Οι φυλές της κρίσης (μέρος Α)

Οι «Φυλές» της Κρίσης
Μέρος Α΄


Το παρακάτω κείμενο ενέχει όλους, μα όλους. τους κινδύνους των κατηγοριοποιήσεων: τις απλουστεύσεις, το «τσουβάλιασμα», την αυθαιρεσία. Ωστόσο, καθώς στη φάση που διανύουμε, και ο υπογράφων και άλλοι πολλοί, προσπαθούμε να βγάλουμε άκρη –με άλλα λόγια να ερμηνεύσουμε την πραγματικότητα ως προϋπόθεση για να την αλλάξουμε- με όπλα την όποια κριτική μας ματιά, τις εμπειρίες και τις σκέψεις μας και τα όποια εφόδια μας έχουν αφήσει οι κοινωνικές επιστήμες, θεώρησα τη μεθοδολογία χρήσιμη. Κάθε ένσταση είναι a priori δεκτή.
Οι ομάδες – «φυλές» που ακολουθούν δεν είναι βέβαια στεγανές. Μάλλον για συγκοινωνούντα δοχεία πρόκειται, ή για σύνολα που τέμνονται. Ακόμα, επικοινωνούν μεταξύ τους, η ένταξη στην καθεμιά από αυτές δεν αποκλείει την ταυτόχρονη ένταξη και σε άλλη, άλλωστε όλοι μας συναποτελούμαστε από πολλαπλές ταυτότητες χωρίς αμφιβολία. Ας προσπαθήσει ο αγαπητός αναγνώστης να τοποθετήσει ή να οριοθετήσει τον εαυτό του σε σχέση με τις ομάδες αυτές, ή, ακόμα καλύτερα, ας εμπλουτίσει αν θέλει αυτό το φτωχό αρχικά ερμηνευτικό σχήμα και με άλλες ομάδες – «φυλές» – αποχρώσεις.
Avanti maestro!

Οι Ενδεείς.
Ακούνε το σήμα των ειδήσεων των 20.00 στα «μεγκάλα» κανάλια ως σειρήνα συναγερμού που τους καλεί στα καταφύγια. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων μοιάζουν στα μάτια τους συνεχείς και ανελέητες καταδικαστικές αποφάσεις. Είναι πολλοί, ίσως οι περισσότεροι. Από την εποχή των πρώτων ανακοινώσεων για λήψη μέτρων και τα σχετικά, ένιωσαν πραγματικό «σοκ και δέος». Το έδαφος υποχώρησε κάτω από τα πόδια τους και εξακολουθεί η γη να σείεται. Ποιες βεβαιότητες και ποιες σιγουριές πλέον; Είναι συντονισμένοι και με την παραμικρή εξέλιξη στα ποικίλα μέτωπα. Βιώνουν την καθημερινότητα με διαρκή τρόμο… υπολογίζουν τα πάντα, στέκονται με τις ώρες πάνω από λογαριασμούς και υποχρεώσεις. Νιώθουν την πραγματικότητα να τους πιάνει από το λαιμό και να τους πνίγει. Δεν είναι οι τυπικοί σπαγκοραμμένοι που διακωμώδησαν γελοιογράφοι και κωμικοί ηθοποιοί. Κάθε άλλο. Είναι όμως έμπλεοι φόβου για το αύριο που έρχεται. Κι αυτό είναι το χειρότερο, μια κοινωνία πλημμυρισμένη με έμφοβους πολίτες.


