Οι εκπρόσωποι του έθνους

Διαβάζουμε στο σημερινό τύπο το δράμα των Βουλευτών της κυβερνητικής πλειοψηφίας, που εκτονώνουν την οργή τους , για τα ψηφιζόμενα νομοσχέδια, ασκώντας σκληρή κριτική, σε κομματικά όργανα και κοινοβουλευτικές επιτροπές. Ύστερα όλοι μαζί συντεταγμένα, σηκώνουν τα χέρια και ψηφίζουν όσα πριν από λίγο κατακεραύνωναν. Έχει επαναληφθεί πολλές φορές τους τελευταίους μήνες. Αμφιβολίες, παράπονα, επιφυλάξεις, καταγγελίες. Υψώνουν τους τόνους, μιλούν σε δημοσιογράφους, αφήνουν μπηχτές και υπονοούμενα, αγανακτούν, εξοργίζονται.  Κι ύστερα όλος μαζί ο στρατός που λέγεται «δεδηλωμένη πλειοψηφία» , επικυρώνει τις αποφάσεις που έχουν από τα πριν παρθεί.

Αποφάσεις που επηρεάζουν τις ζωές όλων μας. Αποφάσεις  που θίγουν βάναυσα τα δικαιώματα, το εισόδημα, τον τρόπο ζωής, τις αξίες χιλιάδων, εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Όλων μας.  Και μάλιστα με τον τρόπο που ψηφίζονται πλέον , με την fast track διαδικασία  του «κατεπείγοντος», οι εκπρόσωποι του έθνους δεν έχουν και το ελάχιστο φύλλο συκής να κρυφτούν πίσω του.  Οι διαμαρτυρίες τους δεν έχουν κανένα νόημα, παρά μόνο να έχουν το άλλοθι ότι κλαψούρισαν επειδή η κυβέρνηση τους αγνοεί. Η εκτίμηση που τους έχει βέβαια ο Κυβερνήτης μας φαίνεται από τον τρόπο που έχει στελεχώσει το Υπουργικό του Συμβούλιο: όπου πρώτα βιολιά δεν είναι όσοι (τουλάχιστον βρε αδερφέ) έχουν δοκιμαστεί στη «βάσανο» της λαϊκής ψήφου, αλλά η –εξωκοινοβουλευτική, ή τέλος πάντων χωρίς σταυρό προτίμησης εκλεγόμενη- παρέα του γυμναστηρίου και των ποικιλώνυμων κολαούζων της εξουσίας (Δρούτσας, Γερουλάνος, Μπιρμπίλη, Παπακωνσταντίνου, Ραγκούσης για να πούμε τα πρώτα ονόματα μόνο.

Αλλά οι εκπρόσωποι του έθνους ζουν, είπαμε, το δράμα τους. Δεν έχω κάτι ριζοσπαστικό να τους προτείνω, ούτε κάτι ρηξικέλευθο. Σε κανέναν δεν προτείνουμε διαφοροποιήσεις, ανοιχτές (και με ψήφο εκφρασμένες) διαφωνίες, που θα τις αποκαλούσε αύριο το παντοδύναμο επικοινωνιακό επιτελείο του Αρχηγού «αποστασίες». Ίσως μόνο έναν τρόπο έχουν να σώσουν την ψυχή τους. Όσοι μέσω διαρροών , εκμυστηρεύονται ότι διαφωνούν κι ότι σπαράζει η καρδιά τους ας παραιτηθούν. Ας πάνε σπίτι τους , ας αφήσουν άλλους, τους επιλαχόντες που περιμένουν πως και πως, να κάνουν τη «βρώμικη δουλειά». Και ς μην επικαλεστούν το γεγονός  ότι είναι φορείς της λαϊκής εντολής. Αυτή τη λαϊκή εντολή την έχουν πετάξει στα σκουπίδια με τα έργα και τις ημέρες τους. Εκτός κι αν υπάρχει έστω και ένας ή μια από τους βουλευτές της κυβερνητικής παράταξης που τολμά να ισχυριστεί ότι οι συμπολίτες του τον ψήφισαν για να κάνει αυτά που κάνει σήμερα στο Κοινοβούλιο. Αν υπάρχει έστω και ένας που να λέει ότι η εντολή που είχε ήταν να φέρει σε πέρας αυτή την πρωτοφανή επίθεση στην κοινωνία που είναι σε εξέλιξη τούτες τις μέρες.

Αλλά δε θα το κάνουν. Κανείς και καμιά δε θα παραιτηθεί. Κανείς δε θα πάει σπίτι του αηδιασμένος. Θα το καταπιούν. Γιατί είναι φορείς μια στ’ αλήθεια θλιβερής εξάρτησης, είναι πρεζόνια της εξουσίας. Δεν μπορούν, όσο κι αν προσπαθήσουν, να φανταστούν τον εαυτό τους εκτός νυμφώνος. Δεν μπορούν να υποθέσουν ότι θα επιστρέψουν στην καθημερινή ζωή  τους και στη δουλειά τους (αν υποτεθεί ότι είχαν τέτοιο πράγμα). Με τίποτα. Είναι εθισμένοι στο βουλευτικό αμάξι, στην πόρτα που τους ανοίγουν, στα πρώτα καθίσματα σε τοπικές εκδηλώσεις, στους παρατρεχάμενους, στο ρουσφετοκυνηγητό, στους κόλακες, στο παραμύθι ότι επηρεάζουν τις εξελίξεις, στην αφελή καραμέλα  της συμμετοχής τους στην «κεντρική πολιτική σκηνή». Μέσα τους ίσως γνωρίζουν ότι είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης, ότι οι αποφάσεις παίρνονται αλλού, κι οι ίδιοι είναι απλά το άλλοθι της κοινοβουλευτικής νομιμοποίησης τους (Καμιά φορά εκχωρούν ακόμα κι αυτό το φερετζέ, όπως όταν ψήφισαν σαββατιάτικα στο δικαίωμα του Υπουργού Οικονομικών να αναθεωρεί το Μνημόνιο κατά το δοκούν και κατά τις προσταγές των αφεντικών, χωρίς ούτε καν τυπικά να ζητά την ψήφο τους).  Αλλά όπως και κάθε εξαρτημένος, αυτό δεν μπορούν να το παραδεχτούν.

Είναι θλιβεροί λοιπόν. Αναξιόπιστοι που προσπαθούν να σώσουν τα προσχήματα, επειδή τάχα διαφωνούν και διαμαρτύρονται. Και μετά ψηφίζουν, βάζουν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους σε όσα καταγγέλλουν.  Γι’ αυτό και μόνο οι εκπρόσωποι του έθνους, εκπροσωπούν πλέον μόνο τις άνωθεν εντολές, και την εξάρτηση από αυτές, εκπροσωπούν μόνο την προσωπική αρχομανία τους που δεν τους επιτρέπει να δουν  ούτε την κοινωνία, ούτε τους συμπολίτες τους. Κι όταν βλέπουν (γιατί κάποτε το βλέπουν) τι πραγματικά κάνουν, αποστρέφουν το βλέμμα προσηλωμένοι στο «κυβερνητικό τους  καθήκον». Έγκλειστοι στο ποιμνιοστάσιο που τους καθορίζει.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Οι εκπρόσωποι του έθνους

  1. Ο/Η rogerios λέει:

    Ούτε λέξη δεν θα άλλαζα σε ό,τι έχεις γράψει. Εμείς πότε θα ξυπνήσουμε για να τους βάλουμε στη θέση τους;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s