Πίσω από το Κατά Αντιπρόεδρον «Ευαγγέλιον»

Δημόσιο Vs Ιδιωτικό

«όταν μαζί με τα βρωμόνερα πετάχθηκε και το παιδί»

 

Οι γιορτινές ομοβροντίες του Παγκαλου («κοπρίτες», «διεφθαρμένοι πολίτες που διαφθείρουν αθώους πολιτικούς»), συνέχισαν το ακατάσχετο υβριστικό κρεσέντο του ν.2 της Ελληνικής Κυβέρνησης, την ώρα που ο ν.1 ρητόρευε εις Παρισίους στη διεθνή διάσκεψη με την ευφάνταστη επωνυμία: «Νέος κόσμος, νέος καπιταλισμός». Αλλάόλα αυτά τα προκλητικά και γλαφυρά είναι η κορυφή του παγόβουνου. Μέσα στην παραζαλισμένη και θολή ατμόσφαιρα της έκτακτης ανάγκης, υπό το βάρος του επιτακτικού προτάγματος «να σώσουμε τη χώρα» (ποιοι να τη σώσουμε; Ποια χώρα;), ο μέγιστος στόχος, είναι ο πολλαπλά λοιδωρούμενος και εξοβελιστέος δημόσιος τομέας. Ο πραγματικός αίτιος της σημερινής κατάστασης, η γενεσιουργός αιτία της επαπειλούμενης χρεωκοπίας.

 

Έτσι τουλάχιστον ισχυρίζονται πολιτικοί ποικίλων αποχρώσεων (με προεξάρχοντες τους κυβερνητικούς αλλά και άλλους προθύμως συνδράμοντες), ομιλούσες κεφαλές των δελτίων ειδήσεων, έγκυροι αρθρογράφοι έγκριτων εφημερίδων.

Όλες αυτές οι κορώνες, οι αβανταδόρικες ατάκες, οι στημένες προκλήσεις δεν είναι τουφεκιές στον αέρα, δεν είναι κραυγές που αποσκοπούν στο βραχυπρόθεσμο εφέ που θα έχουν στα ΜΜΕ. Είναι ουσιαστικό συστατικό στοιχείο μιας συνολικής στρατηγικής που επιδιώκει την απαξίωση του δημόσιου τομέα, των υπηρεσιών δηλαδή που προσφέρονται από το κράτος και όχι από την αγορά. Αν διαπιστώνουμε καθημερινά την ύπαρξη ενός σπάταλου, αντιπαραγωγικού, διεφθαρμένου, αναποτελεσματικού (προσθέστε όσα επίθετα θέλετε) δημοσίου, στην ουσία οδηγούμαστε στην αγιοποίηση του αντίπαλου δέους, του ιδιωτικού τομέα. Που παρέχει άμεμπτες υπηρεσίες, είναι παραγωγικός, εξυπηρετεί τον πολίτη γρήγορα και αποτελεσματικά, αντί του σχετικού αντιτίμου, υπακούοντας ως όφειλε, στη λογική του κέρδους. Έτσι, σύμφωνα με τον τρέχοντα θόρυβο, ότι είναι δημόσιο είναι ευτελές, προβληματικό, άχρηστο, ότι είναι ιδιωτικό είναι λειτουργικό, γρήγορο, αποτελεσματικό και «στο πνεύμα της εποχής». Κάπως έτσι τα δικαιώματα (στην υγεία, στην ασφάλιση, στην εκπαίδευση, στη μετακίνηση) μετατρέπονται σε προϊόντα. Κι επειδή ως προϊόντα έχουν το κόστος τους κάποιοι θα αποκλειστούν –έχουν ήδη αποκλειστεί- από την «απόλαυση» των μέχρι προ τινός αυτονόητων.

