Οι Φυλές των Εκλογών – Μέρος Α

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές σ’ έναν περίπου μήνα  θα μπλέξουν στα δίχτυα τους εκατοντάδες χιλιάδες έλληνες και ελληνίδες. Στρατιές υποψηφίων θα γραφτούν στα ψηφοδέλτια Δήμων και Περιφερειών. Θα πέσει προεκλογικό τρέξιμο, μαύρο χρήμα θα διακινηθεί σε κυκλώματα προβολής και αλίευσης ψήφων.  Η ιδιαιτερότητα των τοπικών εκλογών είναι ότι εμπλέκουν πάρα πολύ κόσμο. Έτσι ακόμα κι αν σήμερα οι περισσότεροι δηλώνουν μάλλον αδιάφοροι, στο τέλος με κάποιο τρόπο θα εμπλακούν. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν μια πρόχειρη καταγραφή των Φυλών των Εκλογών. Σ’ αυτό το πρώτο μέρος ας δούμε τους υποψήφιους. Στο δεύτερο μέρος που προσεχώς θ’ ακολουθήσει θα δούμε τους υπόλοιπους (και είναι πολλοί) που πρόκειται να παίξουν αυτό το παιχνίδι τις επόμενες μέρες.

Οι «θέλω να βγω ο κόσμος να χαλάσει» υποψήφιοι

Αυτοί δεν έθεσαν υποψηφιότητα έτσι στην τύχη. Δεν κατεβαίνουν στις εκλογές για να φτάσουν στη βρύση και να μην πιούν νερό. Αυτοί βάζουν κάλπη για να εκλεγούν ο κόσμος να χαλάσει. Είναι συνεπώς έτοιμοι για όλα. Για αλλαγές στρατοπέδων, για ύποπτες συναλλαγές, για πισώπλατα μαχαιρώματα, για εξαγορά ψήφων και συνειδήσεων. Δεν έχουν δισταγμούς ή αυταπάτες. Είναι τόσο ισχυρή η προοπτική της εκλογής τους που τους μεθάει, τους απογειώνει. Είναι πραγματικά χαλκέντεροι στο να γυρίσουν πόρτα πόρτα, στο να τάξουν, στο να υποσχεθούν. Το πολυπόθητο ψηφαλάκι θα εξασφαλισθεί με κόπο πολύ και με πολλά χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Ξέρουν ότι η ηθική καμιά σχέση δεν έχει με το στόχο τους. Το βράδι των εκλογών, με αγωνία μεγάλη θα κάνουν ταμείο. Σημάδι ίσως της χρεωκοπίας του πολιτικού συστήματος είναι ότι συνήθως από την κάλπη βγαίνουν δικαιωμένοι.

Οι επώνυμοι Κράχτες

Τηλεοπτικοί αστέρες, αθλητές, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι. Κοσμούν τη βιτρίνα των εκλογικών συνδυασμών, λουστράρουν την εικόνα τους. Οι ίδιοι ίσως να μην το έχουν απόλυτα ανάγκη, αλλά από τη μια δέχονται αφόρητες πιέσεις για να μπουν σε ψηφοδέλτια, κι από την άλλη η εγγενής ματαιοδοξία τους  κολακεύεται. Θα εκλεγούν με τα τσαρούχια λόγω υψηλής αναγνωρισιμότητας, πράγμα που κάνει τους συνυποψηφίους τους, που παλεύουν σκληρά για το σταυρό,  να λυσσάνε από το κακό τους. Κανείς δεν το δείχνει όμως στα χαϊδεμένα παιδιά των ψηφοδελτίων. Η άτυπη υποστήριξή τους, ο καλός τους ο λόγος είναι πολύτιμα για τους υπόλοιπους, τους «βιοπαλαιστές» της κάλπης. Την επόμενη μέρα της εκλογής τους, αφού δεχτούν τα συγχαρητήρια, θα εξαφανιστούν. Σιγά μην πατήσουν τέτοιοι αστέρες σε βαρετά δημοτικά συμβούλια. Το πολύ πολύ να πάρουν κάποια αντιδημαρχία (πολιτισμού ας πούμε) για λίγο διάστημα. Πράγμα που προκαλεί την απορία: αφού δεν «το είχαν», τι στην ευχή το ήθελαν τόσο πολύ;

