«Καλλικράτης», Μνημόνιο, διλήμματα…

Σε δυο μέρες ψηφίζουμε. Για τις τοπικές και περιφερειακές εκλογές. Μέσα σε ένα δύσκολο και ζοφερό σκηνικό. Κρίσης, ανασφάλειας, αμηχανίας, αβεβαιότητας. Ψηφίζουμε για την ανάδειξη των αρχών της αυτοδιοίκησης, και μάλιστα σε ένα τοπίο αλλαγμένο λόγω της μεταρρύθμισης  με το εύηχο όνομα Καλλικράτης.

Αυτή η μεταρρύθμιση ακολούθησε βέβαια την πεπατημένη των έργων και των ημερών της παρούσας Κυβέρνησης. Πήρε υπαρκτές παθογένειες που είναι ενδημικές στο χώρο της αυτοδιοίκησης (σπατάλη, αδιαφάνεια, πελατειακές σχέσεις και αντιλήψεις και όλα τα σχετικά), τις διόγκωσε, τις εμφάνισε ως μάνα όλων των κακών για να προχωρήσει με βήματα γρήγορα (και βιαστικά και πρόχειρα βέβαια) στο ξεκαθάρισμά τους. Αποσιώπησε και τα αίτιά τους βέβαια, γιατί στο ερώτημα «ποιοι τα δημιούργησαν όλα αυτά» θα υπήρχε κάποια μικρή δυσκολία να απαντήσουν οι κυβερνώντες. Εκτός αν κι εδώ κατέφευγαν στη γνωστή συνταγή του ευτραφούς Αντιπροέδρου απαντώντας «όλοι μαζί τα φάγαμε».

Επήλθε λοιπόν η κοσμογονία του «Καλλικράτη». Όπου κατά την άποψή μου, και όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές  νομίζω γίνεται ξεκάθαρο επιτυγχάνονται τρεις στόχοι:

 

  • Εξαφανίζοντας εκατοντάδες μικρούς Δήμους και συνενώνοντάς τους σε «σύγχρονους» Δήμους – μαμούθ, εξαφανίζεις ταυτόχρονα και τη δυνατότητα αντιπροσώπευσης σε επίπεδο μικρής κοινότητας, τη δυνατότητα να υπάρξουν κινήσεις ανεξέλεγκτες, ή εφαρμογή τοπικών πολιτικών που θα χαλάνε τη συνταγή της κεντρικής εξουσίας. Δείτε για παράδειγμα πόσο δύσκολο είναι για μικρές πολιτικές δυνάμεις, ή αυτόνομες κινήσεις πολιτών να συγκροτήσουν ψηφοδέλτια στους Καλλικράτειους Δήμους. Και μάλιστα με την εφαρμογή ενός σκληρού πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος έστειλε το μήνυμα ότι ελπίδα τοπικής εξουσίας έχουν μόνο τα κόμματα εξουσίας και οι εκλεκτοί τους.
  • Καταργώντας τις Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις και εισάγοντας τις αιρετές Περιφέρειες, ξεφορτώθηκαν ένα ενδιάμεσο στάδιο εκπροσώπησης και έμειναν με ένα περισσότερο ελέγξιμο εργαλείο από την πλευρά του Κράτους. Άλλωστε μια σειρά από σημαντικές αρμοδιότητες παραμένουν στο κεντρικό Κράτος –μέσω των  Γενικών Διοικήσεων. Παράλληλα μέσω των Περιφερειών μια σειρά από έργα που συνδέονται με κοινοτικά κονδύλια και τη διαχείριση τους, περνούν αρχικά σε αδιαφανείς και αμαρτωλές κατά το παρελθόν Α.Ε. (του τύπου της Εγνατίας), για να ακολουθήσουν στη συνέχεια οι καθαρά ιδιωτικές επιχειρήσεις που θα κερδοσκοπούν με δημόσιο χρήμα.
  • Συρρικνώνοντας τις σπάταλες, ζημιογόνες, διεφθαρμένες και ότι άλλο θέλετε δημοτικές επιχειρήσεις (χωρίς πάλι να πουν ποιοι τις κατάντησαν έτσι και ποιοι έκαναν το πάρτυ τόσα χρόνια), δεν εξοικονομούν απλώς πόρους –όπως στα Μνημόνια που υπογράφουν έχουν δεσμευθεί να κάνουν.  Σηματοδοτούν την αποχώρηση της Αυτοδιοίκησης από πεδία άσκησης πολιτικής και παραγωγής έργου (περιβάλλον, απορρίμματα, ανακύκλωση, κοινωνική πολιτική και τόσα άλλα), για να έρθουν –κι εδώ- οι ιδιώτες.

