Οι φυλές των εκλογών – Μέρος Γ

 

 

Οι κομματάρχες

Έχουν φάει την πολιτική και τις εκλογικές αναμετρήσεις με το κουτάλι. Γνωρίζουν βήμα το βήμα την κάθε γειτονιά. Μπαίνουν στα σπίτια των ψηφοφόρων, συνομιλούν, παζαρεύουν, πιέζουν, πείθουν. Διαχειρίζονται πακέτα ψήφων, μεσολαβούν για ρουσφέτια κι εξυπηρετήσεις. Δεν δοκιμάστηκαν ποτέ ως υποψήφιοι, όχι μόνο γιατί φοβήθηκαν ενδεχόμενη ήττα, αλλά γιατί ο ρόλος του ενδιάμεσου και του παρασκηνίου τους ταιριάζει περισσότερο. Με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου κάνουν τις συμφωνίες τους, παζαρεύουν και συμφωνούν για τη στήριξη που θα προσφέρουν. Οι υποψήφιοι τους κανακεύουν και τους περιποιούνται. Δεν τους χωνεύουν κατά βάθος αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ξέρουν ότι χωρίς τη στήριξή τους δεν πρόκειται να πάνε πουθενά. Και χάρη σ’ αυτό το αλισβερίσι οι κομματάρχες, ακόμα και παλαιάς κοπής συνεχίζουν να επιβιώνουν πανηγυρικά!

Οι  επαγγελματίες των εκλογών

Τυπογράφοι, φωτογράφοι, εικονολήπτες, γραφιάδες, ταξιτζήδες, ταξιδιωτικοί πράκτορες, ιδιοκτήτες ακινήτων που θα γίνουν εκλογικά κέντρα, μαραγκοί και μπογιατζήδες. Και άλλοι πολλοί μικρο- επαγγελματίες που τις εκλογές τις βλέπουν σαν ευκαιρία για έξτρα μεροκάματο, για κάποιες δουλειές που αλλιώς δε θα μπορούσαν συνήθως να τις κλείσουν. Τα χρήματα είναι σχεδόν πάντα μαύρα, αφού ούτε εκείνοι έχουν όρεξη να φορολογηθούν , ούτε οι υποψήφιοι να αποκαλύψουν την υπέρβαση των δαπανών τους. Δουλεύουν φιλότιμα κι εντατικά, ο καιρός δεν περισσεύει άλλωστε. Έχουν ν’ αντιμετωπίσουν πίεση και γκρίνια των υποψηφίων, αλλά είπαμε είναι επαγγελματίες, δε μασάνε. Οι πονηροί υποψήφιοι προσδοκούν και τις ψήφους τους εκτός από τη δουλειά τους. Στο τέλος βέβαια θα ψηφίσουν ότι εκείνοι θέλουν, και θα παρακαλούν για πολιτική αστάθεια και απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, μήπως και τονωθεί, σε δύσκολους καιρούς ο τζίρος της δουλειάς τους.

Οι παρατρεχάμενοι

Είναι μια πονεμένη ιστορία. Έχουν τις προσδοκίες και τις ελπίδες τους συνήθως για επαγγελματική αποκατάσταση, δική τους ή κάποιου συγγενή τους. Ξέρουν όμως ότι αυτός ο δρόμος περνάει από προθαλάμους πολιτικών γραφείων, από περιοδείες στο πλευρό του υποψηφίου, από παλαμάκια στις συγκεντρώσεις, από διανομή φυλλαδίων, από ξενύχτια στο εκλογικό κέντρο. Αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Αιχμάλωτοι στις δαγκάνες ενός συστήματος πολιτικής πατρωνείας, νιώθουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή. Θα τους δεις αγχωμένους στις παρυφές των συγκεντρώσεων, ή διακριτικά πίσω από τον υποψήφιο όταν περιοδεύει, ή να δέχονται κατσάδες και προσβολές. Δεν είναι βέβαιο ότι θα πετύχουν το σκοπό τους, ίσως μια απλή συμβασούλα να είναι η μόνη ανταμοιβή τους. Και στο τέλος μπορεί και να βγει και κάποιος υψηλά ιστάμενος και να τους κουνήσει επιτιμητικά το δάχτυλο λέγοντας «όλα μαζί τα φάγαμε».