Οι Αυτομαστιγούμενοι

Στην γνωστή κουβέντα του «τις πταίει» και στην ισοπεδωτική καθεστωτική προπαγάνδα του «φταίμε όλοι», σήκωσαν πρώτοι το φραγγέλιο κατά του εαυτού τους. «Ζήσαμε για χρόνια παραπάνω από τις δυνατότητες μας», είναι το credo τους πριν αρχίσει ο εξάψαλμος της εξιλέωσης. Φταίμε εμείς που…, λένε. Είναι ειλικρινείς ίσως αλλά κοντόθωροι. Εγκλωβίζονται στο προσωπικό, στο μικρόκοσμο και αγνοούν το γενικό. Αγνοούν ίσως και τις πραγματικές διαστάσεις της Κρίσης. Και τους πραγματικούς φταίχτες. Όλα συνοψίζονται, συμψηφίζονται και σβήνουν. Φταίμε όλοι σημαίνει ουσιαστικά δε φταίει κανένας. Οι αυτομαστιγούμενοι όμως, δυσκολεύονται να το κατανοήσουν. Αναρωτιούνται διαρκώς –από μέσα τους ή και σε συντροφιές- μήπως φταίει το δεύτερο αυτοκίνητο, ή το χτισμένο με δάνειο εξοχικό, ή η ψιλολαμογιά που σκαρφίστηκαν στην εφορία, που έπεσε έξω η Ελλάς. Τις θυσίες τις καταπίνουν δύσκολα όπως όλοι άλλωστε, αλλά τις έχουν εκ των προτέρων δικαιώσει… «αφού κι εμείς φταίξαμε, ας πληρώσουμε όλοι…». Όταν συναντηθούν παραπάνω από δυο τρεις, μεταβάλλουν την ομήγυρη σε όργιο της Μετάνοιας. Αποτελούν την ομάδα κρούσης, τους Φρουρούς της Επανάστασης του ΔΝΤ.


Οι ΠΑΣΟΚΟΙ στα πρόθυρα νευρικής κρίσης

Εντίμως και ειλικρινά πίστεψαν το ΓΑΠ στις αποδειχθείσες ψευδεπίγραφες προεκλογικές του διακηρύξεις. «Λεφτά υπάρχουν», «κοινωνική ευαισθησία», «όχι πάγωμα μισθών και συντάξεων». Γλέντησαν με την καρδιά τους εκείνο το βράδι του Οκτωβρίου του 2009 την εκλογική νίκη του Κινήματος, τους θύμιζε άλλωστε παλιότερα και καλύτερα χρόνια. Ύστερα ήρθε η προσγείωση: από τα αισιόδοξα φληναφήματα των πρώτων ημερών ( του τύπου Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη κ.ά) στη σκληρή πραγματικότητα. Στην αρχή η συνταγή ήταν γνωστή και υπαγορευμένη από τις παλιότερες εποχές: η καμένη γη που παρέδωσε η ανίκανη Δεξιά. Αυτό κράτησε για κάποιους μήνες… ίσα ίσα στην αρχή. Μετά όταν αντιλήφθηκαν –γιατί ευφυείς άνθρωποι είναι- ότι ή οι κυβερνώντες είναι ολίγιστοι για να διαχειριστούν την κατάσταση, ή τα ήξεραν και έκαναν την πάπια, άρχισε η μεγάλη εσωτερική νευρική κατάρρευση. Πιάνονται από το ελάχιστο: από τον ηρωικό ΓΑΠ που δίνει μάχες ανά την υφήλιο, ή από τον καπεταν Λοβέρδο στα χαρακώματα που αντιστέκεται τραβώντας διαρκώς την κόκκινη γραμμή προς τα πίσω. Ζουν όμως την κατάσταση όπως όλοι, δεν πρόκειται για τίποτα προνομιούχους. Και ή ζουν σιωπηλά και τραυματικά τον εσωτερικό διχασμό τους, ή βγαίνουν επιθετικά και τα βάζουν με τους ανεύθυνους που πάνε με τις απεργίες τους να βουλιάξουν την πατρίδα, ή ψηφίζουν και οι ίδιοι απεργίες. Συχνά τα κάνουν και τα τρία μαζί και ταυτοχρόνως!

Οι «τά ’λεγα εγώ»
Χαμογελούν πικρά δικαιωμένοι από τα πράγματα και τις εξελίξεις. Μέσα τους βέβαια επιχαίρουν αλλά φροντίζουν να μην το δείχνουν. Είναι χρόνια ολόκληρα που τους αποκαλούσαν Κασσάνδρες και «μαυροκόρακες». Πρόβλεπαν σεισμούς, λιμούς και καταποντισμούς, αλλά φευ κανείς δεν τους έδινε βάση. Σήμερα κυκλοφορούν με το φωτοστέφανο της εκπληρωθείσας προφητείας τους, παραπέμπουν σε παλιότερες δηλώσεις τους –δημόσιες ή ιδιωτικές. Και βέβαια προβλέπουν τα χειρότερα, αφού κανείς δεν τους άκουγε όταν «τα έλεγαν αυτοί». Από το κύρος της δικαίωσης αγορεύουν ex cathedra χωρίς κανείς να τολμά να τους αντικρούσει. Συνδυάζουν την ξινίλα της προτεσταντικής ηθικής με εκρήξεις ιερής οργής αντάξιες ενός Σαβοναρόλα. Είναι ο καιρός για να λάβουν εκδίκηση από όσους δεν τους έπαιρναν στα σοβαρά τόσον καιρό. Αποτελούν το φόβο και τον τρόμο των «αυτομαστιγούμενων» και βέβαια κατατρομοκρατούν τους «ενδεείς» σε κάθε ευκαιρία. Ηθικός και ιδεολογικός γκουρού τους, ο Επίτιμος, ποιος άλλος;