 

Βέβαια κάποιοι τα έλεγαν αυτά από το καλοκαίρι, όπως ο Μανόλης Γλέζος –που από αυτοδιοίκηση τέλος πάντων κάτι σκαμπάζει- αλλά ποιοι τους άκουγαν; και τα ξαναλένε και πρόσφατα βέβαια.

Πέραν όλων των άλλων ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά σχετικά με το τίνος είδους εκλογές είναι οι επερχόμενες τοπικές εκλογές, τι χαρακτήρα έχουν : πολιτικό ή αυτοδιοικητικό. Λες και πρόκειται για τίποτα ξεχωριστά μεταξύ τους πράγματα, εντελώς διαφορετικά ή/και αντίθετα.

Γνώμη μου είναι ότι τέτοιο δίλημμα δεν υπάρχει, με άλλα λόγια αυτό το δίπολο ως ζεύγος αντιθέτων δεν υφίσταται. Οι εκλογές είναι πολιτικές ακριβώς επειδή είναι αυτοδιοικητικές.

Για να το εξηγήσω με ένα δυο παραδείγματα.

Ένα από τα πρώτα θύματα μιας γενικότερης πολιτικής περιστολής δαπανών (για να το πούμε κομψά) είναι το πεδίο της κοινωνικής πολιτικής και προστασίας. Μέγιστο μέρος του, με επιτυχημένο ή όχι τρόπο, το χειρίζεται η αυτοδιοίκηση. «Βοήθεια στο Σπίτι», προγράμματα για άτομα με αναπηρία, προγράμματα πρόληψης κατά της εξάρτησης από ουσίες, κοινωνικά παντοπωλεία ακόμα και συσσίτια. Α… να μην ξεχάσουμε και τα ΚΑΠΗ –τα οποία έβαλε στο στόχαστρο ο κυνικός τραπεζίτης. Όταν όλες αυτές οι υπηρεσίες θα καταδικαστούν σε συρρίκνωση, την εποχή ακριβώς που θα έπρεπε να τις ενδυναμώσουμε, γιατί θα περικοπούν δραματικά οι πόροι που τις στηρίζουν, τι απαντάς, είναι πολιτικό ή αυτοδιοικητικό το θέμα; Εκτός κι αν ελπίζουμε στον «ικανό» και «άξιο» Δήμαρχο (που μόνο θεωρητικά μπορεί να υπάρχει βέβαια) ο οποίος θα καταφέρει να τις λειτουργήσει χωρίς πόρους.

Ή για να πούμε ένα άλλο παράδειγμα.

Όταν μια δεδομένη πολιτική μεταφοράς αρμοδιοτήτων χωρίς τους αντίστοιχους πόρους οδηγήσει στην «εθελούσια» αποχώρηση της Αυτοδιοίκησης από τομείς άσκησης πολιτικής τι θα σημαίνει αυτό για την καθημερινότητα του πολίτη; Όταν οι τομείς καθαριότητας των νέων συνενωμένων Δήμων μένουν χωρίς προσωπικό (λόγω μείωσης των προσλήψεων) και χωρίς εξοπλισμό (λόγω ανυπαρξίας πόρων), δεν είναι σα να κλείνουμε το μάτι στην ιδιωτική εταιρεία που θα αναλάβει την αποκομιδή των απορριμμάτων; Όχι δωρεάν βεβαίως. Ας αναλογιστούμε τι θα επιφέρει αυτό στα δημοτικά τέλη.

