Mario Monicelli (1915-2010)

Επέλεξε εκείνος τον τρόπο ν’ αφήσει τον κόσμο μας στα 95 του χρόνια. Διάλεξε την πτώση από τον πέμπτο όροφο από την κατάπτωση της μακράς και ανίατης ασθένειας. Χθες 29 Νοεμβρίου 2010 ο Mario Monicelli, μας αποχαιρέτησε από το νοσοκομείο San Giovanni της Ρώμης.

Εμβληματική μορφή του ιταλικού κινηματογράφου, αστείρευτος σε χιούμορ και επινοήσεις, δημιουργός ταινιών αγαπημένων (δείτε τη φιλμογραφία του http://trovacinema.repubblica.it/attori-registi/mario-monicelli/170511 ). ο Mario Monicelli γεννήθηκε στο Βιαρέτζο της Τοσκάνης το 1915,ήταν από όσους οραματίστηκαν και δημιούργησαν τη μεγάλη σχολή της ιταλικής κωμωδίας (Commedia all’ italiana).

Υπηρέτησε ένα σινεμά που αγαπήθηκε από τον κόσμο, χωρίς ωστόσο να κρύβει την κριτική του ματιά, χωρίς να σταματάει να σατιρίζει (συχνά ανελέητα) την κοινωνία στην οποία απευθύνεται.

Συναντήθηκε με τα ιερά τέρατα του ιταλικού σινεμά, το Βιτόριο Γκάσμαν, τον Αλμπέρτο Σόρντι, τον Ούγκο Τονιάτσι. Και μας άφησε όμορφες αξέχαστες ιστορίες να θυμόμαστε: τους φουκαράδες στα χαρακώματα του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου (La Grande Guerra, 1959), τους σταυροφόρους της κακιάς ώρας σε μια κινηματογραφική Commedia dell’ Arte (L’ Armata Brancaleone, 1966), την ξέφρενη και σχεδόν ξεδιάντροπη συμμορία του οι «Εντιμότατοι Φίλοι μου» (Amici Miei, 1975).

Τα τελευταία χρόνια με τη μεγάλη επιστροφή του το 2006, δεν σταματάει να υπερασπίζεται τις αξίες που μια ζωή υπηρέτησε, μιλώντας ξεκάθαρα, εκφράζοντας το φόβο του για μια «Ιταλία της μονοδιάστατης σκέψης», την ανησυχία του για τον εγγύτατο κίνδυνο ενός «φασισμού με άλλες μορφές». Και διατυπώνει με διαύγεια τα credo του για το σινεμά που διάλεξε: «Να διαλέγεις ιστορίες μιας στοιχειώδους απλότητας, που είναι και το πιο δύσκολο. Να μη φορτώνεις [το φιλμ] με πολλά πράγματα  και πολλά πρόσωπα προσπαθώντας να τα κάνεις ενδιαφέροντα.  Είναι οι απλές ιστορίες που μέσα στο χρόνο συνεχίζουν να μας συγκινούν».

Στην τελευταία φάση της ζωής του, χτυπημένος ήδη από τη βαριά ασθένεια, υψώνει τη φωνή του ενάντια στις περικοπές για τον πολιτισμό. Και πριν λίγους μήνες συναντήθηκε με τους εξεγερμένους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Ρώμης.

Έτσι θέλησε, μ’ αυτά τα μηνύματα, να μας αποχαιρετήσει ο Mario Monicelli…

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Mario Monicelli (1915-2010)

  1. Ναι αλλά ούτε μια κουβέντα για το «Ο κλέψας του κλέψαντος»; 🙂
    Πριν από κάποια χρόνια είχα πετύχει και αυτό (δεν θυμάμαι τον ελληνικό τίτλο), μια ταινία με απίστευτη τραγικότητα.

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      Έχεις δίκιο Δύτη, ασυγχώρητη παράλειψη «Ο κλέψας του κλέψαντος»… το Un borghese piccolo piccolo με εξαιρετικό Alberto Sordi ούτε κι εγώ θυμάμαι με ποιο τίτλο παίχτηκε στην Ελλάδα.

  2. Ο/Η takis chaldaios λέει:

    μεγάλος εκφραστής μιας τρυφερής ανατρεπτικότητας της δεκαετίας του ’60… με πολύ σκληρότητα ενίοτε, μην χάνοντας ποτέ την αίσθηση του χιούμορ ωστόσο… always look at the bright side of life, κάτι σαν κι αυτό το τραγούδι πάνω απ’ το σταυρό των monty python… σιγά μη δε σκεφτόταν να βγάλει τη γλώσσα στον πόνο και στο θάνατο…

  3. Ο/Η rogerios λέει:

    Παμμέγιστος ο εκλιπών! Και μόνο για την απίστευτη Armata Brancaleone θα μείνει για πάντα στην καρδιά μου. Για σας φίλοι μου, πιθανότατα θα μείνει για άλλα φιλμ του, ίσως ο καθένας μας να είχε και διαφορετική αγαπημένη ταινία από την πλούσια φιλμογραφία του Μονιτσέλλι. Κι όπως τα αριστουργήματά του ήταν πολλά…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s