Εκείνο που αποσιωπάται επιμελώς, βεβαίως, είναι ότι ο καθαγιασμένος ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα ήταν και είναι κατ’ εξοχήν κρατικοδίαιτος, διαπλεκόμενος, μη παραγωγικός. Κι όχι μόνο στην Ελλάδα, εκτός κι αν κάποιος ισχυριστεί ότι η Siemens π.χ. είναι ελληνική επιχείρηση. Η ουσία είναι ότι πάνω σ’ αυτό το σπάταλο και αναποτελεσματικό κράτος, πάτησε και κερδοσκόπησε για δεκαετίες η δήθεν «υγιής» οικονομία της αγοράς που ζουζουνίζει στ’ αυτιά μας για τα επιτεύγματά της. Ποιοι είναι άραγε οι διαχρονικοί πρωταγωνιστές της φοροδιαφυγής, της μαύρης εργασίας, της παραοικονομίας; Ποιοι κυκλοφορούν τα «σαπάκια» στο Αιγαίο; Οι κατά αντιπρόεδρο «κοπρίτες» ή οι καθ’ όλα έντιμοι και υγιείς ταγοί της ιδιωτικής οικονομίας;

Θα μπορούσαμε να συζητούμε ώρες ατέλειωτες για το πώς προέκυψε η παρούσα κρίση, για το ποιοι ευθύνονται, για το σε ποιο βαθμό η κρίση είναι πραγματική ή προσχηματική.  Ένα είναι ωστόσο βέβαιο: ότι η κρίση σε πολλά επίπεδα λειτουργεί ως πρόσχημα για την επιδίωξη άλλων σκοπιμοτήτων. Ότι δηλαδή λειτουργώντας σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης δεν υπάρχει χώρος για αντιστάσεις, για υπεράσπιση δικαιωμάτων. Απέναντι σε μια έμφοβη κοινωνία από το, υπαρκτό ή όχι, φάσμα της χρεωκοπίας, μπορείς ότι θέλεις να επιβάλλεις. Ποια είναι η σκοπιμότητα; Μα το άνοιγμα νέων πεδίων στην επιδίωξη του κέρδους. Ο εκπεσμός του δημοσίου (δηλαδή του κοινού) προς όφελος του ιδιωτικού.

Στα σκουπίδια, για παράδειγμα, τομέα στον οποίο η κοινωνία μας εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά παραγωγική, απολύεις τους συμβασιούχους της χωματερής –γιατί είναι σπάταλο το κράτος-, δημιουργείς μια εκρηκτική κατάσταση ενώ ταυτόχρονα κλείνεις το μάτι στις ιδιωτικές εταιρείες διαχείρισης απορριμμάτων (βλ. Μπόμπολας). Ή διαλύοντας το ζημιογόνο «τέρας του ΟΣΕ» (το οποίο έχεις φροντίσει να δημιουργήσεις τις προηγούμενες δεκαετίες), παραδίδεις το δικαίωμα στη μετακίνηση στις αυτοκινητοβιομηχανίες, αλλά κυρίως στους εργολάβους των αυτοκινητοδρόμων, οι οποίοι προ-εισπράττουν, μέσω της θεαματικής αύξησης των διοδίων , το υπερτιμολογημένο κόστος και φυσικά το κέρδος των αυτοκινητοδρόμων που ΘΑ φτιάξουν.

 

Μια ακόμη διάσταση που απουσιάζει από αυτή τη διαστρεβλωμένη συζήτηση για τον «εν πολλαίς αμαρτίαις» ευρισκόμενο δημόσιο τομέα είναι αυτή της, ας την αποκαλέσουμε, κοινωνικής ανιδιοτέλειας. Με απλά λόγια η λογική ότι υπάρχουν υπηρεσίες που παρέχονται στους πολίτες –και ειδικά σ’ εκείνους που το έχουν περισσότερο ανάγκη- χωρίς να υπακούουν σε λογικές ανταποδοτικότητας, σε λογικές του κέρδους. Δείτε για παράδειγμα τη συζήτηση για τις ζημιογόνες αστικές συγκοινωνίες της πρωτεύουσας. Οι πάντες αγανακτούν για το κόστος που καλείται να πληρώσει το κράτος για τις ΔΕΚΟ των αστικών συγκοινωνιών. Και είναι ξεκάθαρο ότι και αρπαχτές έχουν γίνει και προνομιούχες κάστες εργαζομένων με τα χρόνια έχουν διαμορφωθεί (με ευθύνη ποίων άραγε;). Ουδείς όμως αναφέρει ότι αν θέλουμε να έχουμε αστικές συγκοινωνίες ως κοινωνική υπηρεσία, με προσιτό δηλαδή εισιτήριο, δεν πρόκειται να έχουμε αντίστοιχους οργανισμούς που να αρμενίζουν στο πέλαγος της κερδοφορίας. Εξ ορισμού το δικαίωμα στη μετακίνηση, επειδή ακριβώς είναι ένα δημόσιο δηλαδή κοινό αγαθό, πρέπει να επιδοτείται, από τους φόρους των εχόντων σε μια ιδανική περίπτωση. Διαφορετικά αυτό το δικαίωμα εκχωρείται στην αγορά, ή μ’ άλλα λόγια το προσιτό εισιτήριο θα πάψει να υφίσταται.