Οι επικοινωνιολόγοι

Είναι σχετικά καινούργιο φρούτο μέσα στο εκλογικό πανηγύρι. Όταν οι πολιτικοί ανακάλυψαν τις χάρες και τις αρετές της επικοινωνίας και της μαζικής πειθούς, βρήκαν πεδίο δόξης λαμπρό. Περιφέρονται με το λάπτοπ να δουλεύει διαρκώς, με τα αποτελέσματα μετρήσεων κοινής γνώμης παραμάσχαλα, με τις μακέτες των διαφημίσεων στην τσάντα τους, με την ατάκα (συνήθως μισή ελληνική μισή αγγλική) στα χείλη. Έχουν να αντιμετωπίσουν αρχική δυσπιστία  των υποψηφίων και του περιβάλλοντός τους. Ξέρουν όμως να την ξεπερνάνε, βασισμένοι όχι τόσο στη γνώση αλλά στο ένστικτο και, από ένα σημείο και μετά, στην εμπειρία. Είναι προσεχτικοί ώστε να μην υποσχεθούν θαύματα, άσχετο αν οι ίδιοι οι υποψήφιοι τους θεωρούν μικρούς μάγους. Στις τάξεις τους συνυπάρχουν σοβαροί επαγγελματίες και απίστευτα λαμόγια, αλλά πώς να τους ξεχωρίσεις; Είναι απαραίτητοι; Δύσκολο να το πεις. Τα πάντα θα εξαρτηθούν από την τελική έκβαση… ο χαμένος υποψήφιος εύκολα θα τους τα φορτώσει όλα και θα ξεσπάσει πάνω τους. Ο νικητής θα τους ευχαριστήσει βέβαια, αλλά μέσα του θα θεωρεί εαυτόν αποκλειστικό και αποφασιστικό συντελεστή της εκλογικής του νίκης.

Οι ΜΜΕδες

Με την προκήρυξη εκλογών τρίβουν τα χέρια τους. Ξημερώνουν μέρες δόξας, επιβεβαίωσης και χρήματος. Μέρες κατά τις οποίες οι υποψήφιοι σχεδόν θα εκλιπαρούν για δημοσιότητα, για μια συνέντευξη, για μια καλή κουβέντα. Κι αντίστοιχα οι πολιτευτές θα τρέμουν την καταγγελία, το αρνητικό σχόλιο τηρετσινιά που μπορούν να τους κολλήσουν. Μέσα στον ορυμαγδό διαφημίσεων και επικοινωνίας, οι ΜΜΕδες είναι απολύτως στο στοιχείο τους. Κολυμπάνε άνετα ανάμεσα στις διαφορετικές παρατάξεις, μπορούν να τα έχουν με όλους καλά, μπορούν να συμφωνούν (στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο) με όλους. Το όποιο κύρος τους, την όποια επιρροή τους στα μάτια της κοινής γνώμης την εξαργυρώνουν –όχι απαραίτητα υλικά- τις ημέρες της προεκλογικής περιόδου. Κι αυτή η περίοδος είναι ακριβώς που δίνει τον ζωογόνο άνεμο στα πανιά της ματαιοδοξίας τους. Θα τους δεις να συνομιλούν με υποψηφίους και πολιτευτές σαν φουσκωμένα παγώνια. Ξέρουν ότι οι άλλοι τους έχουν ανάγκη. Α… τι γλυκιά που είναι αυτή η εξουσία!

Οι «εκλογολόγοι»

Κάθε τόπος έχει τους δικούς του. Θες από παραξενιά, θες από «πετριά», θες από χόμπυ, έχουν απομνημονεύσει αποτελέσματα δεκάδων εκλογικών αναμετρήσεων. Θυμούνται περιστατικά, ποσοστά, αριθμούς σταυρών και ψήφων, κατανομή εκλογικών δυνάμεων. Τις ημέρες των εκλογών γνωρίζουν το σεβασμό. Οι υποψήφιοι διακριτικά τους συμβουλεύονται, τα ΜΜΕ τους χρησιμοποιούν σε συζητήσεις και στρογγυλά τραπέζια. Οι συμπολίτες σε καφενεία και πηγαδάκια ακούνε τη γνώμη και τις προβλέψεις τους. Δεν είναι βέβαιο ότι θα πέσουν μέσα, αλλά γκάφες δε θα κάνουν ξέρουν να προφυλάξουν το κύρος που με κόπο έχουν αποκτήσει. Μπορούν να είναι σιβυλλικοί και οι απαντήσεις να μοιάζουν με δελφικούς χρησμούς. Άλλωστε σπάνια είναι στρατευμένοι στο πλευρό κάποιου υποψηφίου ή μέσα σε μια παράταξη. Συνήθως λατρεύουν το άθλημα (τις εκλογές) και όχι τους παίκτες…

Οι μάγοι του Διαδικτύου

Επιστρατεύονται βιαστικά και την τελευταία στιγμή. Πρέπει να στήσουν, κυριολεκτικά μέσα σε λίγες ώρες, ιστοσελίδες, ιστολόγια, σελίδες κοινωνικής δικτύωσης για κάποιους από τους υποψηφίους. Διαπιστώνουν, συχνά έντρομοι, οι πολιτευτές ότι το Διαδίκτυο, αποτελεί νέο μυστικό όπλο, ότι χιλιάδες συμπολίτες περνούν ώρες μέσα του, συζητούν, διαφωνούν, προβληματίζονται. Και πρέπει κάθε αξιοπρεπής υποψήφιος να έχει κι εκεί την παρουσία του. Αλλά πως να το καταφέρει που ούτε χρόνος του περισσεύει,  άσε που μπορεί να είναι ξύλο απελέκητο περί τα ιντερνετικά. Έτσι είτε θα καταφύγει είτε σε κάποιους επαγγελματίες, είτε στο σπασικλάκι ανιψάκι του που όλη μέρα στο κομπιούτερ είναι χωμένο. Έτσι ο υποψήφιος θα αποκτήσει το προφίλ του, οι φωτογραφίες του θα ταξιδέψουν στις οθόνες των ψηφοφόρων, μπορεί να κάνει και διάλογο με τους πολίτες (όχι αυτός βέβαια, μάλλον ο κομπιουτεράς ανιψιός)!