Οι Ευτυχείς Αδιάφοροι

Είτε γιατί η κρίση δεν τους αγγίζει (εγγυημένα εισοδήματα, άδηλοι πόροι, άφθονο χαρτζιλίκι των γονιών κ.λπ.), είτε γιατί νομίζουν ότι δεν τους αγγίζει… οι άνθρωποι είναι αλλού. Εξακολουθούν να ζουν σε μια ευδαιμονική αφασία, συνεχίζοντας τα ίδια που έκαναν και πριν. Βασικά το διασκεδάζουν, αν και δυσκολεύονται να κατανοήσουν γιατί για παράδειγμα οι μεγάλες πίστες ανοίγουν λιγότερες μέρες την εβδομάδα, ή γιατί τα club που συχνάζουν δεν είναι πλέον ασφυχτικά γεμάτα, ή τέλος γιατί βρίσκουν ευκολότερα ξαπλώστρα στην κοσμική πλαζ του κοσμικού νησιού που κάνουν διακοπές. Αλλά δεν το ψάχνουν περαιτέρω, ακούνε βέβαια … από μακριά τον απόηχο της κρίσης. Μέσα τους πιστεύουν ότι είναι ένας μύθος που φουσκώνεται από τα ΜΜΕ και τους «μίζερους» συμπολίτες τους. Αλλά στο κάτω κάτω τι τους νοιάζει;

Οι Εκτός του Συστήματος
Μειοψηφική αριθμητικά, αλλά σημαντική υποκατηγορία των δικαιωμένων. Πάντοτε αισθάνονταν διαφορετικοί, μη ενταγμένοι, αιρετικοί, μαύρα πρόβατα. Κι αυτούς η κρίση δεν τους ακουμπά –ή έτσι ισχυρίζονται. Γιατί έχουν ελαχιστοποιήσει τα σημεία επαφής τους με αυτό που αποκαλούν «σύστημα». Τράπεζες, εφορίες, δημόσιες υπηρεσίες, μισθολόγια, υποχρεώσεις είναι πράγματα που δεν τους περιλαμβάνουν. Έχουν οικοδομήσει τη δική τους «εξωσυστημική σφαίρα» εντός της οποίας επιβιώνουν. Έτσι μπορούν –ακόμα και- να χλευάζουν τους πενόμενους μικροαστούς, ανεμίζοντας υπερήφανα τη σημαία της ανεξαρτησίας τους. Αλλά… επειδή «πίσω έχει η αχλάδα την ουρά» συχνά ανακαλύπτουν, ότι πραγματική ανεξαρτησία δε γίνεται να υπάρξει. Οι σχέσεις τους, οι επαφές τους, ο περίγυρος όλο και κάποιος θα βρεθεί σε δύσκολη κατάσταση. Και το ιδανικό νησί της ουτοπίας τους ίσως βρεθεί στα «γρανάζια του συστήματος» που τόσο μισούν και εξορκίζουν.

Οι Αναχωρητές
Η γη, η φύση, οι αιώνιες και απαράγραπτες αξίες, η φυγή από τις πόλεις στην ύπαιθρο, οι παραδοσιακές κοινότητες που ξαναζούν. Ζεματισμένοι από τις εξελίξεις οι αναχωρητές απελευθερωμένοι διακηρύσσουν τη μεγάλη Φυγή προς τη Σωτηρία. «Όσοι έχουν χωριά θα σωθούν», «όσοι καταφύγουν στη γη θα επιβιώσουν». Στην κερδοσκοπία του super market αντιπαρατάσσουν την ευφορία του μποστανιού! Ευαγγελίζονται ένα κράμα προφητειών του Κοσμά του Αιτωλού, πλαισιωμένων με new age τάσεις αναχωρητισμού. Αποκηρύσσουν μετά βδελυγμίας διαδίκτυο, κινητή τηλεφωνία, λοιπές υπηρεσίες. Η κρίση είναι η μεγάλη ευκαιρία να δικαιωθούν σε όσα ανέκαθεν πίστευαν… συχνά βέβαια από τη διακηρυγμένη θεωρία στην πράξη της αναχώρησης υπάρχει σημαντική απόσταση. Γι’ αυτό ίσως και τους πλέον φωνασκούντες αναχωρητές τους συναντάς στα αστικά κέντρα… οι πραγματικώς αναχωρήσαντες έχουν άλλα στο μυαλό τους, ίσως είναι και πιο χαμηλόφωνοι.


