Αυτή η ερπύστρια που σαρώνει την άσφαλτο
Αυτή η παγωνιά που εγκλωβίζει το σπόρο στο χώμα
Οι πεισιθανάτιες ρητορείες των κομμένων κεφαλών
Κρυπτόμενοι εκπρόσωποι στα λαγούμια τους, βγαίνουν για να ψηφίσουν στα κοινοβούλια και ξαναχώνονται στις τρύπες τους μετά.
Τα επιχειρήματα τα ατράνταχτα των υπεύθυνων και υποψιασμένων
Τα έξυπνα άρθρα στις σιδερωμένες έγκριτες εφημερίδες
Τα θρύψαλα των κάποτε μικρών μας ονείρων
Οι τραγωδίες που κρύβει η πόρτα που ποτέ δεν χτυπήσαμε.
Η σκούπα των κρανοφόρων χημικών που ψεκάζουν το πλήθος
Τα λουκέτα στην πόρτα του μαγαζιού που σημαίνουν απόγνωση
Όλα αυτά τι πίσω τους θ’ αφήσουν;
Ποια θα είναι η σπορά τους στις μέλλουσες ζωές
Σ’ αυτούς που κάποτε θα έρθουν να πατήσουν το χώμα που εμείς σήμερα πατούμε.
Τι θα θυμούνται οι επίγονοι από τους περαστικούς όπως εμείς;
Αθροίζω φωνές… πολλές, παράταιρες, μαζί και μόνες.
Η εποχή, κραυγαλέα κι αθέατη συνάμα, προελαύνει.
Μόνο μπροστά, μόνο μπροστά,.
Κέρδη κέρδη. Ανταγωνιστικότητα, παραγωγικότητα, ηγεσία, διεύθυνση, ευελιξία, πλεόνασμα.
Πλεόνασμα. Πλεόνασμα. Πλεόνασμα.
Και φίλαγε τα χέρια του παπά, γερόντισσα που έλαβε πιατάκι με μακαρόνια με κιμά.
Σ’ αυτές τις μέρες, σ’ αυτές τις νύχτες τις παγωμένες, σ’ αυτά τα διαμερίσματα της μεγαλούπολης χωρίς καλοριφέρ χωρίς σόμπα στο κρύο, εκεί που κρύβεις Μαρίνα τα παιδιά στις κουβέρτες και στην αγκαλιά σου, σ’ αυτά τα σπίτια της γειτονιάς με το ντουλάπι άδειο.
Ελπίζω απόψε κι αύριο και κάθε μέρα ν’ ανθίσει η οργή.
Για να μπορέσουμε μεθαύριο να βρούμε τη ζωή και την αγάπη.
Στοιχηματίζω ότι σήμερα ο Λειβαδίτης αγκαζέ με τον Κατσαρό κάπου θα χαμογελάνε. Κάθε πρόταση κι ένα οπλοπολυβόλο (θα βρουν το στόχο; μακάρι!). Καλημέρα!