Οι μεταφερόμενοι πληθυσμοί

Είναι στοιχείο ενός απαρχαιωμένου, αναχρονιστικού συστήματος που οδηγεί τους πολίτες να μεταναστεύουν στους τόπους καταγωγής τους για να ψηφίσουν. Όχι ότι δεν το επιθυμούν οι «ετεροδημότες». Οι εκλογές είναι η ευκαιρία να επισκεφθούν, με άλλων έξοδα, το γενέθλιο τόπο. Να περάσουν ένα (ή και δυο) σαββατοκύριακα με παλιούς φίλους, να πιούν καφέ στην πλατεία του χωριού, να αισθανθούν μέρος μιας κοινωνίας  από την οποία έχουν προ πολλού ξεκόψει. Ουδόλως βέβαια τους απασχολεί ότι αποφασίζουν για το «μέλλον» ενός τόπου στον οποίο δε ζουν πια. Οι υποψήφιοι κι οι παρατάξεις τους, τους κολακεύουν όσο μπορούν. Αποτελούν πονοκέφαλο και σημαντικό οικονομικό κόστος, μπορούν να σπείρουν πανικό στα επιτελεία με εισιτήρια που δε βρίσκονται, με απαιτήσεις που δεν μπορούν να εκπληρωθούν. Αλλά  πολλές φορές είναι «ο άσσος στο μανίκι» που θα καθορίσει το αποτέλεσμα , οπότε μεγάλη η χάρη τους.

Οι ακτιβιστές στρατευμένοι


Οι εκλογές είναι μόνο μια στιγμή από την ακάματη και διαρκή δραστηριότητά τους. Δεν έχουν αυταπάτες  ούτε παραμυθιάζονται με την εξουσία. Άλλωστε ανήκουν σε παρατάξεις που σπάνια τη διεκδικούν. Στρατεύονται με πάθος και αγωνιστική ορμή ωστόσο. Οι εκλογές είναι μια ευκαιρία να επικοινωνήσουν, να ενημερώσουν, να «διαφωτίσουν» όπως έλεγαν παλιά.  Οι καταφερτζήδες υποψήφιοι των κομμάτων εξουσίας πολλές φορές τους κολακεύουν (υπάρχει και δεύτερος γύρος ε;). Αλλά οι στρατευμένοι μπορούν να κάνουν άνω κάτω το παιχνίδι ακριβώς επειδή δεν επικεντρώνουν στο εκλογικό όφελος. Έτσι λένε πικρές αλήθειες, ή ανοίγουν συζητήσεις που κάποιοι άλλοι θα ήθελαν να αποφύγουν. Έχουν επιχειρήματα και στη συζήτηση είναι πραγματκοί μάστορες. Υπάρχουν και περιπτώσεις που μπορούν να χαλάσουν τη σούπα, και τότε το παιχνίδι γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον.

Ο κυρίαρχος λαός


Όλοι εμείς δηλαδή. Που μας κολακεύουν, μας κανακεύουν, μας βάζουν διλήμματα, μας πιέζουν. Θέλουν την ψήφο μας, την προτίμηση, τη βοήθειά μας. Κάνουν προσπάθεια (ειδικά τα τελευταία χρόνια) να μας πείσουν να πάμε να ψηφίσουμε. Έχουμε ή δεν έχουμε εκλογικές αυταπάτες, ζούμε στις συμπληγάδες μιας δύσκολης εποχής, μιας κρίσης για την οποία φταίμε ή δε φταίμε (ανάλογα με το ποιος μιλάει). Άλλοι από μας προβληματίζονται, σκέφτονται, συζητούν. Άλλοι απλά αδιαφορούν. Δεν είμαστε μια κατηγορία αλλά πολλές βέβαια. Είμαστε διαφορετικοί μεταξύ μας. Έχουμε διαφορετικές απόψεις, αντιλήψεις, προτεραιότητες. Αλλά για 12 ώρες Κυριακής (από τις 7 το πρωί ως τις 7 το απόγευμα) γινόμαστε όλοι μαζί αυτό το αδιαφοροποίητο, απρόσωπο, πολυκέφαλο πλήθος που αποκαλείται «εκλογικό σώμα». Ένα σώμα που θα διαλυθεί την επόμενη μέρα τα ξημερώματα. Έχοντας ζήσει για κάποιες ώρες την κορυφαία στιγμή του. Τη στιγμή που από πληθυσμός υπηκόων γινόμαστε «κυρίαρχος λαός».

Άντε και καλή ψήφο!

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s