Αιφνιδίως

Α ι φ ν ι δ ί ω ς

Τα πρόσωπα που αγάπησες όταν περνάν και πάνε

Σαν τα πουλιά στις κάμαρες τη μνήμη σου χτυπούν”

Νάνος Βαλαωρίτης

Παλιό σαλόνι

Άλλοτε πολυσύχναστο

Άλλοτε  καπνό γεμάτο

Των ανθρώπων

 

Φθαρμένα έπιπλα

Ανεξιχνίαστη

Σοφή πολυθρόνα

Κι ο γερασμένος

Κάποτε ωραίος

Καναπές

 

Κραυγάζουν τα βράδια

Την απουσία των σωμάτων

 

Το φως που σβήνει σε ξένα παράθυρα

Σε  κουρτίνα μοναχική σαβανωμένο

Το φως

Που εξανεμίστηκε

σε συνάξεις θορυβώδεις

Σε ασήμαντες κουβέντες

Που σημαίνουν τη ζωή

 

Σκληρόκαρδο ξημέρωμα

Βάζει φωτιές

Σε άδειο σπίτι

Καταστρέφει

Τα τελευταία ίχνη

Της αναχώρησης

 

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s