατί το λινκ που έδωσα πιο πάνω δουλεύει και δεν δουλεύει:

    Υπάρχουν (απ’ όσο διαβάζω κι από άλλα σχόλια) αρκετοί Ολυμπιακοί που είμαστε τελείως ξενερωμένοι μετά τα χθεσινά. Οι δημοσιογράφοι έχουν τεράστια ευθύνη για όσα εξεφτελιστικά διαδραματίζονται στα γήπεδα. Καιρός είναι να ακούσετε κι εμάς που πάμε να δούμε το ποδόσφαιρο που παίζει η αγαπημένη μας ομάδα και όχι το σαββατοκυριακάτικο ξέσπασμα του κάθε κομπλεξικού!

    Αυτά που είδαμε όσοι ήμασταν χθες Καραϊσκάκη ήταν ένα ΑΙΣΧΟΣ!

    Για το αγωνιστικό:

    Ο Παναθηναϊκός έπρεπε να κερδίσει χθες, όχι γιατί ήταν καλύτερος (οι ομάδες είχαν από ένα ημίχρονο και στο Α’ ο Ολυμπιακός ήταν ολοκληρωτικά καλύτερος κι από τον καλό ΠΑΟ του Β’ μέρους). Σε ένα ντέρμπι δεν κερδίζει πάντα ο καλύτερος άλλωστε. Ο ΠΑΟ έπρεπε να είναι ο νικητής γιατί τον έσφαξαν. Ο Ολυμπιακός ας πρόσεχε να μπορεί να μετουσιώσει την ανωτερότητά του σε νίκες στα ντέρμπι.

    Για το εξωαγωνιστικό:

    Αυτά που γίνονταν καθ’ όλη τη διάρκεια του ματς (κάθε φορά που ακούμπαγε ο Σισσέ άρχιζαν οι πηθικισμοί) και κυρίως στο τέλος είναι ντροπή και αίσχος. Και ακόμα πιο ντροπή και αίσχος είναι η στάση του Μαρινάκη. Αν θέλει να είναι αρχηγός του Ολυμπιακού, πρέπει να σοβαρευτεί. Που σημαίνει ότι δεν μπορεί να ανέχεται και να ενθαρρύνει ούτε φυσικές, ούτε λεκτικές επιθέσεις (χρώμα δέρματος, φούστες μπλούζες κτλ).

    Για το πρωτάθλημα:

    Δεν πείθομαι από καμία επιχειρηματολογία. Ούτε την κόκκινη αλλά ούτε την πράσινη. Το πρωτάθλημα στο -4 δεν θα είχε κριθεί, ειδικά με τον Ολυμπιακό να έχει να πάει Τούμπα και να μην σταυρώνει ντέρμπι. Αλλά ούτε ο ΠΑΟ είναι ηθικός πρωταθλητής, γιατί έμεινε στο παιχνίδι του τίτλου με μία σειρά από ευνοϊκότατες διαιτησίες όταν σερνόταν.

    Συμπέρασμα:

    Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι σκατά για όποιον θέλει να δει μπάλα, ποδοσφαιρικές συγκρούσεις, θέαμα και να υποστηρίξει την ομάδα του (σε φυσιολογικά πλαίσια). Ας αλλάξουμε χόμπι, ας το ρίξουμε στα ξένα πρωταθλήματα ή σε άλλα αθλήματα.

    ΕΓΩ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ ΔΕΝ ΞΑΝΑΠΑΤΑΩ μετά τα χθεσινά. Ας διαλέξουν ποιους πελάτες θέλουν.

  5. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Γάβρος κι εδώ, συμφωνώ με τους προλαλήσαντες. Το βασικό στην χαρά της νίκης είναι αυτό το οποίο κερδίζεις να είναι αυτό που ξεκίνησες να κερδίσεις και όχι κάτι άλλο. Ο κος Μαρινάκης ακολουθεί, φευ, την ήδη χρεοκοπημένη οδό του προκατόχου του. Κούπες έχουμε, και να χάναμε χθες, πιθανότατα θα παίρναμε και αυτή, άλλα είναι τα ζητούμενα.

  6. Ο/Η rogerios λέει:

    Αγαπητέ φίλε,

    θα πρέπει να συγχωρήσεις τις παρεκτροπές μου, αλλά με όσα συνέβησαν κι εσύ θα τις δικαιολογήσεις.

    Χτες, ο Ολυμπιακός κατήγαγε τον μεγαλύτερο θρίαμβο στο όνομα της πλέον άρρωστης Ελλάδας, Και κέρδισε ένα παιχνίδι που έπρεπε να χάσει χάρη στη διαιτησία του τρίο των πεζοναυτών. Και πέτυχε ατμόσφαιρα πολεμική. Και έδειρε τους ποδοσφαιριστές του αντιπάλου. Και έδιωξε τον καλύτερο ποδοσφαιριστή του αντιπάλου που τυχαίνει να είναι και ο καλύτερος που έχει παίξει ποτέ στο πρωτάθλημά μας.