Οι επαγγελματίες

Δουλειά άλλη δεν πρέπει να έχουν κάνει στη ζωή τους. Μετά από ευδόκιμη θητεία σε κομματική νεολαία κόμματος εξουσίας, μπήκαν για τα καλά στο χορό. Ζουν από την τοπική πολιτική, και η τοπική πολιτική τους χρειάζεται απολύτως, τουλάχιστον έτσι λένε οι ίδιοι. Είναι μπαρουτοκαπνισμένες παλιές καραβάνες. Έχουν περάσει με επιτυχία πολλές συμπληγάδες εκλογικών αναμετρήσεων. Αυτοί ξέρουν. Χαρτογράφηση της πόλης σε κάθε γειτονιά, πακέτα ψήφων, δίκτυα γνωριμιών, συναλλαγές. Μπορεί να μην εκλέγονται σε πρώτη σειρά επιτυχίας, συνήθως τους αρκεί η εκλογή κάπου στη μέση. Δεν τους πειράζει καθόλου. Αυτοί τη δουλειά τους θα την κάνουν. Θα είναι «μέσα στα πράγματα» για την επόμενη τετραετία (πενταετία πλέον λόγω «Καλλικράτη»). Που σημαίνει: θέσεις ευθύνης –έμμισθες-, ρουσφέτια και χάρες, τοπική εξουσία. Αυτά είναι ο στόχος. Κι αυτό το στόχο τον πετυχαίνουν συνήθως. Είναι η ραχοκοκαλιά πολλών συνδυασμών. Οι επικεφαλής γνωρίζουν την καπατσοσύνη τους στην αλίευση ψήφων. Αυτούς ξέρουν, αυτούς εμπιστεύονται.

Οι νέοι και ωραίοι

Ενθουσιώδεις, φουριόζοι, με φουσκωμένα πανιά εισέρχονται στο στίβο της τοπικής πολιτικής. Επιτυχημένοι στη δουλειά τους συνήθως κάποια στιγμή αποκτούν το μικρόβιο. Και καθώς το άλλοθι της σωστής δόσης ανανέωσης είναι απαραίτητο σε κάθε επικεφαλής συνδυασμού εξασφαλίζουν θέση στα ψηφοδέλτια. Τους είναι όλα πρωτόγνωρα και μοιάζουν μαγικά. Περιοδείες, ομιλίες, η φάτσα τους ρετουσαρισμένη σε φυλλάδια και διαφημιστικές καταχωρήσεις. Καινούργια πράγματα γι’ αυτούς. Ξοδεύουν χρήμα,  προσελκύουν δίπλα τους συμβούλους επικοινωνίας και άλλους αεριτζήδες, είναι αισιόδοξοι, ίσως και λίγο αφελείς. Οι παλιότεροι συνυποψήφιοι ίσως στην αρχή τους φοβούνται, αλλά μετά καταλαβαίνουν και γελάνε κάτω από τα μουστάκια τους. Γιατί οι νέοι και ωραίοι αγνοούν ότι η ψηφοσυλλογή δεν είναι κατοστάρι αλλά μαραθώνιος. Στα μισά του δρόμου κλατάρουν. Η κάλπη κρύβει απογοητεύσεις. Τους μένουν όμως οι ωραίες φωτογραφίες και τα ιλουστρασιόν φυλλάδια. Κάτι είναι κι αυτό.

Οι «αράπηδες»

Ποια μοίρα βάσκανος τους έχει ακουμπήσει άγνωστο. Ποια γκαντεμιά έχει κολλήσει πάνω τους αδιευκρίνιστο. Όλοι τους τάζουν, τους υπόσχονται υποστήριξη, κι είναι πεισμένοι ότι σε τούτη  την εκλογή, επιτέλους θα τα καταφέρουν. Προσπαθούν, αγωνίζονται, ξοδεύουν, λιώνουν τις σόλες τους στην προεκλογική τρεχάλα . Μάταιος κόπος. Έχουν κλείσει μόνιμο ραντεβού με τις τελευταίες θέσεις στη σειρά εκλογής. Διαχρονικά πρότυπά τους ο Θανασάκης ο Πολιτευόμενος (Βύρων Πάλλης) και ο πιο συμπαθής Σπύρος Αράπης (Σταύρος Ξενίδης). Την επόμενη μέρα όλοι τους χτυπούν στην πλάτη και τους αντιμετωπίζουν με συγκατάβαση. Αν ο συνδυασμός έχει πάει καλά, ίσως τους τακτοποιήσει ο Δήμαρχος σε κάποια θέση ενός Δ.Σ. για παράδειγμα. Έχει την ανάγκη τους, κάποιοι πρέπει να βγαίνουν και τελευταίοι. Στην αρχή θα είναι πικραμένοι και θα παίρνουν όρκους ότι δε θα το ξανακάνουν. Μετά, λίγο αργότερα, θ’ αρχίσουν να ονειρεύονται την επόμενη φορά. Γιατί πάντα θα υπάρχει η επόμενη φορά.

