Ο ταρίφας, η κρίση και ο φασισμός

Με πήρε «κούρσα» (με διπλή μίσθωση) ημέρα απεργίας των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, με τους δρόμους της Μητρόπολης πλημμυρισμένους αυτοκίνητα. Στην αρχή η παρουσία μιας κυρίας στο μπροστινό κάθισμα τον έκανε να είναι συγκρατημένος και ευγενής. Αποβίβασε την κυρία και μείναμε ο δυο μας στο ταξί.

Μια αδιάφορη αρχική παρατήρηση του τύπου «δύσκολη μέρα», απελευθέρωσε την καταιγίδα που έκρυβε μέσα του.

Ο ταρίφας ήταν ρήτωρ, είχε άποψη για όλα, για την κρίση, για την κατάσταση, για τους υπεύθυνους, για το τι πρέπει να γίνει, για το ποιοι πρέπει να πληρώσουν. Τι άποψη δηλαδή, «τρικυμία εν κρανίω». Όλα αυτά ειπωμένα σε κανονικό παραλήρημα, με φωνές, με χειρονομίες, με οργισμένες φράσεις, με απερίγραπτο λεξιλόγιο.

Η άποψη του ξερόλα ένας συρφετός κοινοτοπίας, φημών, «αστικών μύθων».

«Για όλα φταίνε οι πολιτικοί, αλλά ο Έλληνας δεν είναι άνθρωπος, θέλει μαστίγιο, ο ταξικός μου εχθρός είναι ο δημόσιος υπάλληλος γιατί είναι κλέφτης και τεμπέλης, όλα πρέπει να γίνουν ιδιωτικά από τα λεωφορεία μέχρι τα σχολεία και τα νοσοκομεία, ας δουλεύουμε με τα ελάχιστα για να βάλουμε μυαλό επιτέλους, μας κουβάλησαν το αλβαναριό και δουλειές δεν υπάρχουν, είναι καλό το Μνημόνιο και σκληρότερο ακόμα θα ήταν καλύτερο, οι πολιτικοί είναι κλέφτες μόνο ο Παπαδόπουλος δεν έκλεβε, τι να την κάνω τη Δημοκρατία για να τρέφω τους χαραμοφάηδες της Βουλής; Θα πέσουνε κορμιά, μόνο η οικογένεια μου με νοιάζει τα άλλα όλα ας βουλιάξουνε…» και άλλα πολλά αλλά το βασικό στίγμα νομίζω ότι σας το έδωσα.

Είχα μαζευτεί στο πίσω κάθισμα, κοίταζα την πυκνή κυκλοφορία, απαντούσα με μισόλογα, καταπίεζα την τάση μου να ανοίξω την πόρτα και να πεταχτώ έξω, είπαμε λεωφορεία δεν υπήρχαν που θα πήγαινα. Ο βομβαρδισμός συνεχίζονταν. Τον έπιανα να με κοιτάει από το καθρεφτάκι ενώ συνέχιζε τη δημηγορία του. Προφανώς εκλάμβανε τη σιωπή μου ως συναίνεση στα λεγόμενά του, όχι ότι την είχε ιδιαίτερη ανάγκη τη συναίνεση οποιουδήποτε δηλαδή.

Αγριοκοίταζε τους πακιστανούς στα φανάρια, βρίζοντας ανοιχτά τη ράτσα και τη φάρα τους. Πλησιάζαμε στο τέλος της κούρσας. Φρέναρε εκεί όπου του υπέδειξα, φρενάροντας αναγκαστικά και το παραλήρημά του. Η κούρσα έκανε 17 ευρώ. «Κόψε σε παρακαλώ μια απόδειξη» του είπα. Με αγριοκοίταξε και πάτησε το κουμπί στο ειδικό μηχάνημα μουρμουρίζοντας μέσα από τα δόντια του. Τον καλημέρισα και βγήκα κι είναι σα να φαντάζομαι την οργή που θα του προκάλεσε το κόψιμο της απόδειξης και τον επόμενο επιβάτη που αναγκαστικά θα γινόταν ακροατής αυτής της οργής.