Τα Νέο-Λαμόγια
Ναι υπάρχουν κι αυτοί. Φροντίζουν ίσως να διατηρούν χαμηλό προφίλ για να περνούν αθέατοι σε περιόδους όξυνσης των αντιθέσεων. Ωστόσο έχουν τα μάτια ανοιχτά, τα κινητά ενεργοποιημένα, τα απαραίτητα κονέ πάντα σε εγρήγορση. Προσεγγίζουν την κρίση δημιουργικά, τη θεωρούν ευκαιρία εύκολου πλουτισμού. Η δημιουργικότητά τους απεργάζεται πλήθος δραστηριοτήτων: ρευστό, χρηματιστήρια, real estate, αέρας κοπανιστός… γνωρίζουν πολύ καλά ότι «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται», και ως λύκοι περιστοιχίζουν τους φοβισμένους καραδοκώντας για την ευκαιρία τους. Δεν είναι δυνατόν, μέσα σε τέτοια κοσμοχαλασιά κάτι καλό θα προκύψει γι’ αυτούς. Ο όρος νέο-λαμόγια δεν αποκλείει προφανώς την πιθανότητα να ανήκουν στην ευκλεή συνομοταξία των ιστορικά δικαιωμένων λαμογίων… άλλωστε κατέχουν την πολύτιμη τεχνογνωσία. Κορυφαία στιγμή τελευταία: μελετητής του κοπανιστού αέρα αναρωτιόταν αν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί ΔΝΤ κ.λπ. θα πλαισιωθούν από έμμισθες θέσεις για παλικάρια της αξίας και του ήθους του (!).

Οι Αιώνιοι Ελληνάρες
Την εξήγηση για ότι μας συμβαίνει την είχανε ανέκαθεν στο τσεπάκι. Φταίνε οι ξένοι: που μας μισούν, μας ζηλεύουν, μας οχτρεύονται. Για τον ήλιο μας, τη θάλασσά μας, την εξυπνάδα, την ομορφάδα, τον πολιτισμό μας κ.ο.κ. Είμεθα λαός περιούσιος και γι’ αυτό ανάδελφος και κατατρεγμένος. Το γνωστό ερμηνευτικό σχήμα (που όλα τα εξηγεί πανεύκολα και δίχως κόπο και σκέψη…), είχε την τιμητική του τις πρώτες περιόδους της κρίσης, πριν ακόμα διαφανεί το πλήρες μέγεθός της. Βοήθησε κι η βολική προπαγάνδα περί διεθνών κερδοσκόπων που μας έχουν βάλει στο μάτι –όχι ότι δεν υπάρχουν, αλλά έτσι αθωώνεται το σύνολο του ντόπιου πολιτικού προσωπικού, οι μαθητευόμενοι μάγοι και τα λαμόγια της φυλής. Γνώρισαν μέγιστες δόξες οι ελληνάρες την περίοδο του εξώφυλλου του γερμανικού Focus. Ορίστε οι ζηλιάρηδες βορειοευρωπαίοι που μας φθονούν και θέλουν το κακό μας, τι χρείαν έχουμε μαρτύρων; Τώρα έχουν μαζευτεί, κυρίως από τότε που κατάλαβαν ότι το ξένο διευθυντήριο (ΔΝΤ και λοιποί ευεργέτες μας) έχει και την εγχώρια αντιστοίχηση του. Εμβληματική μορφή της συνομοταξίας ο Ουρανομήκης (καθώς έλεγε κι ο Μποστ) Μουσικοσυνθέτης στα επαναλαμβανόμενα διαγγέλματά του, όταν δεν ποζάρει σε διπλές χειραψίες με ΓΑΠ, Ερντογάν και φόντο την Ακρόπολη.