    Λυπάμαι που το λέω, αλλά όλα αυτά μαζί δεν έχουν ξανασυμβεί ποτέ. Και, συγγνώμη καλοί μου φίλοι ερυθρόλευκων αισθημάτων, δεν είναι τυχαίο το πού και για χάρη ποιου συνέβησαν. Χτες αηδίασα. Είπα τί ζώο είμαι που έχω ξοδέψει 34 χρόνια της ζωής μου ασχολούμενος με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Διάολε, πάρτε το γαμημένο το πρωτάθλημα, αλλά αφήστε με να κερδίσω χτες που ήμουν καλύτερος, όπως κάποιοι άλλοι δεν έβαλαν κομάντο πέρσι για να μη σας αφήσουν να νικήσετε.

    Κι όταν ακούω το Μαρινάκη να δηλώνει «διδάξαμε ήθος και αρχές», λέω άει στο διάολο, σύμβολο της άρρωστης Ελλάδας που θέλει να κερδίζει με απάτες και να το χαίρεται. Όταν ακούω το Μώραλη να λέει ότι δεν υπέπεσε κάτι στην αντίληψή του, την ώρα που εμφανίζεται σ’ όλες τις φωτογραφίες να προσπαθεί (προς τιμήν του) να προστατέψει τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟ από τον ξυλοδαρμό, λέω απλά «φίλε κούμπωσε τη ρόμπα σου».

    Φίλοι Ολυμπιακοί που αγαπάτε το ποδόσφαιρο και την αξιοπρέπειά σας και που ξέρω ότι χτες δεν χαρήκατε όπως κάποιοι άλλοι (χούλιγκαν και οπαδικοί δημοσιογράφοι): τι κάνουμε τώρα; Είναι λύση ο αναχωρητισμός; Θέλετε εσείς ένα τόσο τριτοκοσμικό πρωτάθλημα, με μόνο έπαθλο την κατάκτησή του από την ομάδα σας; Ή πρέπει να αντιδράσουμε;

  7. Ο/Η redkangaroo λέει:

    Ευχαριστώ για τα σχόλια σας. Μέσα από αυτή τη συζήτηση, αλλά και άλλες σε άλλα διαδικτυακά και όχι μόνο στέκια βλέπω κι εγώ ότι ξεχειλίζει η αποδοκιμασία και η αηδία γι’ αυτά που είδαμε χτες. Και γι’ αυτά που θα συνεχίσουν δυστυχώς να γίνονται… Κι αναρωτιέμαι αφού είμαστε τόσο πολλοί και πολλές αυτοί που χτες το βράδι αηδιάσαμε («μια μπαλίτσα μας έμεινε και πάνε κι αυτή να μας την κόψουνε» είπε κάποιος), γιατί ηγεμονεύουν οι πονηροί, τα λαμόγια και οι ηλίθιοι. Μα γιατί ακόμα κι αν είμαστε περισσότεροι, δεν είμαστε αυτοί που φωνάζουνε πιο δυνατά, ή αυτοί που κρατάνε τα πόστα, ή αυτοί που διαμορφώνουν καταστάσεις… Αλλά θα μου πείτε και πολύ εύλογα, μόνο στο ποδόσφαιρο συμβαίνει αυτό; Όχι βέβαια…

    p.s. όσο για τη συνέχεια του χθεσινού ορίστε κι οι οργισμένοι οπαδοί που βρήκαν τι φταίει για τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας «Μωραίνει Κύριος…» http://www.sport24.gr/football/omades/Panathinaikos/sygkentrwsh_diamartyrias_sthn_ert.784852.html

  8. Ο/Η rogerios λέει:

    Πολύ σωστά τα λες… φυσικά και δεν συμβαίνουν μόνο στο ποδόσφαιρο όλα αυτά. Κι είναι κι ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ που έχουμε βρεθεί. Λοιπόν;

  9. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Λοιπόν, rogerie, προσωπικά την έχω κόψει τη μπάλα εδώ και κανα ενάμιση χρόνο και δεν έχω δει ούτε ένα ματς όλη τη φετινή σαιζόν, περιλαμβανομένου του χθεσινού. Ευτυχώς, το ποδόσφαιρο είναι από τα πράγματα από τα οποία μπορείς να απέχεις, σε αντίθεση με την κοινωνία η οποία αντανακλάται σε αυτό.

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      όπως το λες Αντώνη η κοινωνία είναι τελικά το θέμα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, η μπάλα είναι από τα επιφαινόμενα, όσο κι αν μας συγκινεί…

  10. Ο/Η Raindog λέει:

    Πολύ σωστά τα λες Κόκκινο Καγκουρώ. Σου αφιερώνω την παρακάτω φωτογραφία:

    ΥΓ. Συγνώμη που εμφανίζομαι σαν τον κομήτη αλλά είμαι πάρα πολύ πηγμένος. Που θα πάει όμως θα έρθει η ώρα που θα βρούμε χρόνο να τα πούμε πιο χαλαρά. Έτσι κι αλλιώς τα πρώτα 45 χρόνια είναι δύσκολα. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s