Σ’ αυτή τη συγκυρία, σ’ αυτήν την πανταχόθεν καλλιεργούμενη προπαγάνδα (που δεν είναι πλέον συζήτηση γιατί η αντίθετη άποψη εξοβελίζεται, διαστρεβλώνεται, περιθωριοποιείται) πρωταγωνιστικό ρόλο κατέχουν οι εδώ και χρόνια πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής. Αυτοί που έχουν την πολιτική –τουλάχιστον- ευθύνη για τη διαμόρφωση των φαινομένων που καταγγέλλουν. Δεν είναι μόνο ο Πάγκαλος. Είναι και πλήθος άλλων πολιτικών προσώπων, που εδώ και καιρό πολύ, νομοθετούν, παίρνουν αποφάσεις, διοικούν, βιοπορίζονται από το αδηφάγο «τέρας του δημοσίου». Όλοι αυτοί, κατά πως φαίνεται, ξύπνησαν ένα πρωί και αντίκρισαν το τέρας που τόσο καιρό κρυβόταν επιτυχημένα και δεν το έβλεπαν. Τη θολή αυτοκριτική τους τη διαχέουν σε μια ισοπεδωτική κριτική και ενοχοποίηση «όλων ημών» των διεφθαρμένων και έτσι καθάρισαν. Πέρα από τις προφανείς πολιτικάντικες προτεραιότητες των πολιτικών ηγεσιών, έχουμε τη γνώμη ότι το φαινόμενο έχει κι άλλη μια εξήγηση: στην Ελλάδα με την απουσία ισχυρών παικτών της αγοράς (με την εξαίρεση του εφοπλισμού, αλλά αυτός είναι άλλο …διεθνές κεφάλαιο) τον ηγετικό ρόλο στις αποκαλούμενες «διαρθρωτικές αλλαγές» καλείται να τον αναλάβει το κράτος, το πολιτικό προσωπικό καλύτερα. Έτσι ίσως στην Ελλάδα να καταγράφεται το ιδιότυπο μείγμα του κρατικού νεοφιλελευθερισμού.

Που βρίσκει τελικά το έρεισμά της αυτή η προπαγάνδα; Στις υπαρκτές, και χρόνια διαπιστωμένες, παθογένειες του δημόσιου τομέα, οι οποίες σερβίρονται διογκωμένες ενίοτε (θυμηθείτε το 1.500.000 δημοσίους υπαλλήλους που έγιναν 770.000 με το ζόρι και τη διαβόητη απογραφή) αφ’ ενός.  Και στην επίκληση της προσωπικής ιστορίας του καθενός και της καθεμιάς αφ’ ετέρου, που σίγουρα έχει να ανακαλέσει στη μνήμη άσχημα περιστατικά στη συναλλαγή του με το δημόσιο. Μόνο που έτσι επικεντρώνοντας στο δέντρο αγνοούμε αδιάφορα το δάσος. Ή για να το πούμε αλλιώς απέναντι σε ένα δυσλειτουργικό δημόσιο νοσοκομείο –που στα τσιμπάει κιόλας μέσω φακελακίων-, δεν νοούνται ως εναλλακτική λύση οι πανάκριβες υπηρεσίες των ιδιωτικών ιατρικών κέντρων, ή τουλάχιστον δεν νοούνται για όλους και όλες όπως θα έπρεπε.

Βέβαια στη χώρα μας έχουμε το φαινομενικά παράδοξο. Φορείς αυτής της νεοφιλελεύθερης επέλασης είναι οι εγχώριοι «σοσιαλιστές» (τα κλαψουρίσματα ότι το κάνουν παρά τη θέληση τους και λόγω έκτακτης ανάγκης μας αφήνουν ουσιαστικά αδιάφορους). Είναι όμως αποτελεσματικοί στο ρόλο τους, αποτελεσματικότεροι από τους πατενταρισμένους νεοφιλελεύθερους, οι οποίοι αν και κατά βάθος επιχαίρουν, είναι αμφίβολο αν θα είχαν καλύτερα αποτελέσματα. Απλώς οι «σοσιαλιστές» δίπλα στη συρρίκνωση δικαιωμάτων και στην κατεδάφιση κοινωνικών κατακτήσεων, προσθέτουν και το άγος των ψευδεπίγραφων υποσχέσεων, της άλλα αντ’ άλλων «νέας ομιλίας» που βαφτίζει το μαύρο άσπρο, της δόλιας απάτης που έπαιξαν εις βάρος του εκλογικού σώματος που για άλλα τους ψήφισε και άλλους λαγούς του έβγαλαν από το καπέλο.