Οι Ακτιβιστές των Τιμών
Τα χρήματα που ραγδαία λιγοστεύουν στο πορτοφόλι μας τους έχουν οξύνει τις αισθήσεις. Διαπιστώνουν ότι ζουν σε έναν κόσμο που όλοι κερδοσκοπούν εις βάρος μας. Και δεν είναι διατεθειμένοι να το αφήσουν να περάσει έτσι. Οι εποχές της ανοχής και της συγκατάβασης πέρασαν ανεπιστρεπτί. Έχουν ξεθάψει για τα καλά το τσεκούρι του πολέμου. Δεν μασάνε τα λόγια τους προς το αφεντικό της καφετέριας ή του μπαρ όταν διαπιστώνουν την αισχροκέρδεια στην υπερτιμολόγηση των εδεσμάτων που προσφέρει. Κι ας πρόκειται για από ετών στέκι τους. Ούτε πρόκειται να φύγουν χωρίς τη νόμιμη απόδειξη από οποιοδήποτε μαγαζί. Θα την απαιτήσουν γεμάτοι ιερή οργή και αγανάκτηση, χτυπώντας εν ανάγκη και το χέρι στο τραπέζι. Συνήθως αιφνιδιάζουν, απρόβλεπτοι και απρόβλεπτες καθώς είναι, τους πονηρούς μαγαζάτορες και φεύγουν θριαμβευτές. Πρόκειται για μικρές νίκες σε έναν μεγάλο πόλεμο. Όταν βρεθούν πολλοί και πολλές μαζί αναβαθμίζουν τη στάση τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μποϊκοτάζ και τα happenings με τα γεμάτα καροτσάκια παρατημένα μπροστά στα ταμεία των super markets. Η στιγμή της μικρής τους δικαίωσης είναι όταν βλέπουν, έστω και οριακά, τις τιμές να πέφτουν από επιχειρήσεις που διαπιστώνουν ότι δε γίνεται αλλιώς. Έχουν φαντασία και πάνω απ’ όλα πάθος και πίστη στο σκοπό τους.

Οι Μελανοχίτωνες
Την περίμεναν χρόνια την ευκαιρία, σιγά μην την άφηναν να πάει χαμένη. Η αγανάκτηση και η οργή του μέσου πολίτη, η απαξίωση των θεσμών και η δυσπιστία –έως και απόρριψη- του πολιτικού συστήματος, είναι η φιλόξενη θάλασσα μέσα στην οποία κολυμπούν. Συνήθως αφήνουν τον ανυποψίαστο συνομιλητή τους να εκφραστεί, να ξεσπάσει και απλά παρατηρούν με νόημα «στην επταετία δεν είχαμε όμως χρέος είχαμε;» ή «οι συνταγματάρχες όμως κλέφτες δεν ήταν όπως οι πολιτικοί». Ή σε μια συζήτηση γενικά περί της κατάστασης, ξέρουν να χώσουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές αποχρώσεις για τους αλλοδαπούς που έχουν πλημμυρίσει τη χώρα ή για την εγκληματικότητα. Γνωρίζουν πολύ καλά το επικοινωνιακό παιχνιδάκι του «μια στο καρφί και μια στο πέταλο». Με τίποτα δεν μπορείς να τους θεωρήσεις δεδομένους ή απλοϊκούς. Ελίσσονται, χρησιμοποιώντας έξυπνα τα όπλα της δημοκρατίας. Αν κάποιος τους πει να το βουλώσουν επικαλούνται το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, ειρωνεύονται την έλλειψη ανοχής των «δημοκρατών» και παίζουν εύκολα το θύμα που το φιμώνουν. Με ευκολία, λόγω της γενικότερης θολούρας, χώνονται σε συζητήσεις και συγκεντρώσεις, εντοπίζονται βέβαια σχετικά εύκολα διότι «θέλει η π…ανα να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει». Να έχουμε πάντως ανοιχτά τα μάτια…