Μετά κάθισα και σκέφτηκα. Όλα αυτά που κατά καιρούς έχουμε μάθει και διαβάσει για την άνοδο του φασισμού και το άπλωμα των ιδεολογιών του είδους  σε καιρούς κρίσης. Ο ταρίφας ήταν από τις περιπτώσεις εκείνες που συνιστούν την πρώτη ύλη, το έδαφος που πάνω του βλασταίνει ο φασισμός. Όλα τα στοιχεία τα διέθετε: παπαγάλιζε χιλιοειπωμένα στερεότυπα όντας βέβαιος ότι εξέφραζε προσωπική και πρωτότυπη άποψη, ήταν έτοιμος να λατρέψει τον οποιοδήποτε «έντιμο» αλλά και «ισχυρό» ηγέτη, για όλα έφταιγαν οι απροσδιόριστοι «άλλοι» όποιοι κι αν ήταν αυτοί, ήταν έτοιμος για όλα και να κατασπαράξει τους γύρω του.

Συχνά αναρωτιόμαστε πως ήταν ιστορικά δυνατό, ολόκληρες κοινωνίες να εκχωρήσουν ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα σε αυταρχικά καθεστώτα, κοινωνικές ομάδες να αδιαφορούν προκλητικά για τους δίπλα τους που κατακρεουργούνται, αν δε συνεργάζονται κιόλας ενεργά.

Αν τον έλεγες φασίστα θα έσκιζε τα ρούχα του και πιθανόν να σου πέταγε στα μούτρα κάποιους τίτλους δημοκρατικής νομιμοποίησης που δίχως άλλο θα διέθετε. Καμιά σημασία δεν έχει αυτό. Ο ταρίφας στα 47 του (ναι μέσα στη ρητορεία του μου είπε τρεις φορές την ηλικία του), ήταν ένας άνθρωπος που είχε δει τα πράγματα απότομα να ζορίζουν, είχε δει τις βεβαιότητες του να καταρρέουν, είχε βγει στο κλαρί και απειλούσε το σύμπαν νομίζοντας ότι κάνει την επανάστασή του. Κι ήταν ώριμος και πρόθυμος να χειροκροτήσει οποιονδήποτε θα «πειθαρχούσε την αλλοπρόσαλλη και σπάταλη κοινωνία μας». Φτάνει να έβλεπε αυτούς που θεωρούσε εχθρούς (όλους τους άλλους δηλαδή) να συντρίβονται. Είχε φτάσει τον ατομικισμό στα ακραία και άγρια όρια του. Και κατά βάθος ο ταρίφας ήταν ένας άνθρωπος τρομοκρατημένος. Και γι’ αυτό το λόγο επικίνδυνος. Ειδικά για  όσους του ζητούσαν να κόβει αποδείξεις.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

19 Responses to Ο ταρίφας, η κρίση και ο φασισμός

  1. Μέσα στο μυαλό μου είσαι…

  2. Ο/Η rodia λέει:

    …………………………………………………..

  3. Ο/Η elmina λέει:

    Όταν εγώ μπήκα σε ταξί τελευταία φορά (την περασμένη Δευτέρα-επίσης λόγω απεργίας των λεωφορείων) είχε ήδη μέσα μια Ρωσίδα που κατέβηκε σχεδόν αμέσως. Μόλις εκείνη βγήκε, ο ταρίφας μου είπε πως τον σταμάτησε ρωτώντας τον πόσα θα της πάρει για τη διαδρομή που ήθελε να κάνει κι εκείνος την είδε πως δεν είχε χρήματα και ζοριζόταν και της απάντησε, «έλα, θα σε πάω με 3 ευρώ».
    Μετά σχολίασε τον κόσμο που δεν έχει λεφτά, τους ξένους που τι να κάνουν κι αυτοί, κι εμείς δίκιο έχουμε βέβαια γιατί δουλειές δεν υπάρχουν, όλα κλείνουν, δεν υπάρχει παραγωγή, ο ίδιος ήταν βιοτέχνης σ ένα κλάδο συναφή με την κλωστουφαντουργία που παλιά στην Ελλάδα άνθιζε και τώρα δεν υπάρχει πια-την βιοτεχνία ενδυμάτων-πολύ απλός άνθρωπος χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση, κι ασυναίσθητα έκανε μια αυθόρμητη ανάλυση που στο ξανθό μυαλό μου ήταν η πιο σοβαρή, ψύχραιμη αλλά και ανθρώπινη πολιτική ανάλυση που έχω ακούσει τελευταία. Μου πήρε κι εμένα 3 ευρώ (που μάλλον ήταν λιγότερα απ ότι έπρεπε να πληρώσω) και με χίλιες ευχές μ’ άφησε.
    Ήθελα να κλαίω από συγκίνηση. Πάντα απεχθανόμουν τους ταξιτζήδες.
    Σόρυ για το μελό.