Έχει πραγματικό ενδιαφέρον, αλλά υποκρύπτει και πολιτική ουσία, η χρήση της «νέας ομιλίας» από την παρούσα κυβέρνηση, τομέας άλλωστε στον οποίον το ΠΑΣΟΚ διαχρονικά διέπρεπε. Μια καταιγίδα νεολογισμών, κάποιες φορές και βαρβαρισμών, μας έχει κατακλύσει. Έτσι το «δικαίωμα στην εργασία» γίνεται «απασχολησιμότητα», το «δικαίωμα στην εκπαίδευση» γίνεται «ευκαιρίες για δια βίου μάθηση», η «επιστράτευση» γίνεται «πολιτική κινητοποίηση», η «δημόσια τάξη» γίνεται «προστασία του πολίτη» και άλλα πολλά. Πίσω από το μασκάρεμα των όρων, των τίτλων, των ονομασιών, υποβόσκει η παντοδύναμη πεποίθηση για θόλωμα των νερών όπου δε θα βρίσκεις ούτε μέση, ούτε άκρη.

 

Αυτή η προπαγάνδα «μαστορεύεται» όμως προσεκτικά σε τέσσερα ιδεολογήματα, σε τέσσερις βολικούς μύθους που αποτελούν, τελικά, το ουσιαστικό υπόβαθρό της.

 

Πρώτος μύθος: μόνο εδώ συμβαίνουν αυτά, «ο Έλληνας θέλει βούρδουλα», είμαστε τεμπέληδες και σπάταλοι. Μόνο που τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα (για σπάταλο κράτος, για αντιπαραγωγικό δημόσιο, ακόμα και για «κοπρίτες» πιο κομψά διατυπωμένο) τα έλεγε κι η Μάγκυ Θάτσερ στη Βρετανία, κι ο Ρόνι Ρέηγκαν στις ΗΠΑ, για να πάμε λίγο πίσω στο χρόνο και να μη μεταχειριστούμε σύγχρονα παραδείγματα. Άρα η διαβόητη «ιδιοπροσωπεία του έλληνος» ακόμα στην αρνητική συνεκδοχή της, ούτε εδώ παίζει.

Δεύτερος μύθος: η συλλογική ενοχοποίηση, ή το «μαζί τα φάγαμε τα λεφτά». Η συνείδηση ότι πράξαμε και απολαύσαμε πέραν των δυνάμεων μας. Αυτή η εσχατολογική («Μετανοείτε!») προσέγγιση, με βαθιές ρίζες στο συλλογικό υποσυνείδητο, αποτελεί με δραστικό τρόπο την υποστολή της όποιας κριτικής σκέψης, της όποιας ματιάς στο κοινωνικό, οικονομικό, ιδεολογικό και πολιτισμικό υπόβαθρο της παρούσας κρίσης. Κοντολογίς δεν ήμασταν μαζί όταν «τα φάγαμε», δεν αγοράσαμε λιμουζίνες ή 4Χ4, δε χτίσαμε παρέα θηριώδη εξοχικά. Ούτε ήμασταν ομοτράπεζοι στο πάρτυ «Αθήνα 2004», το πολύ πολύ να μας περίσσεψαν κάποιες κούπες ή κάποια μπλουζάκια με τους κακάσχημους Φοίβο και Αθηνά.