Οι Αενάως Διαδηλώνοντες

Σέχτα σκληροπυρηνική, αφιερωμένη κι αποφασισμένη. Με τις πρώτες διαδηλώσεις βγήκαν στο κλαρί, κι ας είχαν ακόμα και πολλά χρόνια να το κάνουν. Αντιλήφθηκαν εγκαίρως ότι η σωτηρία από την κατά μόνας κατάθλιψη είναι στην ομαδική συνεύρεση στους δρόμους. Βρήκαν φίλους παλιούς και συντρόφους, κι έτσι βγάζουν τη γλώσσα στην κρίση, ακουμπώντας σε κάτι θετικό. Έχουν την εμπειρία από παλιά, την παντρεύουν κιόλας με τις σημερινές τους παραστάσεις. Χαλκέντεροι. Ούτε ήλιος, ούτε βροχή, ούτε χημικά, ούτε πεσίματα τους τρομάζουν. Ξέρουν ν’ αποφεύγουν τις κακοτοπιές, ξέρουν να κινηθούν. Η καλύτερη σου είναι να βρεθείς πλάι τους σε ανάλογες εκδηλώσεις. Θα είσαι –όσο γίνεται στις μέρες που ζούμε- ασφαλής, αλλά δε θα χάσεις και την ουσία των γεγονότων. Μ’ αυτό το αμάλγαμα εφηβικού ενθουσιασμού και σωρευμένης γνώσης, μπορούν να μεταβάλλονται σε «ψυχή του μπλοκ» ακόμα και στα μικροπράγματα: στο καπελάκι για να μη σε κάψει ο ήλιος στη συγκέντρωση, στη σφυρίχτρα στο τσεπάκι, στα κουλούρια και στα νεράκια τα παγωμένα την κατάλληλη στιγμή. Μέχρι και στα μεγάλα, τα σοβαρά: παρακαμπτήριοι, από ποιο στενό δεν πρέπει να περάσεις, τι κρύβει η ανεξιχνίαστη φάτσα του φασίστα υποψήφιου προβοκάτορα, τι προθέσεις έχουν οι πραιτωριανοί που στέκονται σιδερόφραχτοι απέναντί σου. Είναι τελικά αισιόδοξοι –παρότι δεν είναι αφελείς-, πάντα βρίσκουν κάτι θετικό να πουν για την πορεία ή τη συγκέντρωση που μόλις τελείωσε «είχε κόσμο», «δεν είχε κόσμο, αλλά είχε πάθος», «δεν είχε κόσμο, ούτε και πάθος, αλλά βρήκα το Λευτέρη και μου είπε…». Έχουν λιώσει σόλες και είναι ίσως το λίπασμα για καλύτερες μέρες…


Οι Ότι Φάμε κι Ότι Πιούμε
Δεν πρέπει να συγχέονται με τους Ευτυχείς Αδιάφορους. Οι «ότι φάμε κι ότι πιούμε» έχουν σαφή επίγνωση της κατάστασης, βλέπουν το οικονομικό-κοινωνικό τους status να κατακρημνίζεται. Βέβαιοι ότι δεν μπορούν να το υπερασπίσουν είναι αποφασισμένοι να πέσουν ηρωικώς στο βωμό της πάλαι ποτέ ευζωίας τους. Έτσι φέτος το καλοκαίρι είναι η τελευταία χρονιά που θα κάνουν πολυήμερες και πολυέξοδες διακοπές, που θ’ ανταμώσουν πάνω από μια αστακομακαρονάδα, σε ξένοιαστες οργιαστικές συνάξεις. Εκεί η αγανάκτηση τους για την κατάσταση ίσως ανταμώσει με τους «αιώνιους ελληναράδες» και άλλες ομάδες – φυλές, πάντως το χαρακτηριστικό είναι ότι βασικά τους ενδιαφέρει το γλέντι που θα μηδενίσει άγχη και στενοχώριες. Σε πολλά θυμίζουν οργιώδεις σέχτες του Μεσαίωνα με κορύφωση λίγο πριν την πανταχόθεν αναμενόμενη συντέλεια του έτους 1000 μ.Χ. Από το φθινόπωρο –και το γνωρίζουν και οι ίδιοι- θα περάσουν σε άλλη φάση, καθώς οι μέρες αργίας θα έχουν εξανεμιστεί. Αλλά έως τότε «ότι φάμε κι ότι πιούμε».

[Συνεχίζεται]

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

4 Responses to Οι φυλές της κρίσης (μέρος Α)

  1. Επιμίκης έλεγε ο Μποστ. Δεν θυμάμαι για Ουρανομίκη. 🙂

  2. Ο/Η redkangaroo λέει:

    Δεκτή η διόρθωσις αγαπητέ! Μες στον ενθουσιασμό μου τον απογείωσα όλωσδιόλου το συνθέτη! (όχι ότι περίμενε εμένα δηλαδή…)

  3. Ο/Η old boy λέει:

    Eξαιρετικό ποστ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s