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      καλώς όρισες elmina στα μέρη του Ερυθρού Καγκουρώ. Μ’ αρέσει η αφήγηση σου με τον «άλλον ταρίφα». Σαφώς και υπάρχουν και οι άλλες φωνές, οι αντίθετες. Κι έχει αξία να τις θυμόμαστε και να τις αναφέρουμε. Και μ’ αρέσει επίσης που «απέναντι» στην ιστορία με τον δικό μου ταρίφα, μπήκε αυτό το παράδειγμα αλληλεγγύης που μας εξιστόρησες, ακόμα και για την ομορφιά της αντίστιξης. Θα συμφωνήσεις, ωστόσο ότι αυτοί που ακούγονται περισσότερο είναι οι πιο φωνακλάδες και θορυβώδεις, αυτοί που αλαλάζουν ζητώντας «νόμο και τάξη». Κι αυτοί είναι κι οι πιο επικίνδυνοι.

      • Ο/Η elmina λέει:

        εννοείται πως συμφωνώ. Τόσο, που είχα ξεχάσει πως υπάρχουν κι εξαιρέσεις…

  4. Ο/Η stam.dim. λέει:

    » Συχνά αναρωτιόμαστε πως ήταν ιστορικά δυνατό, ολόκληρες κοινωνίες να εκχωρήσουν ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα σε αυταρχικά καθεστώτα, κοινωνικές ομάδες να αδιαφορούν προκλητικά για τους δίπλα τους που κατακρεουργούνται, αν δε συνεργάζονται κιόλας ενεργά.»
    μην το μεταφερεις στο ιστορικο παρελθον συμβαινει ΤΩΡΑ στην Ελλαδα του σημερα… η κυβερνητικη μειοψηφια των δοσιλογων μεσω μνημονιου εκχωρει ατομικα και κοινωνικα δικαιωματα στους αυταρχικους επικυριαρχους και η κοινωνικες ομαδες αδιαφορουν, στηριζουν, επευφημουν μεχρι να περασουν την πορτα του δικου τους «σφαγειου» και να μετατραπουν οι επευφημιες σε κραυγες τρομου (σαν αυτες του ταριφα)

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      Καλησπέρα φίλε stam. Κρατώ ιδιαιτέρως την επισήμανσή σου για την επιχειρούμενη «σαλαμοποίηση» και τη συνταγή του κοινωνικού κατακερματισμού και της αλληλοσφαγής. Να χαρώ και να επικροτήσω όταν δω να θίγονται τα δικά σου δικαιώματα (που μέσα μου τα έχω βαφτίσει «προνόμια») να κάνεις κι εσύ κάτι αντίστοιχο όταν έρθει η σειρά μου. Και για να φουντώσω την ιστορική αναλογία, σε μια άλλη ιστορική περίοδο (με πολλές ομοιότητες) πολύ όμορφα το είχε περιγράψει ο Μπρεχτ:
      «Όμως ακόμα και κάτω από μας υπάρχουν / άλλα πατώματα / και κάτωθέ τους φαίνεται / πατώματα να υπάρχουν άλλα, κι ακόμα / κι εμάς τους κακότυχους / υπάρχουν άλλοι που / καλότυχους / μας λένε.» (από το θεατρικό έργο «Το Ψωμάδικο», 1929-30)

  5. Ο/Η rogerios λέει:

    Καγκουρώ και Δύτη ούτε συνεννοημένου να ήσασταν!