Τρίτος μύθος: για όλα φταίνε οι ξένοι, το ΔΝΤ, η ΕΕ, οι υπερεθνικοί οργανισμοί, οι σύγχρονοι δυνάστες. Επιχείρημα που, πολύ βολικά για τους από άμβωνος τζάμπα μάγκες, το επιστράτευσαν μέχρι κι οι αρχιερείς της ελλαδικής εκκλησίας στην πρόσφατη ex cathedra παρέμβασή τους. Παραπειστικό και όλως διόλου «ρίχνω την μπάλα στην εξέδρα» επιχείρημα. Διότι αθωώνει και συγκαλύπτει. Αθωώνει τους χειρισμούς, τις πολιτικές, τις διαπραγματεύσεις, τις αντιστάσεις ή τις συμμορφώσεις, τα μέτρα και τις παλινωδίες των ελληνικών κυβερνήσεων. Και γιατί συγκαλύπτει την εγχώρια –και αναμφίβολα ταξική- πραγματικότητα. Το γεγονός δηλαδή ότι κάποιες κοινωνικές δυνάμεις επωφελούνται και κάποιες χάνουν από την κρίση. Ότι εκείνο που για κάποιους είναι φόβος, ανασφάλεια, σφίξιμο στο ζωνάρι, ανεργία, πείνα, για κάποιους άλλους είναι κέρδη, καταθέσεις στο εξωτερικό, τζογάρισμα στην τιμές των ομολόγων και τα σχετικά. Όσο κι αν μοιάζει αντιφατικό είναι απλή διαλεκτική. Όταν χάνουμε όλοι μαζί κάποιος κερδίζει, κι όχι κάποιος αποκλειστικά «έξω από δω».

Τέταρτος μύθος: Η σωτηρία για το δημόσιο τομέα και για τη χώρα είναι η συρρίκνωση, η μείωση, η εξαφάνισή του. Ακούγεται ίσως ακραίο αλλά όλο και περισσότερο φλερτάρουν με την ιδέα. Για παράδειγμα, τελευταία ακούγεται το εύρημα ιδιωτικές εταιρείες να αναλάβουν την είσπραξη των οφειλών από τους ποικιλώνυμους φοροφυγάδες. Ή ιδιωτικός φορέας να αναλάβει την εποπτεία των προμηθειών στα δημόσια νοσοκομεία. Να βάλουμε δηλαδή τους λύκους να κυνηγήσουν τους υπόλοιπους λύκους (κατά το πρότυπο της αγέλης των εισπρακτικών εταιρειών των τραπεζών). Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: η εξαφάνιση του δημοσίου, με την έννοια του κοινού αγαθού, συνετελείται ήδη: ο δημόσιος χώρος αναψυχής π.χ., η πλατεία, ο πεζόδρομος, το πάρκο εκποιούνται  ήδη στο καρτέλ των τραπεζοκαθισμάτων. Ή από την άλλη: η σπρωγμένη χρεωκοπία του ασφαλιστικού συστήματος μήπως δεν σπρώχνει –θες δε θες- τους πάντες στην ολόθερμη αγκάλη των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών; (με όλο το ρίσκο μιας τέτοιας επιλογής βλ. ΑΣΠΙΣ ΠΡΟΝΟΙΑ).

Θα κλείσουμε με τρεις παρατηρήσεις που εκκινούν από συμβολές στο δημόσιο διάλογο, όταν και όπως αυτός διεξάγεται.

Πρώτον, αυτή η συζήτηση κι αυτές οι στρατηγικές δεν είναι αποκλειστικά ελληνικές. Όσο κι αν κάποιοι απλουστευτικά ανάγουν τα πάντα στην κακοδαιμονία του νεοελληνικού κράτους, ή στο χαρακτήρα του Έλληνα. Αυτές οι συζητήσεις κι αυτές οι πολιτικές έχουν προκύψει εδώ και χρόνια, κατ’ αρχήν πέραν του Ατλαντικού, όπως πρόσφατα έδειξε με άρθρο του ο Ρούσος Βρανάς στα Νέα[1].

Δέυτερον, αυτή η συζήτηση για την αντίδραση στα «ζόμπι της οικονομίας» δε θα έχει νόημα μόνο εντός των συνόρων. Η πανευρωπαϊκή διάσταση με όλες τις δυσκολίες της, με όλες τις αντιφάσεις της, με όλα τα πισωγυρίσματά της είναι μονόδρομος. Έτσι έθεσε πολύ σωστά το ζήτημα ο Σταύρος Καπάκος στην Αυγή[2].