Ήταν μόνο δυο από τα δεκάδες παραδείγματα που μπορεί να φέρει κάποιος σε μια ήρεμη συζήτηση με επιχειρήματα. Παραδείγματα που πιστοποιούν ότι οι αυτοδιοικητικές επιλογές δεν είναι διαφορετικές από πολιτικές επιλογές, δεν είναι κάτι άλλο, κάτι ξεχωριστό όσο κι αν ο χώρος της αυτοδιοίκησης (θα έπρεπε να) έχει την αυτονομία του.

Αλλά αυτή η ήρεμη συζήτηση δεν έγινε ποτέ. Οι κυβερνητικοί υποψήφιοι εξόρκιζαν σε όλους τους τόνους οποιαδήποτε αναφορά σε θέματα εκτός του «μικρόκοσμου» των τοπικών κοινωνιών, σιωπούσαν όταν κάποιος έθετε ζητήματα που σχετίζονταν με τα Μνημόνια και την εν γένει κυβερνητική πολιτική. Ήταν έντιμοι και ειλικρινείς όταν υπερασπίζονταν την αυτονομία τους από την κεντρική πολιτική σκηνή, ή το έκαναν για να εξουδετερώσουν την  όποια αντίδραση των πολιτών την οποία θα πλήρωναν την ώρα της κάλπης; Οι μετέπειτα εξελίξεις έκαναν το ερώτημα –όπως και τα διλήμματα που προαναφέραμε- άνευ νοήματος.

Εκεί που ο Πρωθυπουργός σχετικά με τις τοπικές και περιφερειακές εκλογές σφύριζε αδιάφορα, μιλώντας σε χαμηλούς τόνους για δημοψήφισμα υπέρ ή κατά του Καλλικράτη, ανακάλυψε αίφνης ότι αν δεν ψηφιστούν  οι εκλεκτοί του υποψήφιοι (και σε ψηλά ποσοστά και από τον πρώτο γύρο) θα έρθει η συντέλεια. Λοιμός, σεισμός και καταποντισμός. Θα κινδυνεύσει η σταθερότητα της χώρας, θα αναστηθούν οι δυνάμεις του σκότους, θα πάνε χαμένες οι θυσίες κ.λπ κ.λπ. Γι’ αυτό λοιπόν και θα συνεκτιμήσει, θα συναθροίσει και… και … θα αποφασίσει αν χρειάζεται να κάνει και Εθνικές εκλογές προκειμένου να επανανομιμοποιήσει και να ανανεώσει την πρόσφατη εντολή του (ζητώ συγγνώμη για τους βαρβαρισμούς της «νέας ομιλίας»). Κι αφού έκατσε 2,5 ώρες στις τηλεοράσεις μαζί με εκλεκτούς μεγαλοδημοσιογράφους και μας ανέλυσε το νέο δίλημμα, αφοσιώθηκε ο Πρωθυπουργός στον Ανένδοτο Αγώνα υπέρ της –εκβιαστικής- εκλογής των εκλεκτών του.

Κι οι έρημοι οι υποψήφιοι; Οι καθαρόαιμοι αυτοδιοικητικοί, άνθρωποι που θα ήταν αφοσιωμένοι στα του Δήμου τους και όχι  στα γενικά πολιτικά; Στην αρχή βουβάθηκαν, μετά άρχισαν κι εκείνοι να χορεύουν στο ρυθμό που αιφνιδίως άλλαξε ο Αρχηγός. Και τώρα πορεύονται προς τις κάλπες εφοδιασμένοι με νέα διλήμματα  αλλά  κι εκβιασμούς. Ελπίζοντας ότι  την τελευταία στιγμή –βοηθούσης και μιας επικοινωνιακής καταιγίδας που έχουν εξαπολύσει τα φιλικά προσκείμενα, δηλαδή όλα, τα ΜΜΕ- θα σώσουν την παρτίδα.

