Κόκκινο Φως


Στα τζάμια έχουν κρεμαστεί

Της πόλης αυτής οι καλησπέρες

Κι ανακατεύοντας

Ποδήλατα με διαδρομές λεωφορείου

Θα δύσει κάποτε

Η πρόσκαιρη εδώ ζωή μας

Κρατάς ωστόσο

Στην τσέπη τα καινούργια σου κλειδιά

Και το Σαββατοκύριακο

Ορατό

Γεννοβολάει ελπίδες

Έτσι

Σε πάρκα υφαρπάζεις άλλων στιγμές

Κι αντέχεις

Την τόση απελπισία που κρύφτηκε

Στις ημερομηνίες

 

Είσαι και πάλι εδώ

Τσχυδρομείο post restant

Γιακάδες σηκωμένοι

Και χιόνι γύρω σας

Σαν καλοκαίρι

Πόλη

Κλειστή κι έκθετη

Εκτός των τειχών

Πόλη

Της εύκολης συγγνώμης

Της χορτάτης συνείδησης

Που αναρωτιέσαι νύχτα

Μυστικά

Ποιος ο Θεός μου

Πόλη

Της σκεπαστής διαδρομής

Με τόση εύκολη ηδονή

Τόση ακίνητη στεριά

Η ασφάλεια σου

 

Πόλη

Άδειος τραπεζικός λογαριασμός

Προχωρημένος τριτογενής

Από χρόνια

Άρρωστες

Υπηρεσίες

 

Στα πρόσωπά σου

Αρχάγγελος η αφθονία

Και τούτη εδώ

Η φτηνή καρτ ποστάλ

Η σκόνη στα πόδια μου

Πάντα εδώ

Σε όσους δρόμους κι αν βαδίσω

Την πόρτα σου ανοίγω

Λεμόνι παγωτό

Πικρή πορτοκαλάδα

Γυναίκες ωραίες

Βιάζονται πάντα

Να προσπεράσουν

Την πόρτα σου ανοίγω

Ένοικος ξεχασμένος

Τα δικαιώματα του εκκρεμή

Κλειδιά δικά του

 

Πόλη

Μια  μπάλλα που κυλάει στην ερημιά

Και με φωνάζει

Πόλη

Του ανθρώπινου πλήθους

Και

Των καινούργιων στίχων

Πόλη

Της επανάστασης

Τόσο γλυκιάς και ξεχασμένης

Πόλη

Που δρόμος ανοιχτός

Σφράγιζε τη ζωή μας

Πόλη

Εισιτήριο

Που ανύποπτοι ελεγκτές δικάζουν

Πόλη της Κυριακής

Είσαι μια παντρεμένη όμορφη

Με ανησυχίες

Στα όνειρα μου

Πάντα εδώ

Με ένα κόκκινο φως

Στα τζάμια σου να περισσεύει

Ώρα έξι ανοιξιάτικη

Λεωφορείο γεμάτο

Πηγαίνεις σπίτι

Μικρός υπαινιγμός

Μεγάλη λέξη

Πόλη

Πόλη μου

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

3 Responses to Κόκκινο Φως

  1. Ο/Η takis chaldaios λέει:

    βόλτες στο σαν λούκα, σκαλάκια και αμέτρητες στάσεις σε μπαρ άλλα από κείνα που ήξερες, φτηνά ποτά στο καζαλέκιο για να γιορτάζουμε επανασυνδέσεις, εκ περιτροπής παράθυρα και φωτισμός, τριάντα μέρες μπούμπα (που έλεγε κι η μεξικάνα), φαγητά εξαίσια και τιποτένια, ευγενικοί ηλικιωμένοι, πόλεμος μακριά και χώμα στην κουζίνα, ραβένα σαν σκηνή νεορεαλισμού, καρούζο στην πιάτσα ατσαριτά και καφέ ντελ μουσέο…
    «γυναίκες όμορφες να προσπερνούν»… προσπέρασαν, μαζί κι η πόλη κι όμως ξανάρχονται…

  2. Ο/Η redkangaroo λέει:

    κι αφού σήμερα ψηφίζουμε -και- για τις πόλεις που ζούμε… εγώ θυμάμαι Ποιότητα Ζωής στο δημόσιο χώρο (ναι έτσι με κεφαλαία), ακόμα και της ημι-φτωχικής δικής μας ζωής… και δεν νομίζωότι εξιδανικεύω λόγω χρονικής απόστασης και τότε τα ίδια έλεγα…

  3. Ο/Η rogerios λέει:

    Καγκουρώ είσαι εξαιρετικό! Πολύ θα ήθελα να γράψω κι εγώ κάτι παρόμοιο για το Στρασβούργο, το ίδιο συμπυκνωμένο και μεστό! Αλλά, όπως γνωρίζετε, είμαι μάλλον της σχολής των σχοινοτενών κειμένων… 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s