Οι κωλοτούμπες

Μονίμως μέσα στα πράγματα, πάντα στις παρυφές της εξουσίας, πάντα στους μηχανισμούς. Η σταθερότητα κι η συνέπεια δεν είναι το δυνατό τους σημείο, αλλά τι σημασία έχει, το αποτέλεσμα μετράει. Προικισμένοι μ’ ένα όχι ευκαταφρόνητο πακέτο ψήφων –λόγω οικογενειακής καταγωγής, ρουσφετολογίας, επιρροής- είναι περιζήτητοι. Κι αυτοί αλλάζουν στρατόπεδα σαν τα πουκάμισα, αυτομολούν κι επανέρχονται, έχοντας όμως όσφρηση βρίσκονται πάντα κοντά σ’ αυτόν που θα είναι ο τελικός νικητής. Έχουν βέβαια πάντοτε ευγενείς και σοβαρούς λόγους να το κάνουν. Τουλάχιστον έτσι λένε δημοσίως. Ιδεολογικούς ας πούμε. Εννοείται ότι προς τα έξω δεν κοιτάνε ποτέ το συμφέρον τους αλλά μονάχα το διαβόητο «καλό του τόπου». Συμπάθειες στους συνδυασμούς που μετέχουν δεν έχουν. Άλλωστε την προδοσία πολλοί αγάπησαν… Τους έχουν όμως ανάγκη για την προίκα που όπως είπαμε κουβαλάνε γι’ αυτό και κάνουν πολλοί τα πικρά γλυκά. Έτσι οι κωλοτούμπες βρίσκονται πάντα στον αφρό. Εκεί που θα έπρεπε να τους είχαν πάρει με τις πέτρες.

Οι Άμλετ

Το σκέφτονται το ξανασκέφτονται. Το ζυγίζουν από δεκαπέντε μεριές. Το μετράνε. Ν’ ασχοληθώ; Να μην ασχοληθώ; Να βάλω υποψηφιότητα; Να μη βάλω; Επιτυχημένοι συνήθως επαγγελματικά δέχονται τα προξενιά από ποικίλους συνδυασμούς για τους ψήφους που ενδεχομένως θα μεταφέρουν. Αλλά αυτοί δεν παίρνουν απόφαση. Το δίλημμα τους ταλανίζει, τους βαραίνει.  Ταλαιπωρούν τους εαυτούς τους, τις οικογένειες τους, τους φίλους και τους γνωστούς τους. Όλους τους ρωτούν μέχρι να καταλήξουν. Συνήθως δεν καταλήγουν και δεν μπαίνουν στο παιχνίδι. Κι όταν καμιά φορά το αποφασίσουν μετά από πολλές κρούσεις και πολλά χρόνια, διαπιστώνουν με τραυματικό συνήθως τρόπο ότι «η μπογιά τους έχει περάσει».

Οι από υποχρέωση

Καμιά γοητεία δεν ασκεί πάνω τους η πολιτική. Ούτε παραμυθιάζονται με φαντασιώσεις εξουσίας. Δεν θέλουν ντε και καλά να σώσουν τον τόπο. Θα μπορούσαν να είναι απαθείς και αμέτοχοι. Κάποιου είδους υποχρέωση τους πιέζει όμως να ασχοληθούν με το προεκλογικό παιχνίδι. Συγγένεια με τον επικεφαλής, επαγγελματική σχέση, ανεξόφλητα γραμμάτια. Δεν μπορούν να μείνουν εκτός. Αλλά παίρνουν το πράγμα χαλαρά. Αυτοί την υποχρέωση την έχουν βγάλει από τη στιγμή που έβαλαν το όνομά τους φαρδύ πλατύ στο ψηφοδέλτιο. Τις «προσωπικές» τους ψήφους θα τις μεταφέρουν, σιγά μην κυνηγήσουν κι άλλες. Ακολουθούν απρόθυμα κι ανόρεχτα τις περιοδείες του συνδυασμού, βγάζουν και κανένα έντυπο χαμηλού κόστους με φωτογραφία που από κάπου τους βρίσκεται -σιγά μην ξοδέψουν κιόλας σε φωτογραφίσεις. Την εκλογική βραδιά βρίσκονται συνήθως στο βάθος του εκλογικού κέντρου και βαριούνται τη φασαρία. Κοιτάνε το ρολόι τους και βιάζονται να φύγουν. Η πλάκα βέβαια είναι ότι καμιά φορά, για ανεξιχνίαστους λόγους, εκλέγονται. Αλλά αυτό πολύ δύσκολα θα αλλάξει τις από χρόνια ριζωμένες αντιλήψεις τους.

Συνεχίζεται

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Οι Φυλές των Εκλογών – Μέρος Α

  1. Ο/Η Βάσω Σκλαβούνου λέει:

    Δηλαδή τώρα εγώ να ντρέπομαι που βάζω υποψήφια; ή δεν προλάβατε να βάλετε την κατηγορία των ρομαντικών, και ουτοπικών;

    • Ο/Η redkangaroo λέει:

      Εύλογο το ερώτημα. Μα θα υπάρξει και συνέχεια και βεβαίως η κατηγορία θα συμπεριληφθεί. Όπως θα έλεγα και η κατηγορία εκείνη των υποψηφίων που εκτίθενται όχι για να βοηθήσουν τον εαυτό τους αλλά μια κοινή υπόθεση. Μόνο που λίγη σχέση έχουν με τις σημερινές κατηγορίες των υποψηφίων που (γενικά) αποσκοπούν στην εξουσία και μόνο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s