Όμως ίσως την Κυριακή λάβουν την απάντηση. Η έντασή της εξαρτάται από όλους μας. Γιατί την Κυριακή ψηφίζουμε και για τα Μνημόνια και για τον Καλλικράτη.

Όπως προσπάθησα να αποδείξω, την Κυριακή ψηφίζουμε αυτοδιοικητικά άρα πολιτικά.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

15 Responses to «Καλλικράτης», Μνημόνιο, διλήμματα…

  1. Ο/Η rogerios λέει:

    Ωραίος! Το γύρισες στο σοβαρό 🙂 κι άφησες ένα μεστό κείμενο με τα περισσότερα σημεία του οποίου συμφωνώ (άντε, δεν λέω όλα, για χάρη της συζήτησης και του διαλόγου 😉 ).

    Νομίζω ότι με την επικοινωνιακή/ προπαγανδιστική πολιτική που ακολουθείται (στοχεύω μια πανθομολογούμενη αδυναμία για να αλλάξω ριζικά κάτι, αλλά οι σκοποί που επιδιώκω παραμένουν αδιαφανείς για τον αμύητο και την πλέμπα γενικά), κάποιοι κερδίζουν πρόσκαιρες νίκες, αλλά τελικά ναρκοθετούν το μέλλον της χώρας. Η αναδιανομή του δημοσίου χρήματος δεν λέει και πολλά σε μας (τουλάχιστον όχι με αυτούς τους όρους): άλλωστε εσένα και μένα ουδόλως μας ενδιαφέρει αν μερικές χιλιάδες μικροαπατεώνες (το μικρο- δεν αναφέρεται στην ψυχή, αλλά στο αντικείμενο των έκνομων δραστηριοτήτων τους) πρόκειται να αντικατασταθούν από μερικές δεκάδες μεγάλους παίχτες, με όμοιους στόχους. [à la limite κι εντελώς κόντρα στα μανδραβέλεια ιδεοληπτικά σχήματα, θα έλεγα ότι χίλιοι μικροαπατεώνες είναι μικρότερο κακό από δέκα μεγάλου βεληνεκούς μασητήρες δημόσιου χρήματος!]

    Ωστόσο το πρόβλημα έγκειται και στο ότι αυτοί που αντιτίθενται στην κυβερνητική γραμμή δεν φαίνεται να έχουν σταθερή στόχευση, ούτε καθαρό λόγο. Τί τους εμποδίζει να διατρανώσουν με σαφήνεια αυτά που σημειώνεις στην αποψινή ανάρτησή σου; Ξέρω… θα μου πεις ότι δεν πρέπει να τσουβαλιάζω, γιατί υπάρχουν εξαιρέσεις. Πόσες όμως; Αρκούν;

  2. Ο/Η redkangaroo λέει:

    Εξαιρετικός ο προβληματισμός Ρογήρε, οδηγεί σε έναν ωραίο διάλογο, που ως κοινωνία ΔΕΝ κάνουμε. Συχνά σε συζητήσεις σε χώρους δουλειάς συναντάς κλίμα τηλε-παραθύρων, οπότε καταλαβαίνεις. Ίσως αυτό να είναι ένα μέγα θέμα και ένα δείγμα αλλοτρίωσης. Για τα λοιπά επιφυλάσσομαι. Να την πάμε την κουβέντα, λίγο παραπέρα.
    P.S. ακούω τη δημοσιογραφική αργκό σε τοπικό κανάλι σε συζήτηση υποψηφίων, αυτή η διαβόητη «προσφυγή στις κάλπες» τι θέλει να πει, όχι τίποτα άλλο αλλά από προσφυγιά κάτι ξέρει πολύς κόσμος.