Τρίτον,  αυτή η νεοφιλελεύθερη επέλαση δεν είναι τωρινή. Όσο κι αν προέκυψε, με πρωτοφανή ένταση στη χώρα μας τον τελευταίο χρόνο, η στρατηγική της απόλυτης στροφής στον ιδιωτικό τομέα υπάρχει εδώ και χρόνια. Δείτε για παράδειγμα τι έγραφε σχετικά με τους κινδύνους που εγκυμονεί αυτή η στροφή, ο αείμνηστος Άγγελος Ελεφάντης, πριν από ούτε λίγο ούτε πολύ 18 χρόνια:

«Διότι μέσα σ’ αυτό το ξέσπασμα του ιδιωτικού, ιδιωτικοποιούνται τα άτομα, αποδημοσιοποιούνται οι συλλογικότητες, η κοινωνική ευθύνη και η κοινωνική αλληλεγγύη καταργούνται. Όμως, καμιά κοινωνία δεν μπορεί να ζήσει χωρίς του βασικούς μηχανισμούς και θεσμούς κοινωνικής αλληλεγγύης, χωρίς την ύπαρξη κοινωνικών αλληλεγγυοτήτων.[3]»

Συμπερασματικά, η συρρίκνωση, η εξαφάνιση, η –δήθεν ορθολογική- αποχώρηση του δημοσίου από πεδία της κοινωνικής και οικονομικής ζωής δε σημαίνει βελτίωση υπηρεσιών, καλυτέρευση της καθημερινότητας των ανθρώπων.

Σημαίνει, οριακά ίσως, κάποιες βελτιωμένες υπηρεσίες σε ορισμένα πεδία για όσους είναι σε θέση να τις ακριβοπληρώσουν. Και καταποντισμό της όποιας κοινωνικής φροντίδας (που είναι υποχρέωση και όχι φιλανθρωπία) για τους πολλούς.

Οι κυβερνώντες, ο Αντιπρόεδρος, οι κήνσορες του νεοφιλελευθερισμού, οι ομιλούσες κεφαλές ανήκουν σε όσους θα είναι σε θέση να τα «σκάσουν».

Εμείς, όλοι και όλες, ανήκουμε στους άλλους, στους πολλούς.

Κάτι πρέπει να κάνουμε γι’ αυτό!


[3] Άγγελος Ελεφάντης «Το ‘Υγεία’ και ο Ευαγγελισμός», εφημερίδα Η ΕΠΟΧΗ, φ.234, 7 Νοεμβρίου 1993

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Πίσω από το Κατά Αντιπρόεδρον «Ευαγγέλιον»

  1. Ο/Η rogerios λέει:

    Αγαπητό Καγκουρώ,

    πρόκειται για ένα από τα πιο μεστά και εύστοχα κείμενά σου. Σωστός χείμαρρος!
    Μια και συμφωνώ μαζί σου, δεν έχω να κάνω άλλο, παρά να σε buzzάρω πάραυτα.

  2. Ο/Η redkangaroo λέει:

    Ρογήρε!
    είδες τι φτιάχνει η σκέψη δίπλα σε ξυλόσομπα, με κάστανα και τα σχετικά;
    Ευχαριστώ (εννοείται)

  3. Ο/Η takis chaldaios λέει:

    δεν ξέρω για την επίδραση της ξυλόσομπας, προφανώς είναι μια μεταβλητή (με αντίθετα αποτελέσματα για εμένα πιθνολογώ). ο πολιτικός επιστήμονας που είναι κατ’ επιλογή πολιτικός επιστήμονας (κι όχι πάγκαλος, λαμόγιο, yesman, κλπ.), ο έξυπνος και ευαίσθητος άνθρωπος, εκείνος που τον ενδιαφέρει το συλλογικό (ανεξάρτητα αν ο ίδιος ταλαιπωρείται ή όχι από το προσωπικό), ο καλός συγγραφέας… αυτός μπορεί κάθε τόσο να μας δίνει εξαιρετικές αναλύσεις, επίκαιρες και με προοπτική διαλόγου μεγάλη… εξαιρετικό κείμενο, συμφωνώ, δίνω ιδιαίτερη σημασία στο θέμα της γλώσσας (όπως και άλλοι φίλοι στο fb)… keep on writing…

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      Είναι που είναι Ερυθρό το Καγκουρώ το κάνετε και κοκκινίζει ακόμα περισσότερο με τα καλά σας λόγια. Ευχαριστώ! Λοιπόν πάει αποφασίστηκε το πασοκικό new speech, από εποχής ΑΠ μέχρι εποχής ΓΑΠ θα μας απασχολήσει σε προσεχή ανάρτηση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s