    Πράγματι η πρώτη ύλη που χρειάζεται για την επικράτησή του ο πραγματικός φασισμός (ενδεχομένως κι ο φολκλορικός) είναι άνθρωποι σαν τον «συμπαθή» οδηγό που σου έτυχε (δεν απαιτούνται ψυχοπαθή κτήνη που όπως και να το κάνουμε δεν τα βρίσκεις έτοιμα σε ικανό αριθμό, πρέπει να τα φτιάξεις με σκληρή και μεθοδική δουλειά). Πράγματι οι συνθήκες του σήμερα παραπέμπουν έντονα σε προμηνύματα απολυταρχιών της χειρότερης μορφής. Υπάρχει, όμως, ακόμη κάποιο (λίγο;) περιθώριο για να αντιστραφεί η τάση. Το πρόβλημα είναι όμως ότι: (α) δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ακριβώς ποιά είναι η κατάσταση και πώς πρέπει να αντιδράσουμε ως άτομα και ως σύνολο, (β) αδυνατούμε να προσδιορίσουμε τις πραγματικές αιτίες που θρέφουν το φαινόμενο του ολοκληρωτισμού (ας πούμε ότι τις περιορίζουμε σε ό,τι αφορά τις πιο γραφικές και πιθανώς λιγότερο επικίνδυνες εκδηλώσεις του).

  6. Ο/Η redkangaroo λέει:

    Δηλώνω υπεύθυνα και με γνώση των συνεπειών του νόμου ότι καμία προ-συνενοήσις δεν υπήρξε το Δύτη! Μάλλον το μήνυμα των ημερών έχει πάψει πλέον να σέρνεται στην κοινωνία και το «πιάνουμε» στον αέρα όλο και περισσότεροι.
    Πράγματι έχεις δίκιο ο πραγματικός φασισμός δε χρειάζεται «ψυχοπαθή κτήνη». Ο «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος, κέρδος ποτέ κι από παθήματα χορτάτος» σε στιγμές απόγνωσης του αρκεί. Ως προς τα (α) και (β) του σχολίου σου φίλε Ρογήρε, συμφωνώντας κατά βάθος έχω να παρατηρήσω απλώς το εξής: το ότι «δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε ακριβώς ποιά είναι η κατάσταση και πώς πρέπει να αντιδράσουμε» εν πολλοίς οφείλεται στην ανυπαρξία συλλογικών μορφών συζήτησης, διερεύνησης, ενημέρωσης και -εν τέλει- αντίδρασης. Με άλλα λόγια συχνά προσπαθούμε εξατομικευμένα (με όποια εφόδια έχει ο καθένας και η καθεμιά) να κατανοήσουμε όσα συμβαίνουν. Ή για να το πω με ένα παράδειγμα, βρισκόμαστε ο καθένας μοναχός του, απέναντι στη συγχορδία ΤρεμοΠρετεντέρηδων και λοιπών προσπαθώντας να καταλάβουμε που πάει το πράγμα… Κατά τη γνώμη μου, συνεπώς, η συλλογική διάσταση της όποιας αντίδρασης είναι το πρώτο -και ίσως το πιο σημαντικό- σκαλί.

  7. Ο/Η Mahi Theo λέει:

    Καλώς όρισα!
    Αγαπητό μου Καγκουρώ δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τα συμπεράσματά σου.
    Προσωπικώς, χρησιμοποιώ το συμπαθές κίτρινο μέσο μεταφοράς συχνότατα και δηλώνω πως δεν υπάρχει καλύτερος χώρος για να αφουγκραστεί κάποιος την κοινωνία. Τόσο οι οδηγοί όσο και οι επιβάτες-συνεπιβάτες μου στις διπλο-τριπλο κούρσες προέρχονται από όλες τις αποχρώσεις του πολιτικού φάσματος.
    Θέλησα να γράψω εδώ για να μοιραστώ μια ‘κούρσα’ των τελευταίων ημερών που μου άφησε καλή ανάμνηση. Λοιπόν, παίρνω ταξί το οποίο έχει ήδη επιβάτη μια γυναίκα. Ο οδηγός και η κυρία έχουν ήδη πιάσει κουβέντα. Μια κουβέντα ήρεμη, της συνενόησης. Από την προφορά καταλαβαίνω ότι η κυρία είναι σλαβικής προέλευσης (Ρωσία, Γεωργία, Ουκρανία, …) και ο οδηγός Αλβανικής. Η επιβάτης βρίσκεται για λίγες μέρες στην Αθήνα για δουλειές. Ζει και εργάζεται στη Τζιά. Της αρέσει το νησί επειδή το παιδί της παίζει με ασφάλεια στις πλατείες. Ο οδηγός εργαζόταν για 14 χρόνια στην ΠΥΡΚΑΛ στο Λαύριο. Ήταν ένας από τους Αλβανούς που «μας έπαιρναν τις δουλειές» τότε που οι Έλληνες φοβούμενοι τα εργατικά ατυχήματα δεν ζητούσαν δουλειά εκεί. Όμως αυτός ήταν απελπισμένος και δούλεψε. Τώρα νοίκιαζε το ταξί και είχε αγοράσει σπίτι. Και οι δύο, γνωρίζοντας την ανέχεια, την ξενητειά και την απελπισία εξέφρασαν συμπόνια για την «κατάσταση στην Ελλάδα». Ένιωσα σαν να με παρηγορούσαν. Μια γλυκιά εγγύτητα την οποία οι ίδιοι μάλλον δεν γνώρισαν όταν πρωτοήρθαν.
    Αυτή η διαδρομή που μοιράστηκα μαζί σας την ξεχώρισα ανάμεσα σε τόσες άλλες που μοιάζουν πολύ με εκείνη του Κατακόκκινου Καγκουρώ μας.

  8. Ο/Η redkangaroo λέει:

    Καλώς όρισες λοιπόν αγαπητή Mahi. Μου αρέσει που αυτή η ανάρτηση, η οποία έγινε εν θερμώ για να καταθέσει κάποιες σκέψεις (που απ’ ότι φαίνεται) όλοι και όλες μοιραζόμαστε σχετικά με τη «μαύρη» -απ’ όλες τις απόψεις- πλευρά των πραγμάτων, έγινε η αφορμή για να κατατεθεί κι φωτεινή πλευρά. Ίσως αξίζει πραγματικά να της δώσουμε την προσοχή που της αξίζει… γιατί όπως λες κι εσύ όντως ξεχωρίζει.

  9. Ο/Η Dreamon λέει:

    Δυστυχώς τέτοια λογύδρια ακούω όλο και πιο συχνά κι εγώ, τόσο στη δουλειά όσο και στο δρόμο. Δυστυχώς δεν μαθαίνουμε από την ιστορία. Ξεχνάμε εύκολα.

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      το εξοργιστικό είναι dreamon ότι και όσοι εκστομίζουν τα -πανομοιότυπα- λογύδρια είναι 100% βέβαιοι ότι λένε πρωτότυπα πράγματα που μόνο εκείνοι έχουν σκεφτεί…

  10. Ο/Η χαρη λέει:

    πού είναι τό λάϊκ;;;

    (από Δύτη ερχόμενη, αλλά θα το επαναλάβω αυτονομούμενη 🙂 )

  11. Ο/Η Τσαλαπετεινός λέει:

    Να σου πω για τον ηλικιωμένο ταρίφα που στο τέλος μιας ανάλογης
    κούρσας με όμως λιγότερη κίνηση, δήλωσε περήφανα ότι ήταν δεσμοφύλακας
    την εποχή της χούντας;

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      Φίλε Τσαλαπετεινέ, φαίνεται ότι ο καθένας και η καθεμιά έχει να διηγηθεί κάτι για τον ταρίφα του/της… Πάντως -τώρα το θυμήθηκα- ο ταρίφας της αναρτήσεως ήταν, κατά δήλωσή του, υιός χωροφύλακος. Αν τώρα κάνεις τον ηλικιακό λογαριασμό βρίσκεις πότε εισήλθε ο πατήρ στο ένδοξο Σώμα της Βασιλικής Χωροφυλακής!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s