  3. Ο/Η rogerios λέει:

    Την κουβέντα πρέπει να την πάμε λίγο παραπέρα (γιατί τις πολιτικές/ κομματικές δυνάμεις του τόπου δεν τις βλέπω να το κάνουν με τίποτε).
    Και πρώτα-πρώτα να συζητήσουμε για τη σκοπιμότητα της ιστορίας: εντάξει, το οικονομικό κριτήριο είναι σημαντικό, αλλά όχι και το μόνο καθοριστικό. Δεν προβαίνεις σε μεταρρύθμιση του συστήματος της τοπικής αυτοδιοίκησης μόνο για να περιορίσεις τα έξοδα! Και ειλικρινά, η σκοπιμότητα της δημιουργίας τόοοσο μεγάλων δήμων σε μια χώρα με τα γεωφυσικά χαρακτηριστικά της Ελλάδας δεν με πείθει. Τονίζω ότι μια χώρα σαν τη Γαλλία (χωρίς τα νησιωτικά και δυσπρόσιτα της Ελλάδας) έχει δήμους κατά μ.ό. μικρότερους των καποδιστριακών… Για τους καλλικράτειους δεν το συζητάω. Θαρρώ πως μόνο οι ΟΤΑ της Πορτογαλίας έχουν τον γιγαντισμό των καλλικράτειων δήμων. Αλλά δεν ξέρω αν ο… «σύντροφος» Μπαρόσο μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα…

  4. Ο/Η redkangaroo λέει:

    Έχεις απόλυτο δίκιο Ρογήρε, το οικονομικό κριτήριο είναι ΕΝΑ μόνο, και όχι το πιο σημαντικό. Έχω την αίσθηση ότι το «ζητούμενο της μεταρρύθμισης» είναι τελικά η συντριβή των μικρών κοινοτήτων, με άλλα λόγια η πλήρης επέλαση της κεντρικής εξουσίας στην περιφέρεια (αλλά και στα αστικά κέντρα), όπου δε θα έχει νόημα η δραστηριοποίηση «ημών των ταπεινών» παρά μόνον η ενέργεια των καθ’ υπαγόρευσιν μεγάλων (από τα ΜΜε και λοιπά κέντρα εξουσίας). Ας ρίξουμε μια ματιά στο ποιοι θα εκλεγούν δημοτικοί σύμβουλοι μεθαύριο π.χ.

    Όσο για το μοντέλο είναι ο απόλυτος μύθος ότι η υπόλοιπη Ευρώπη κινείται σε καλλικράτεια κατεύθυνση. Έχω υπόψη μου το ιταλικό σύστημα με τους τρείς (3) βαθμούς αυτοδιοίκησης: comune=δήμος ή κοινότητα, provincia= νομός (στα δικά μας), regione=περιφέρεια. Και λειτουργεί… εδώ και χρόνια. Οι δήμοι μαμούθ και οι άχρωμες και -μελλοντικά κατά την άποψη μου- αποστεωμένες περιφέρειες, είναι εφεύρεση των δικών μας «καλλικράτηδων».

    Γι’ αυτό συμφωνούμε τελικά ότι το διακύβευμα (άλλος βαρβαρισμός κι αυτός) δεν είναι το οικονομικό, αλλά η δόμηση της εξουσίας σε τοπικό επίπεδο. Ποιος παίρνει αποφάσεις τελικά, ακόμα και για το παραμικρό. Και ποιος σπρώχνεται στην ιδιώτευση και στην αδιαφορία -ακόμα και για τα του οίκου του.

    Chi vivra’, vedra’ !

  5. Ο/Η takis chaldaios λέει:

    1. συμφωνώ απόλυτα ότι οι εκλογές αυτές είναι πολιτικές (δηλαδή δεν θυμάμαι και ποτέ να μην ήταν από τότε που ψηφίζω)…ιδιαίτερα στην εποχή του μημονίου η μπάλλα τα παίρνει όλα: αυτοδιοίκηση, τοπικές ανάγκες και ιδιαιτερότητες…
    2. δεν ξέρω τόσο καλά τα μοντέλα που περιγράφετε αλλά πιστεύω απλά ότι όσο πιο μικρό το σχήμα αυτοδιοίκησης τόσο (δυνάμει) μεγαλύτερο το ποσοστό συμμετοχής του πολίτη – κατά τη γνώμη μου γενικά καλό πράγμα.
    3. υπάρχουν μερικά αγκάθια σ’ αυτήν την αναμέτρηση όταν βρεθεί κανείς αντιμέτωπος με την κάλπη… π.χ. τι ψηφίζεις στην αθήνα; να φύγει ο κακλαμάνης (άρα και μνημόνιο και πασόκ;) ή να καταδικάσεις το δήμο στην καταστροφή – αλλά κι αυτά γνωστά.
    4. λέτε για τις παθογένειες (!)… ε, εντάξει ρε παιδιά… το προφανές επαναλαμβάνουμε όλοι: υπάρχουν παθογένειες και πάνω εκεί πατάνε για όλα τα εκτρώματα που προσπαθούν να μας φορέσουν. το θέμα είναι ότι οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν ή θα είχαν κάτι να πουν να βρουν έναν πιο αποτελεσματικό τρόπο…
    5. συμφωνώ απόλυτα σε όσα λέει αυτός που θέλει να τον λένε ρογήρο (άλλο κι αυτό: να αποφεύγουμε τα ονόματά μας, θα το σεβαστώ… με δυσαρέσκεια ωστόσο) σχετικά με την αναδιανομή στο πρώτο του σχόλιο καθώς και με το επιχείρημά του ότι δεν αρκεί η αιτιολογία που παρουσίασαν για την μεταρρύθμιση (στο δεύτερο σχόλιο).
    6. για το χαρακτήρα των εκλογών, παραφράζοντας τον οικοδεσπότη, θα έλεγα ότι αυτές οι εκλογές δεν είναι αυτοδιοικητικές ακριβώς επειδή (όπως λέει κι ο γλέζος) την αυτοδιοίκηση την πέθαναν με το νόμο που ψήφισαν.

    προσωπικά θα ψηφίσω αλαβάνο στην περιφέρεια γιατί με τίποτα τα άλλα δεν μου έβγαιναν και στην αίγινα θα αποφασίσω αφού φάω και πιω με τους καλούς μου φίλους εκεί, το σταύρο και τη γιάννα…

    τάκης χαλδαίος

  6. Ο/Η rogerios λέει:

    Συμφωνώ απόλυτα! Είτε αυτή ήταν η βούληση των εμπνευστών του Καλλικράτη είτε όχι, το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς αυτό που περιγράφεις. Προσωπικά δεν βλέπω κανένα όφελος για την τοπική αυτοδιοίκηση και την υποτίθεται ζητούμενη μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών σ’ αυτήν. Και μετά μας ζαλίζουν για δήθεν κοινωνίες πολιτών… Βέβαια, για εντελώς ακίνδυνα ζητήματα είναι μια χαρά. Για τα σοβαρά, όμως, η εξουσία πρέπει να ανήκει αποκλειστικά στις διάφορες «ελίτ» (τρομάρα μας).

  7. Ο/Η takis chaldaios λέει:

    είδες όταν αποφεύγεις τα ονόματα ρογήρε; το παραπάνω σχόλιό σου δεν θα μπορούσε αμέσως ένας τρίτος να καταλάβει σε ποιον απαντά…

  8. Ο/Η rogerios λέει:

    Μια κι ο φίλος Τάκης με πρόλαβε, να διευκρινίσω ότι το ανωτέρω σχόλιό μου αφορά τις απόψεις του οικοδεσπότη. Βεβαίως και με τον Τάκη συμφωνούμε (και στα 6 σημεία που εκθέτει). Τώρα, για το ζήτημα με τα άβαταρ και τις διάφορες διαδικτυακές περσόνες που θίγει, τι να κάνουμε; Αρκετοί γνωρίζουν το πρόσωπο που «κρύβεται» πίσω από τον Ρογήρο ή το Ερυθρό Καγκουρώ και στην τελική δεν νομίζω ότι θίγεται η αξιοπιστία των λεγομένων κάποιου από το «ανώνυμο». Κάθε προβληματισμός, πάντως, ευπρόσδεκτος. Φαντάζομαι ότι η σχετική συζήτηση θα συνεχιστεί.

  9. Ο/Η redkangaroo λέει:

    είμαι φυσικά πολύ χαρούμενος για τη συζήτηση που διεξάγουμε… και το θέμα το αξίζει -και έχει σπάσει και το ρεκόρ σχολίων στο σπίτι του ερυθρού καγκουρώ.
    Μια σκέψη μόνο περί ψευδωνύμων, άβαταρ και τα σχετικά: δεν είναι η τάση ανωνυμίας που σπρώχνει τον υπογράφοντα να μεταχειρίζεται ψευδώνυμο, είναι ίσως μια παρόρμηση για να βρούμε το διαδικτυακό alter ego μας.
    Και βέβαια να επισημάνουμε σχετικά το μεγάλο διάλογο, αλλά και την πίεση που υπάρχει για την «επωνυμία» των ιστολογίων, που όμως οδηγεί σε άλλου είδους ελέγχους.
    Χωρίς προφανώς να θέλω να πω ότι κάτι τέτοιο υπονοούσε ο Τάκης.
    Σχετικά με την ουσία τώρα και συμφωνώντας με όσα έχουν κατατεθεί στο τραπέζι του διαλόγου θα σημειώσω ένα και μόνο. Οι «μπλόφες» των κυβερνώντων και τα διλήμματα στερούν από εμάς τους ψηφοφόρους από ένα κατά τη γνώμη μου σημαντικό δικαίωμα: αυτό της «στρατηγικής του δεύτερου γύρου». Δηλαδή, όταν μου λες ότι θα επέλθει χάος και ακυβερνησία αν ο εκλεκτός σου δεν πάρει τα ποσοστά που πρέπει από τον α γύρο, μου στερείς το δικαίωμα να έχω συνειδητά αποφασίσει να ψηφίσω την Πορτάλιου π.χ. στον α γύρο στην Αθήνα και τον Καμίνη στο β γύρο για να φύγει ο κακός δήμαρχος Νικήτας. Τι σημαίνει αυτό; ότι πρακτικά και ουσιαστικά οι κυβερνώντες στα παλιά τους τα παπούτσια την έχουνε γραμμένη την αυτοδιοίκηση, τους δήμους, τις πόλεις μας και τη ζωή σ’ αυτές.

  10. Ο/Η takis chaldaios λέει:

    ουσία χοροπηδηχτούλη φίλε μας είναι και τα δύο θέματα…
    δεν θέλω να πάω την κουβέντα αλλού αλλά μια και αναφερθήκατε στο θέμα ψευδωνύμων και ταυτότητας, επιτρέψτε μου να συμπληρώσω…
    συμφωνώ με αυτά που λέτε, θα πρόσθετα κιόλας ότι είναι και υπαρξιακό θέμα: πάντα ψάχνουμε τρόπους να ζήσουμε κι άλλες ζωές, κάτι τέτοιο ενέχει ρίσκο αλλά τα θηλαστικά έχουν μια έμφυτη τάση προς αυτό – δομική τους ανάγκη π.χ. η αλλοίωση των αισθήσεων, βλ. χρήση ουσιών κλπ.
    δεν πολυλογώ όμως
    αυτό που θέλω να παρατηρήσω είναι ότι η εμβέλεια ενός avatar παίζει μεγάλο ρόλο κατά τη γνώμη μου. είναι διαφορετικό αύριο μεθαύριο ο ρογήρος ή το ερυθρό καγκουρώ να επικοινωνούν με αυτά τα ονόματα – περσόνες σε έναν διαδικτυακό κόσμο και άλλο να μιλάμε οι τρεις μας. το δεύτερο μου φάνηκε κάπως περίεργο αλλά σίγουρα από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς…
    όσο για τον έλεγχο, σωστά μιλάει το καγκουρώ και σωστά υποθέτει ότι δεν είχα αυτό στο μυαλό μου. αλλά τον έλεγχο, με λύπη μου το λέω, δεν έχουμε όπλα να τον πολεμήσουμε πλέον… ή τα όπλα δεν είναι να δώσουμε απλώς άλλα στοιχεία…
    λέω να πάω να δω τον καινούριο οικονομίδη σήμερα…

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      Να πας στο σινεμά, και να μας πείς και τη γνώμη σου αγαπητέ φίλε. Ο Οικονομίδης είναι από τα πράγματα που αδημονώ να δω.
      Όσο για τον έλεγχο, λέω ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να τον αντιμετωπίζουμε, όσο μπορούμε βέβαια, και (μεταξύ μας) κανένας δεν είναι «ορθότερος» του άλλου.
      Α… και για να μην το ξεχάσω τι υγιέστερο να αποφασίζει τι θα ψηφίσει κάποιος ή κάποια, μετά από μια ειλικρινή και από καρδιάς κουβέντα με καλούς φίλους. αναφέρομαι στην κουβέντα με το Σταύρο και τη Γιάννα, αφού φάτε και πιείτε στην Αίγινα.
      Ίσως αυτές ακριβώς τις κουβέντες θέλουν να συντρίψουν οι καλλικράτηδες και να μας βάζουν να ψηφίζουμε με βάση την προσδοκία ρουσφετιού ή με βάση τις εικόνες των media.

  11. Ο/Η takis chaldaios λέει:

    έτσι είναι καγκουράκι πονηρό… ο ρογήρος σε τι μάχες βόσκει άραγε; και φυσικά δεν είναι κανείς «ορθότερος» του άλλου, παλαιόθεν το υποστηρίζω αλλά ότι παθιάζομαι, παθιάζομαι…

  12. Ο/Η rogerios λέει:

    Ο Ρογήρος βρίσκεται στην Αθήνα (πότε θα τα πούμε κι από κοντά;) και βασικά βόσκει στη μάχη της αναμονής του Ρογήρου Β΄. Δεν έχω φέρει μαζί μου ούτε τη βιβλιογραφία ούτε τις σημειώσεις μου για το τελευταίο μέρος των Τευτόνων Ιπποτών… οπότε, υπομονή (λέμε τώρα, λες και υπάρχει και κανένας που να περιμένει με αγωνία τις σεντονιάδες μου για πράγματα που ουδόλως ενδιαφέρουν το ελληνικό κοινό, κατά μείζονα λόγο όταν βρισκόμαστε σε περίοδο κρίσιμων… αυτοδιοικητικών εκλογών 😉 ).

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      ήταν όμως Ρογήρε κι αυτοί οι Τεύτονες απέθαντοι… πω πω πωωωω. Με παραπέμπει σε ζόμπι του τρίτου ράιχ… τους χτυπάς τους ματα χτυπάς κι αυτοί εκεί!

  13. Ο/Η rogerios λέει:

    Καλέ, σαφώς κι ήταν απέθαντοι. Τυπικά υφίστανται ακόμη και σήμερα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s